Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] Komisja Nadzoru Finansowego na podstawie art. 134 k.p.a. oraz art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. Nr 157, poz. 1119, ze zm.) stwierdziła uchybienie terminu do wniesienia wniosku M. D. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] września 2009 r. nr [...] nakładającej karę pieniężną w wysokości 200.000 zł.
Rozstrzygnięcia organu zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne:
Decyzją z dnia [...] września 2009 r. nałożył na M. D. (dalej zwanego skarżącym) karę pieniężną w wysokości [...] zł wobec stwierdzenia, że dopuścił się on naruszenia art. 39 ust. 2 pkt 4 lit. b, w zw. z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. nr 184 poz. 1539 z późn. zm.).
Decyzja została nadana przesyłką poleconą ze świadczeniem "potwierdzenie odbioru" w dniu 25 listopada 2009 r. Adresatem przesyłki był radca prawny J. D., pełnomocnik M. D. ([...]). Przesyłka została zwrócona przez urząd pocztowy do organu 12 grudnia 2009 r. Na kopercie przesyłki widniała adnotacja listonosza "Odmowa przyjęcia", następnie "Awizo [...]" pieczątka datownika "2009-11-27" oraz podpis listonosza, a także pieczątka potwierdzająca powtórne awizowanie w dniu 4 grudnia 2009 r. wraz z podpisem listonosza. Pismem z dnia 20 stycznia 2010 r. organ zwrócił się do pełnomocnika skarżącego z prośbą o wyjaśnienie przyczyn odmowy przyjęcia ww. przesyłki. W dniu 22 stycznia 2010 r. decyzja organu z dnia [...] września 2009 r. została odebrała przez stronę skarżącą (powyższe potwierdza notatka służbowa sporządzona przez pracownika organu zawarta w aktach administracyjnych sprawy).
Pismem z dnia 29 stycznia 2010 r. skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] września 2009 r. Wskazał, że wraz z zapoznaniem się z aktami przedmiotowego postępowania w dniu 22 stycznia 2010 r. po raz pierwszy powziął informację o fakcie i terminach awizowania przesyłki zawierającej omawianą decyzję. Podniósł, że awiza, które zgodnie z § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz U. z 2004 r. Nr 5, poz.
34) (dalej cyt. jako rozporządzenie) powinny informować adresata o możliwym terminie odbioru przesyłki i adresie pocztowej placówki oddawczej, w której przesyłka jest przechowywana, nigdy nie dotarły do adresata przesyłki, tj. pełnomocnika skarżącego.
Wskazał także, iż istotny jest również fakt błędnego oznaczenia przesyłki w taki sposób, że oprócz umieszczenia informacji o pozostawieniu awiza we wskazanych powyżej datach, listonosz zamieścił również adnotację, iż adresat odmówił przyjęcia przesyłki w dniu 27 listopada 2009 r. W ocenie skarżącego podjęte przez listonosza czynności tj. jednoczesne awizowanie przesyłki oraz zmieszczenie informacji o odmowie jej przyjęcia są ze sobą sprzeczne, gdyż zgodnie z art. 37 ww. rozporządzenia w przypadku odmowy przyjęcia przesyłki, przesyłka jest niezwłocznie zwracana nadawcy, co nie miało miejsca w tym przypadku. Zamieszczenie ww. adnotacji jest również wewnętrznie sprzeczne, gdyż zaistnienie podstawy do zamieszczenia adnotacji o odmowie przyjęcia przesyłki (co wg adnotacji na kopercie miało miejsce 27 listopada 2009 r.) oznacza brak podstawy awizowania (co wg adnotacji na kopercie miało miejsce 27 listopada 2009 r.) i następnie powtórnego awizowania (w dniu 4 grudnia 2009 r.).
W opinii skarżącego w związku z nieprawidłowym wykonaniem usługi przez Pocztę Polską S.A. uniemożliwiającym skarżącemu odebranie przesyłki, prawidłowe doręczenie decyzji nastąpiło w chwili jej fizycznego odebrania w siedzibie organu w dniu 22 stycznia 2010 r.
