Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja z [...] grudnia 2021 r. nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej także: "SKO"), które działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735; dalej jako: "k.p.a."), art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 570 ze zm.) oraz art. 40 ust. 12 i 13 oraz 40 d ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1376 – dalej "udp"), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez K. A. (dalej także: "skarżący", "strona"), utrzymało w całości w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy nr [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r., którą wymierzono skarżącemu karę pieniężną w łącznej wysokości 35.010 zł za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w rejonie nr [...] bez zezwolenia zarządcy drogi w okresie od 1.01.2020 r. do 19.08.2020 r. poprzez zajęcie powierzchni pod kiosk handlowy o pow. 20 m2.
Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu 15 maja 2019 r. K. A. kupił w drodze umowy sprzedaży "nieruchomość – kiosk" posadowiony w Warszawie ul. [...] o pow. 20 m2.
Wnioskiem z dnia 24 maja 2019 r. K. A. zwrócił się do Zarządu Dróg Miejskich w Warszawie (dalej także: "ZDM) o wydanie zezwolenia na umieszczenie kiosku handlowego w pasie drogowym przy ulicy [...] w rej. ul. Nr [...] w celu zlokalizowania/umieszczenia kiosku handlowego. W treści wniosku wskazano, iż planowany okres zajęcia pasa drogowego nastąpi od 01.06.2019 r. do 31.12.2019 r. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że Kiosk przeznaczony jest na usługi gastronomiczne, które będą kontynuowane przez nowego właściciela.
Decyzją z [...] czerwca 2019 r. ZDM działając z upoważnienia Prezydenta m.st. W-wy odmówił wydania wnioskowanego zezwolenia.
Rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji rozstrzygnięciem z [...] lutego 2020 r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie uchyliło w całości decyzję organu I instancji odmawiającą uwzględnienia wniosku K. A. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W dniu 28 kwietnia 2021 r. pracownicy ZDM w Warszawie przeprowadzili rutynową kontrolę pasa drogowego ul. [...] nr [...]. Podczas kontroli stwierdzono funkcjonowanie kiosku handlowego o pow. 20 m2 oraz wykonano zdjęcia obiektu.
Pismem z dnia 30 kwietnia 2021 r. Zarząd Dróg Miejskich powiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz poinformował, że w dniu 27 maja 2021 r, odbędzie się wizja w terenie, w miejscu usytuowania obiektu. Zawiadomienie zostało odebrane przez adresata w dniu 10 maja 2021 r.
W wyniku rozpatrzenia ww. wniosku z dnia 24 maja 2019 r. Decyzją z dnia[...] maja 2021 nr [...] Zarząd Dróg Miejskich zezwolił Skarżącemu na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w rej. nr [...] o powierzchni 20,00 m2 na okres wskazany we wniosku tj. od dnia 1 czerwca 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r. i umieszczenie w nim kiosku handlowego.
Strona nie wystąpiła z wnioskiem o wydanie zezwolenia na kolejny okres i nie wniosła odwołania od ww. decyzji.
W dniu 19 maja 2021 r. do Zarządu Dróg Miejskich wpłynęło pismo Pana K. A., do którego załączył kopię umowy kupna - sprzedaży przedmiotowego kiosku z dnia 20 sierpnia 2020 r. z której to umowy wynika, iż sprzedał on przedmiotowy pawilon handlowy "kiosk" na rzecz innego podmiotu.
Przeprowadzone w dniu 27 maja 2021 r. oględziny pasa drogowego wykazały, że w przedmiotowej lokalizacji umieszczony jest kiosk handlowy o powierzchni 20,00 m2 oraz toaleta przenośna o wymiarach 1,21 m2.
Decyzją z [...] października 2021 r. Prezydent M. St. Warszawy wymierzył skarżącemu karę pieniężną w łącznej wysokości 35.010 zł za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w rejonie nr [...] bez zezwolenia zarządcy drogi w okresie od 1.01.2020 r. do 19.08.2020 r. poprzez zajęcie powierzchni pod kiosk handlowy o pow. 20 m2.
W odwołaniu od ww. decyzji s karżący wskazał, iż osoba, która sprzedała mu przedmiotowy kiosk nie poinformowała go o potrzebie złożenia kolejnego wniosku na kolejny termin a on sam był przekonany że decyzja w sprawie złożonego przez niego wniosku będzie obejmowała okres do wydania przedmiotowej decyzji.
Decyzją z [...] grudnia 2021 r. SKO utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołano dotychczasowy przebieg postępowania oraz treść zastosowanych przepisów prawa. Odnosząc się do podnoszonych w treści odwołania okoliczności organ wskazał, iż niestety nie mają one żadnego wpływu na zasadność czy też wysokość wymierzonej kary pieniężnej. W świetle powołanych wyżej przepisów prawa organ ma obowiązek wymierzenia kary pieniężnej w przypadku stwierdzenia stanu faktycznego polegającego na zajęciu pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia. Przyczyny i powód zajęcia pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia jest przy tym obojętny, a wymierzenie kary następuje za sam fakt zajęcia pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia.
W ocenie Kolegium w niniejszej sprawie organ zasadnie również uznał, iż nie ma możliwości zastosowania przepisu art. 189 f § 1 k.p.a., W opisanej sytuacji, gdy skarżący zajmował pas drogowy bez wymaganego zezwolenia przez 232 dni - nie sposób uznać, iż waga naruszenia prawa jest w tej sprawie znikoma. Jako oczywiste podniesiono to, że skarżący nie zaprzestał naruszenia prawa i nie usunął ww. kiosku handlowego z terenu pasa drogowego po upływie terminu zajęcia pasa drogowego, który został przez niego wskazany we wniosku z dnia 24 maja 2019 r. (tj. do dnia 31 grudnia 2019 r.). W sprawie nie wystąpiła też według organu przesłanka określona w art. 189 f § 1 pkt 2 k.p.a.
Pobocznie organ wskazał, iż po uprawomocnieniu się niniejszej decyzji skarżący będzie mógł wystąpić do organu I instancji z wnioskiem o udzielenie mu jednej z przewidzianych w art. 189 k k.p.a. ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej.
W skardze na powyższą decyzję - którą z uwagi na fakt braku pieczęci firmy Skarżącego przy podpisie osoby odbierającej zaskarżoną decyzję uznano za złożoną w ustawowym terminie (vide Postanowienie NSA z 22.09.2022 r. Sygn. II GZ 368/22) - zarzucono zaskarżonej decyzji naruszenie nstp. przepisów prawa:
- I. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) naruszenie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu, w sytuacji kiedy w sprawie zrealizowane zostały przesłanki do jego zastosowania, w postaci znikomej wagi naruszenia oraz dobrowolnego zaniechania naruszeń;
- 2) art. 7 i art 8 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji nakładającej na skarżącego karę pieniężną, w sytuacji gdy:
- a) skarżący w toku tak postępowania odwoławczego jak i w toku postępowania w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia, po przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez organ II instancji, był wielokrotnie błędnie pouczany przez urzędnika Zarządu Dróg Miejskich o braku konieczności występowania z kolejnym wnioskiem o zezwolenia na zajęcie pasa drogowego za kolejne okresy, przed wydaniem prawomocnej decyzji za okres poprzedzający;
- b) skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie zajęcia pasa drogowego i usytuowania na nim kiosku handlowego bez zezwolenia zarządcy drogi w okresie od 1 stycznia 2020 r. do 19 sierpnia 2020r. dopiero dnia 30 kwietnia 2021 r., a więc w momencie, kiedy nie miał on możliwości konwalidacji niezgodnego z prawem stanu faktycznego;
- c) stan zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia powstał jako bezpośredni skutek wydania przez Prezydenta m. st. Warszawy - Zarząd Dróg Miejskich błędnej decyzji w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego za okres przypadający bezpośrednio przed okresem objętym karą, które to błędne działanie organu oraz brak prawomocnego rozstrzygnięcia w dacie od 1.01.2020 r. do 19.08.2020 r. (do dnia 6 maja 2021 r.) skutkował po stronie skarżącego brakiem pewności co do własnej sytuacji prawnej, które to działanie niezgodne z zasadą praworządności i zaufania do organów doprowadziło do tego, że Skarżący - nieświadom naruszenia do dnia otrzymania zawiadomienia swojej sytuacji prawnej - został obciążony karą, która nie powinna być nałożona, gdyby organ bezzwłocznie zawiadomił go o bezprawności zajęcia pasa drogowego pod kiosk handlowy oraz w sposób prawidłowy rozpoznał pierwotnie złożony przez skarżącego wniosek o wydanie zezwolenia za okres poprzedzający;
- 3) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się w braku ustalenia, że w okresie obejmującym ustalony przez Organ czas zajmowania pasa drogi bez zezwolenia zarządcy drogi skarżący nie użytkował kiosku handlowego zajmującego pas drogi w dacie od 30 października 2019 r.;
- II. naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynika sprawy, tj.:
- 1) art 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych poprzez błędne przyjęcie, że kara pieniężna za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi może zostać nałożona na podmiot, który uprzednio wnioskował o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogi, a który nie zajmował faktycznie pasa drogi w okresie objętym decyzją, w sytuacji kiedy opłata za samowolne zajęcie pasa drogowego może być nałożona wyłącznie na podmiot, który faktycznie zajął pas drogowy bez zezwolenia zarządcy drogi, a nie natomiast na osobę, która potencjalnie takiego zajęcia mogła dokonać.
Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) i c) ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o oddalenie podtrzymując twierdzenia organu podniesione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.
Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 poz. 259 dalej,,ppsa") Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 Kpa lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 ppsa).
Badając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają przepisów prawa materialnego, na których zostały oparte, ani też nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia.
Przechodząc do przedstawienia motywów podjętego rozstrzygnięcia wyjaśnić należy, iż podstawę prawną decyzji w przedmiocie zajęcia pasa drogowego stanowi art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w brzmieniu aktualnym w dacie wydania zaskarżonej decyzji (Dz.U. 2021. poz. 1376 – zwanej dalej "u.d.p."), z którego wynika, że zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej.
Zgodnie natomiast z treścią przepisu art. 40 ust. 2 u.d.p., zezwolenie to dotyczy umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam. Zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, jest ściśle powiązane z zasadą uregulowaną w art. 39 ust. 1 u.d.p., oznaczającą zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W ramach tej normy zabrania się m.in. lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p.).
Celem tej normy jest realizacja obowiązku zarządcy drogi sprawowania jej ochrony przede wszystkim poprzez niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia jej klasy, ograniczenia funkcji, niewłaściwego użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu (art. 4 pkt 21 u.d.p.).
Zgodnie natomiast z art. 40 ust. 12 pkt 1 - 3 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z art. 40 ust. 4-6 u.d.p.
Mając zatem na uwadze powyższe przepisy prawa jak i niesporny stan faktyczny ustalony w sprawie co do faktu nabycia i sprzedaży obiektu stanowiącego przedmiot postępowania, stwierdzić należy, iż wejście w posiadanie i własność przez Skarżącego w drodze nabycia obiektu stanowiącego kiosk handlowy o powierzchni 20 m2 od dnia 1 czerwca 2019 r. do 19 sierpnia 2020 r. umiejscowionego w pasie drogowym ul. [...] w rejonie nr [...], ulicy, wymagało zezwolenia zarządcy drogi wydanego w drodze decyzji administracyjnej.
W kontekście zarzutów skargi i udzielenia Skarżącemu zezwolenia na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego w okresie objętym jego wnioskiem z dnia 24 maja 2019 r. (Decyzja nr [...]) wyjaśnić należy, iż w związku z czasowym charakterem zezwoleń na zajęcie pasa drogowego, uzyskanie zezwolenia na każdy kolejny okres związane jest z koniecznością ponownego ustalenia, czy umieszczenie obiektu budowlanego stanowi szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 39 ust. 3 u.d.p., dający podstawę do wydania kolejnego zezwolenia na podstawie art. 40 ust. 2 u.d.p. Oznacza to, że z upływem ostatniego dnia zezwolenia, właściciel obiektu jest zobowiązany do usunięcia danego urządzenia lub obiektu pod rygorem nałożenia kary w trybie art. 40 ust. 12 pkt 2 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu, lub też właściciel obiektu zobowiązany jest do uzyskania kolejnego zezwolenia na kolejny określony w nowej decyzji okres.
Tak więc mimo udzielenia jednorazowego zezwolenia na lokalizację obiektu niezwiązanego z drogą, dla jego legalnego pozostawania w pasie drogowym, wymagane jest zezwolenie na zajęcie pasa drogowego na każdy kolejny okres pozostawania obiektu w tym pasie, udzielone przez właściwego zarządcę drogi. Właściwy zarządca drogi jest zobowiązany każdorazowo do oceny, czy zajęcie pasa drogowego jest w dalszym ciągu dopuszczalne oraz czy nie będzie powodować niszczenia drogi lub zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego (Wyrok WSA w Bydgoszczy z 12.06.2019 r., II SA/Bd 285/19, LEX nr 2694719.).
Istotne jest także, iż ze sposobu naliczania opłat określonego w u.d.p. (art. 40 ust.
- 4) wynika, że zezwolenie na zajęcie pasa drogowego posiada charakter czasowy. Oznacza to, że zgoda na zajecie pasa drogowego wydawana jest na określony czas ("od dnia...– do dnia...").