Ponadto skarżący - z ostrożności procesowej - złożył wniosek o przywrócenie terminu na złożenie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Wskazał, że z przedstawionych powyżej, nie zawinionych przez skarżącego przyczyn, nie posiadał on informacji na temat awizowania przesyłki zawierającej decyzję oraz przechowywania jej w okresie od dnia 27 listopada 2009 r. do dnia 12 grudnia 2009 r. w Urzędzie Pocztowym [...], co uniemożliwiło mu odebranie decyzji. Skarżący został poinformowany w dniu 22 stycznia 2010 r. o trudnościach z dostarczeniem przesyłki pismem organu z dnia 20 stycznia 2010 r. i niezwłocznie podjął czynności mające na celu odebranie decyzji. Data powzięcia informacji o nieprawidłowościach związanych z próbą dostarczenia decyzji oraz jej fizyczne odebranie w dniu 22 stycznia 2010 r. jest datą ustania przyczyny uchybienia terminu.
W dniu [...] marca 2010 r. do organu wpłynęło pismo Centrum Poczty Oddział Rejonowy [...], w którym wskazano, iż z oświadczenia listonosza wynika, że podczas podjętej próby doręczenia spotkał się z odmową pokwitowania ww. przesyłki przez K. K. upoważnioną do odbioru korespondencji. K. K. poprosiła listonosza o awizowanie przesyłki, twierdząc, że zostanie ona odebrana w terminie późniejszym, wobec powyższego listonosz pozostawił zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w siedzibie firmy, a przesyłkę z adnotacją "adresat odmówił przyjęcia" złożył jako awizowana w Urzędzie Pocztowym [...]. Drugie zawiadomienie o nadejściu i zaleganiu przesyłki w urzędzie pocztowym zostało doręczone analogicznie w dniu 4 grudnia 2009 r. Poinformowano organ, że w związku z popełnioną nieprawidłowością dotyczącą okoliczności doręczenia wobec listonosza zostały wyciągnięte stosowne konsekwencje służbowe, a ponadto został pouczony i ponownie przeszkolony w zakresie doręczania i postępowania w podobnych przypadkach.
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. Komisja Nadzoru Finansowego stwierdziła uchybienie terminu do wniesienia przez M. D. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem ww. decyzji z dnia [...] września 2009 r. Organ wskazał, że w dniu 27 listopada 2009 r. osoba upoważniona do odbioru korespondencji adresata odmówiła pokwitowania przyjęcia przesyłki zawierającej omawianą decyzję, prosząc listonosza o jej awizowanie, wobec czego listonosz pozostawił zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w placówce pocztowej i sporządził adnotację "adresat odmówił przyjęcia" wraz z datą odmowy. Jak wynika z wyjaśnień Poczty Polskiej S.A., osoba upoważniona do odbioru korespondencji odmówiła pokwitowania odbioru wyłącznie przesyłki zawierającej decyzję, zaś odbiór pięciu innych przesyłek doręczonych wraz z nią pokwitowała bez zastrzeżeń i uwag.
Następnie przesyłka była powtórnie awizowana w dniu 4 grudnia 2009 r. Organ, przywołując treść art. 47 k.p.a. oraz § 37 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. wskazał, że nie można uznać daty fizycznego podjęcia kopii decyzji za dzień doręczenia stronie, ponieważ doręczenie nastąpiło w momencie odmowy odbioru przedmiotowej decyzji, tj. w dniu 27 listopada 2009 r. Fakt dokonania odmowy odbioru pisma został stwierdzony poprzez ustalenie treści wzmianki sporządzonej przez listonosza, a także na podstawie wyjaśnień Poczty Polskiej.