Podkreślić zatem tutaj należy, iż udzielenie przez właściwy organ zezwolenia na zajecie pasa drogowego we wcześniejszym okresie nie powoduje automatycznego uwzględnienia wniosku o takie samo zajęcia pasa w innym kolejnym okresie w tej samej lokalizacji. Każde wystąpienie z wnioskiem o zajęcie pasa drogowego, niezależnie od tego, czy w danym miejscu posadowiony jest jakiś obiekt, czy też pas drogowy we wcześniejszym okresie zajęty był na takie same cele, stanowi odrębną sprawę administracyjną, a posiadanie wcześniejszego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego nie rodzi żadnych praw na przyszłość dla adresata tego zezwolenia.
Przedstawione powyżej regulacje prawne dotyczące zasad uzyskiwania zgody na zajęcie pasa drogowego oraz konsekwencji zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia wskazują również na to, iż przedmiotowa zgoda wydana zostać musi ze skutkiem na przyszłość. Przedmiotowa decyzja jest zatem decyzją konstytutywną, która określa, że od dnia jej wydania lub wyjątkowo od dnia złożenia wniosku możliwe jest zajęcie danego pasa drogowego. Zezwolenie nie może zatem obejmować okresu sprzed złożenia wniosku przez stronę oraz zasadniczo wykraczać poza ramy określone treścią żądania danego wniosku. Przesądza o tym treść przepisów, które wyraźnie stanowią zasadę, że legalne zajmowanie pasa drogowego może mieć miejsce wyłącznie po uzyskaniu zezwolenia na konkretny okres tego zajęcia.
W przedmiotowej sprawie kwestią kluczową, która determinowała losy tej sprawy w kontekście zarzutów skargi według Sądu w składzie rozpoznającym tą sprawę była ostateczna decyzja z [...] maja 2021 r. wydana w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w przedmiotowym zakresie w okresie 01.06.2019 – 31.12.2019. W tej bowiem decyzji organ dokonał oceny wniosku strony skarżącej co do okresu jaki obejmować miała ta decyzja i w tej tylko sprawie zarzuty powoływane tutaj przez skarżącego co do zasadności objęcia zezwoleniem także okresu późniejszego (tj. braku wiedzy, iż wniosek ten nie obejmie okresu późniejszego do czasu wydania decyzji) mogły odnieść skutek. Mając natomiast na uwadze, iż decyzja z [...] maja 2021 r. wskutek braku środka odwoławczego stała się ostateczna czyniąc tym samym niemożliwym ustalenia stanu faktycznego w tej sprawie w sposób odmienny tj. uwzględniający, iż wolą strony skarżącej w dacie po okresie na jaki złożono ten wniosek było jego rozszerzenie na kolejny okres, zarzuty skargi odnoszące się do kwestii braku wiedzy o bezprawności zajmowania pasa drogowego wobec braku decyzji w okresie 2020 r. nie mogły odnieść oczekiwanego przez skarżącego rezultatu.
Skoro zatem organ ustalił bezspornie fakt zajmowania przedmiotowego pasa drogowego bez zgody zarządcy drogi we wskazanym okresie, zobowiązany był tym samym do wydania stosownej decyzji nakładającej karę za jego zajęcie. Mając bowiem na uwadze, że organ administracyjny kierując się konstytutywnym charakterem decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego uwzględnił wniosek skarżącego jedynie co do okresu wskazanego literalnie we wniosku z dnia 24 maja 2019 r. tj. do 31.12.2019 r. oraz faktem ustaleń kontrolnych z których wynika bezpodstawne zajęcie pasa w okresie późniejszym tj. od 01.01.2020 r. do daty sprzedaży przedmiotowego kiosku 20.08.2020 r. organ zobowiązany był do nałożenia określonej w decyzji kary pieniężnej.
W ocenie Sądu organy administracyjne zasadnie obliczyły również wysokość kary pieniężnej w łącznej kwocie 35 010,00 zł, zgodnie z następującym wyliczeniem: 20 m2 (zajęta powierzchnia pasa drogowego przez kiosk handlowy) x 0,90 zł (stawka opłaty za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej pod kioski i pawilony handlowe, określona w poz. 2 kol. 3 Załącznika nr 3 do uchwały nr XXXI/666/2004) x 157 (liczba dni zajęcia pasa drogowego w okresie od 1 stycznia 2020 r. do 5 czerwca 2020 r.) x 10 (10-krotność ww. stawki opłaty) = 28 260,00 zł] + [20,00 (zajęta powierzchnia pasa drogowego przez kiosk handlowy) x 0,45 zł (stawka opłaty za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej pod kioski i pawilony handlowe, określona zgodnie z poz. 2 kol. 3 Załącznika nr 3 do uchwały nr XXXI/666/2004 oraz § 1 ust. 1 i § 2 uchwały nr XXX/888/2020) x 75 (liczba dni zajęcia pasa drogowego w okresie od 6 czerwca 2020 r. do 19 sierpnia 2020 r.) x 10 (10- krotność ww. stawki opłaty) = 6 750,00 zł], czyli łącznie 35 010,00 zł.