W ocenie organu strona nie wykazała w żaden sposób okoliczności przeciwnej, tj. braku wizyty listonosza w siedzibie kancelarii w dniu 27 listopada 2009 r. Organ wskazał, iż wbrew twierdzeniom skarżącego dyspozycja § 37 ust.1 rozporządzenia została w pełni zrealizowana, ponieważ przesyłka ta została zwrócona organowi i włączona do akt sprawy. Zwrot przesyłki nadawcy został poprzedzony jej dwukrotnym awizowaniem, czego nie przewiduje wspomniany przepis rozporządzenia. Jednakże te czynności wykonane przez pocztę (tj. dwukrotne awizowanie mimo odmowy przyjęcia) nie naruszyły w żadnym stopniu interesów ani praw strony, a wręcz były podjęte zgodnie z jej wolą oraz na jej korzyść. Działanie poczty nie wpłynęło więc w żaden sposób na prawidłowość doręczenia decyzji.
W związku z tym, iż zwrócona organowi przesyłka została włączona do akt sprawy uznano, iż pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia do adresata, tj. 27 listopada 2009 r. Od tego dnia należy liczyć czternastodniowy termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, który upłynął w dniu 11 grudnia 2009 r. Natomiast wniosek skarżącego został wniesiony w dniu 29 stycznia 2010 r., tj. po upływie 63 dni od dnia doręczenia decyzji stronie.
Ponadto postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr DPO/A1/476/14/43/09/10/AD Komisja Nadzoru Finansowego odmówiła przywrócenia terminu do wniesienia omawianego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W skardze na postanowienie z dnia [...] kwietnia 2010 r. o stwierdzeniu uchybienia terminu złożoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. D. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, stwierdzenie że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu i zasądzenie koszów postępowania.
Skarżący postawił zarzut:
- 1. naruszenia art. 7, art. 77 § 1 o art. 80 k.p.a. poprzez:
- a) przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz dokonanie dowolnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego, w szczególności adnotacji dokonanych przez listonosza i Pocztę Polską na przesyłce zawierającej omawianą decyzję co skutkowało poczynieniem przez organ arbitralnych i bezpodstawnych ustaleń, w szczególności prowadziło do błędnego przyjęcia, iż:
- - w dniu 27 listopada 2009 r. doszło do odmowy przyjęcia przesyłki zawierającej decyzję przez adresata, a w konsekwencji doręczenia decyzji skarżącemu,
- - czynności wykonane przez doręczyciela/Pocztę przy doręczeniu przesyłki zawierającej decyzję były zgodne z wolą oraz na korzyść strony, zaś doręczenie odbyło się w sposób prawidłowy,
- b) nie uwzględnienie przy rozstrzygnięciu sprawy następujących okoliczności mających istotne znaczenie:
- - adresatem przesyłki zawierającej decyzję był radca prawny J. D. (osoba fizyczna będąca pełnomocnikiem skarżącego), któremu listonosz nie próbował doręczyć przesyłki i który nie odmówił jej odbioru,
- - przesyłka zawierająca decyzję zawiera adnotacje "Awizo [...]" oraz "Nie podjęto w terminie", które świadczą o tym, iż nie doszło do odmowy przyjęcia przesyłki, zaś jej niedoręczenie nastąpiło z innych przyczyn niż odmowa przyjęcia,
- 2. art. 47 § 2 k.p.a. poprzez uznanie, iż decyzja została prawidłowo doręczona w dniu [...] listopada 2009 r., pomimo iż brak jest podstaw do przyjęcia domniemania doręczenia, gdyż nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 47 §1 k.p.a., a w szczególności:
- - adresat przesyłki (radca prawny. J. D.) nie odmówił przyjęcia decyzji,
- - na przesyłce zawierającej decyzję i zwróconej do organu znajdują się wzajemnie sprzeczne (wykluczające się) adnotacje dotyczące trybu doręczenia,
- - przesyłka nie zawiera daty odmowy przyjęcia, a wyłącznie datę rzekomego awizowania.
- 3. art. 134 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. i art. 11 ust. 6 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym poprzez stwierdzenie uchybienia terminu, pomimo iż skarżący nie uchybił terminowi do wniesienia wniosku, gdyż termin ten rozpoczął bieg nie wcześniej niż w dniu 22 stycznia 2010 r.
Skarżący powtórzył argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dodatkowo podniósł, że zaskarżone postanowienie opiera się na niesłusznym założeniu, iż decyzję organu można uznać za skutecznie doręczone, nawet jeżeli przy jego doręczeniu doszło do naruszenia przepisów regulujących tryb doręczeń. Takie stanowisko pozostaje w sprzeczności z ugruntowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych zasadą oficjalności doręczeń pism w postępowaniu administracyjnym zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia twierdzenia, iż czynności poczty w żadnym stopniu nie naruszyły praw i interesów strony, a wręcz były podjęte zgodnie z jej wolą i na jej korzyść, są bezpodstawne i nieuprawnione. Interes strony ma być chroniony poprzez przestrzeganie przepisów, nie zaś ich naruszanie.
Ponadto wskazał, że to na organie spoczywa ciężar wykazania, iż pismo organu zostało skutecznie doręczone adresatowi. Skuteczność takiego doręczenia zależy od ścisłego i łącznego przestrzegania wszystkich warunków określonych w k.p.a. oraz właściwych innych przepisach (m. in. ww. rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r.). w związku z powyższym nieusprawiedliwiona jest zatem próba zwolnienia się przez organ z powyższego obowiązku poprzez obciążenie strony obowiązkiem dowodzenia "faktu negatywnego" w postaci braku odmowy przyjęcia przesyłki.
Uzasadniając zarzut naruszenia art. 7, art. § 1 i art. 80 k.p.a. skarżący wskazał, że organ bezpodstawnie uznaje za nieistotną w sprawie okoliczność, iż na przesyłce znajdują się inne - oprócz "Odmowa przyjęcia" - adnotacje dokonane przez doręczyciela, a mianowicie "Awizo [...]" (data 2009-11-27) oraz "Nie podjęto w terminie" (datownik poczty 12.12.2009). Nie ulega bowiem wątpliwości, iż awizowanie przesyłki oraz jej przechowanie w placówce pocztowej nie następuje w sytuacji, gdy adresat odmawia jej przyjęcia. W konsekwencji wzmianki poczynione przez listonosza na przedmiotowej przesyłce są wzajemnie sprzeczne. Zdaniem skarżącego uprawnione jest przypuszczenie, iż na przesyłce wpierw zamieszczono wzmiankę "Awizo [...]", a dopiero następnie dopisano "Odmowa przyjęcia". Świadczy o tym chociażby fakt, iż data "2009-11-27" znajduje się bezpośrednio pod adnotacją "Awizo [...]", nie zaś "Odmowa przyjęcia".
Adnotacja "Odmowa przyjęcia" mogła zostać zamieszczona później z tej przyczyny, iż doręczyciel nie tylko nie wręczył pisma, ale również nie zostawił zawiadomienia o pozostawieniu pisma (awiza), pomimo iż zamieścił na przesyłce stosowną wzmiankę ("Awizo [...]"). Właśnie z uwagi na to, iż nie doszło do odmowy przyjęcia przesyłki, a zatem nie było podstaw do jej odsyłania do nadawcy, przesyłka była następnie przechowywana przez kilkanaście dni w placówce pocztowej, czym stworzono pozór możności jej odebrania przez adresat.
Ponadto skarżący wskazał, że adresatem przesyłki zawierającej decyzję był radca prawny J. D., a więc osoba fizyczna. W takiej sytuacji doręczenie winno odbywać się w trybie art. 42-23 k.p.a., z uwzględnieniem, iż doręczenie następuje na adres wskazany przez pełnomocnika. Jest w ocenie skarżącego bezsporne, iż listonosz nie próbował w dniu 27 listopada 2009 r. doręczyć przesyłki radcy prawnemu J. D.. W konsekwencji nie mógł on odmówić jej odbioru, ani również odmówić pokwitowania jej odbioru. W tej sytuacji nawet jeżeli przyjąć - na co nie ma jednakże żadnych dowodów, iż pracownik kancelarii nie podjął się oddania przesyłki radcy prawnemu J. D., nie było podstaw, aby stwierdzić odmowę odbioru. W takiej sytuacji doręczyciel winien był pozostawić awizo, czego jednakże nie uczynił.