Sąd nie stwierdził tym samym w niniejszej sprawie naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
Odnosząc się natomiast do wskazywanych w skardze naruszeń przepisów k.p.a. Sąd uznał zarzuty skargi w tym zakresie również za nieuzasadnione. Nie doszło w sprawie do naruszenia art. 189 f § 1 pkt 1 i pkt 2 kpa bowiem waga naruszenia prawa nie była znikoma. Organy rozważyły kwestię zastosowania w sprawie art. 189 f k.p.a. w sposób prawidłowy. Podkreślić tutaj należy, iż pas drogowy zajmowany był w sposób ciągły a naruszenie nie było epizodyczne, incydentalne czy też przypadkowe. Ponadto komercyjny charakter zajęcia pasa drogowego powoduje, że waga naruszenia nie może być uznana za znikomą.
W sprawach dotyczących wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego organy administracji muszą wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość stan faktyczny, w którym doszło do naruszenia prawa. Organy działające w niniejszej sprawie ten obowiązek spełniły, bowiem prawidłowo ustaliły umiejscowienie posadowionego obiektu w granicach pasa drogowego oraz okres jego zajęcia bez wymaganego zezwolenia. Niezasadny jest zatem zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego.
Odnosząc się do kwestii naruszeń art. 7 i 8 kpa poprzez pominięcie kwestii wskazujących zdaniem skarżącego na brak jego świadomości co do nie objęcia jego wnioskiem okresu przedmiotowego zajęcia pod dacie pierwotnie określonej we wniosku o zgodę na jego zajęcie wskazać trzeba, organy administracyjne po prawidłowo zebranym materiale dowodowym i umożliwieniu stronie czynnego udziału w postępowaniu stwierdziły, iż to zezwolenie organu w oparciu o wniosek strony, rodzi prawo do legalnego zajmowania pasa drogowego. Wynika to literalnie ze wskazanych wyżej przepisów prawa.
W ocenie Sądu ocena organów w świetle przytoczonych wyżej przepisów prawa oraz wynikającego z nich konstytutywnego charakteru przedmiotowej decyzji była zatem w pełni uzasadniona w świetle akceptacji skarżącego co do treści decyzji z [...] maja 2021 r. w przedmiocie badania złożonego przez niego wniosku z maja 2019 r. Określona decyzją administracyjną zgoda na zajęcie pasa drogowego w kontekście regulacji ustawy o drogach publicznych zawsze ma charakter uprzedni wobec rzeczywistego zajęcia tego pasa drogowego. Tym samym zarzuty skargi w tym zakresie przy prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu administracyjnych nie mogły odnieś skutku w tej sprawie.
Pobocznie Sąd wskazuje, iż podnoszone przez stronę skarżącą kwestie dotyczące prawidłowości oceny wniosku (co do woli na przedłużenie okresu tego wniosku) o zgodę na zajęcie pasa drogowego z roku 2019, który został oceniony prawomocnie w odrębnej decyzji z dnia [...] maja 2021 r. mogłyby zostać rozpoznane w odwołaniu od tej decyzji lub też mając na uwadze skuteczność doręczenia tej decyzji (por. stan faktyczny jaki opisano w postanowieniu NSA z 22.09.2022 r. II GZ 368/22) w postępowaniu prowadzonym w trybie wznowieniowym bądź z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, z uwagi na okoliczności doręczenie decyzji z [...] maja 2021 r. Mając jednak na uwadze, iż na datę wydania zaskarżonej decyzji brak było takich działań po stronie skarżącego a okoliczności dotyczące wniosku z roku 2019 nie stanowią przedmiotu sprawy niniejszej brak było podstaw do uznania zaskarżonej decyzji za niezgodną z prawem.
Ewentualny wpływ na ocenę sprawy w przedmiocie zasadności wymierzonej skarżącemu kary teoretycznie możliwy byłby zatem jedynie w trybie art. 145 § 1 pkt 5) kpa na skutek wzruszenie decyzji z dnia [...] maja 2021 r. co jednak na datę rozpoznawania sprawy przez Sąd nie miało miejsca.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż zarzuty skargi były nieuzasadnione a organy administracyjne nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na uwzględnienie skargi. Postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało w zgodzie z regułami k.p.a. a przyjęte za podstawę prawną przepisy prawa materialnego zastosowane zostały prawidłowo.
Z powyższych względów Sąd orzekł, jak w wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm.).