Wskazując na naruszenie art. 47 k.p.a. skarżący wskazał, że adresat, czyli radca prawny J. D. nie odmówił przyjęcia przesyłki zawierającej decyzję, ponieważ nie miał kontaktu z doręczycielem. Odmowa przyjęcia pisma przez jakąkolwiek inną osobę - gdyby nawet miała miejsce - nie jest równoznaczna i nie ma skutków odmowy adresata. Z adnotacji na przedmiotowej przesyłce (kopercie) nie wynika zresztą, kto rzekomo odmówił jej przyjęcia, wobec czego brak jest jakichkolwiek wskazań, aby uznać, iż odmowy dokonała osoba uprawniona. Co więcej - jak wynikałoby z wyjaśnień poczty - w dniu 27 listopada 2009 r. w ogóle nie doszło do odmowy przyjęcia przesyłki, lecz odmowy pokwitowania jej odbioru, przez nieokreśloną osobę. W każdym razie, skoro odmowa przyjęcia pisma może być wyrażona jedynie przez samego adresata, a tenże jej nie wyraził, to stwierdzić należy, iż nie została spełniona podstawa przesłanka wymieniona w art. 47 §1 k.p.a. Ponadto, pismo zostało co prawda zwrócone do nadawcy i włączone do akt sprawy, jednakże adnotacje na nim dokonane - dotyczące trybu doręczenia - wykluczają się nawzajem, w szczególności wzmianki "Awizo" i "Nie podjęto w terminie" przeczą temu, jakoby doszło do odmowy przyjęcia.
Skarżący podkreślił ponadto, że przedmiotowa przesyłka nie zawiera daty odmowy jej przyjęcia, gdyż data "2009-11-27" znajduje się bezpośrednio pod adnotacją "Awizo [...]", a zatem odnosi się do rzekomego awizowania przesyłki, nie zaś do rzekomej odmowy przyjęcia.
W odpowiedzi na skargę Komisja Nadzoru Finansowego wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wskazała m. in., iż w przedmiotowej sprawie w związku z tym, że strona była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika radcę prawnego J. D., zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a. decyzja adresowana na jego nazwisko została przesłana na wskazany przez niego jako adres do doręczeń adres kancelarii, której jest wspólnikiem [...]. W siedzibie kancelarii — jak wynika z wyjaśnień Poczty Polskiej - osoba uprawniona do odbioru korespondencji K. K. odmówiła pokwitowania przyjęcia. Podzieliła stanowisko skarżącego, iż doręczenie decyzji, w przedmiotowej sprawie, odbyło się na podstawie art. 42 k.p.a. Przywołała wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1777/09, w uzasadnieniu którego wskazano: domniemywa się, że osoba dorosła, odbierająca w imieniu zawodowego pełnomocnika korespondencję kierowaną na adres kancelarii jest domownikiem lub osobą uprawnioną przez niego do odbioru korespondencji.
Ponadto organ wskazał, iż zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego 24 czerwca 2008 r. (sygn. akt PZ 13/08), doręczeń pism sądowych adwokatowi prowadzącemu własną kancelarię, a więc osobie fizycznej, dokonuje się na podstawie art. 133 § 1 k.p.c., z uwzględnieniem art. 135 i 138 k.p.c. Oznacza to, że doręczenie pisma w miejscu pracy adwokata, jakim jest jego kancelaria, do rąk osoby upoważnionej do odbioru pism, nie uchybia przepisom postępowania cywilnego dotyczących doręczeń pism sądowych.
Zdaniem organu listonosz nie miał obowiązku doręczać decyzji osobiście radcy prawnemu J. D., lecz mógł doręczyć osobie uprawnionej do odbioru w kancelarii, którą była K. K.. Organ podkreślił, iż skarżący nie kwestionuje uprawnienia K. K. do odbioru pism.
Na rozprawie w dniu 22 września 2010 r. pełnomocnik skarżącego potwierdził, że K. K. jest upoważniona do odbioru korespondencji w spółce, w której wykonuje on zawód radcy prawnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej cyt. p.p.s.a.
Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie bowiem przy wydaniu zaskarżonego postanowienia doszło do naruszenia przepisów postępowania, w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.
Przedmiotem skargi jest postanowienie Komisji Nadzoru Finansowego o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Przepis art. 134 k.p.a., na którym oparto zaskarżone postanowienie ma zastosowanie w postępowaniu wstępnym przed organem odwoławczym, który podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione w terminie.
Warunkiem bowiem skuteczności czynności procesowej - w przedmiotowej sprawie wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania.
Dowodem doręczenia przesyłki pocztowej poleconej jest prawidłowo wypełnione poświadczenie odbioru. Musi z niego wynikać niewątpliwie albo fakt i data odmowy odbioru przesyłki, albo fakt i data jej awizowania.
Organ uznał, iż decyzja, od której skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, została mu doręczona (jego pełnomocnikowi) w trybie art. 47 k.p.a., tj. po zastosowaniu fikcji doręczenia pisma.
Zgodnie z art. 47 § 1 k.p.a., jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez pocztę lub inny organ albo w inny sposób, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy.
Stosownie do 47 § 2 k.p.a., w przypadkach, o których mowa w § 1, uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia.
Skarżący był reprezentowany przez pełnomocnika, który wskazał kancelarię prawną (spółkę komandytową) jako miejsce pracy. Odbiór pism adresowanych na adres kancelarii pełnomocnika skarżącego winien nastąpić zgodnie z treścią art. 45 k.p.a., tj. do rąk osób uprawnionych do odbioru pism w kancelarii.
Nie ma zatem racji skarżący podnosząc, iż skoro adresatem decyzji był pełnomocnik, czyli osoba fizyczna tylko on mógłby odmówić przyjęcia przesyłki.
Z adnotacji dokonanych na przesyłce zawierającej decyzję nie wynika w sposób jednoznaczny, w jakim trybie przesyłka została doręczona, czy w trybie art. 47 k.p.a., czy też w trybie art. 44 k.p.a. Zamieszczona na przesyłce adnotacja o jej awizowaniu wskazuje na drugi tryb doręczenia. Na przesyłce brak wskazania osoby upoważnionej do odbioru korespondencji, która odmówiła przyjęcia korespondencji, dopiero w późniejszym postępowaniu strony zgodnie przyznają, iż była nią K. K. – pracownik kancelarii.
W odpowiedzi na reklamację odnośnie sposobu doręczenia decyzji, Poczta Polska powołuje się na oświadczenie listonosza, którego brak w aktach sprawy, iż wskazana jako osoba uprawniona do odbioru korespondencji odmówiła przyjęcia przesyłki. Sąd zauważa również, co podnosi skarżący, iż w wyjaśnieniach poczty używa się określenia odmowa pokwitowania, co sugeruje, iż osoba upoważniona uchyliła się tylko od potwierdzenia doręczenia, co w tym przypadku uzasadniałoby zastosowanie procedury zawartej w art. 46 k.p.a.
Reasumując data doręczenia decyzji (odmowy przyjęcia decyzji) jest okolicznością sporną a zebrany materiał dowodowy nie pozwala jednoznacznie stwierdzić daty doręczenia decyzji.
Niewyjaśnienie przez organ administracji wskazanej wyżej okoliczności faktycznych, istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Ponownie rozpoznając sprawę organ ustali w jednoznaczny sposób datę doręczenia decyzji, wykorzystując np. środek dowodowy w postaci przesłuchania w charakterze świadka osoby uprawnionej do odbioru korespondencji oraz listonosza, który doręczał przesyłkę. W zależności od ustaleń w kwestii doręczenia decyzji podejmie stosowne rozstrzygnięcie.
Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.
Jednocześnie rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania postanowienia do czasu uprawomocnienia się wyroku, Sąd oparł się na dyspozycji przepisu art. 152 p.p.s.a. a o zwrocie kosztów postępowania na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1349 ze zm.). Na koszty postępowania składają się: wpis sądowy w kwocie 100 zł, 240 zł z tytułu opłaty za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego oraz 17 zł z tytułu uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.