Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] o nałożeniu na J. J. (zwana dalej także "skarżącą") kary pieniężnej w wysokości 5000 (pięć tysięcy) złotych.
Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Podczas kontroli drogowej pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], przeprowadzonej w dniu [...] października 2009 r. w W. przy ul. [...] stwierdzono wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. W wyniku powyższych ustaleń organ pierwszej instancji nałożył decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] na skarżącą karę pieniężną w wysokości 5000 złotych.
Decyzję wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia odwołania doręczono skarżącej skutecznie w dniu [...] lutego 2010 r. Odwołanie od powyższej decyzji skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, złożył osobiście w siedzibie organu I instancji w dniu [...] marca 2010 r.
Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpoznał sprawę merytorycznie i zaskarżoną w sprawie niniejszej decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W przewidzianym ustawą terminie skargę do sądu administracyjnego wniosła skarżąca wnioskując o uchylenie decyzji organu II instancji. Decyzji tej zarzuciła:
- 1) błąd w ustaleniu faktycznym, polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, że pusty klosz nie posiadający instalacji elektrycznej (ujawniony w czasie kontroli drogowej) stanowi "urządzenie techniczne",
- 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 5 lit. c ustawy o transporcie drogowym, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że użyte w tym przepisie pojęcie "urządzenia technicznego" obejmuje także przypadek umieszczenia na dachu pojazdu nieposiadającego instalacji elektrycznej pustego klosza,
- 3) mające wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a także poprzez arbitralną interpretację dowodów zgromadzonych w sprawie,
- 4) mające wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, mimo że decyzja ta obciążona była uchybieniami gdy opisanymi wyżej w pkt 1-3.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji.
Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 - dalej zwaną p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Kontrolując w ten sposób zaskarżoną decyzję, Sąd stwierdził, że organ odwoławczy orzekający w rozpoznawanej sprawie dopuścił się rażącego naruszenia prawa powodującego konieczność wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.
Z woli ustawodawcy od decyzji wydanej w I instancji stronie służy odwołanie, przy czym właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia. W myśl art. 129 § 2 kpa odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Termin 14-dniowy liczy się od dnia doręczenia decyzji stronie. Warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia odwołania - jest zachowanie wskazanego wyżej ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji pierwszoinstancyjnej. Określony w art. 129 § 2 kpa termin do wniesienia odwołania upływał skarżącej w niniejszej sprawie z dniem 5 marca 2010r. (w piątek). Tymczasem odwołanie złożono osobiście w siedzibie organu I instancji w dniu 9 marca 2010 r. Z powyższych ustaleń wynika, że odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu. Nawiasem mówiąc, organ I instancji w piśmie przekazującym odwołanie i akta sprawy zwrócił uwagę organowi odwoławczemu na uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Organ odwoławczy rozpoznający przedmiotową sprawę był obowiązany w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie skarżącej złożono w przewidzianym przepisami terminie. Jeżeli natomiast odwołanie wniesione zostało z uchybieniem terminu, decyzja organu I instancji stała się ostateczna, a w takiej sytuacji organ II instancji winien był w oparciu o art. 134 kpa wydać postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu.
Uchybienie temu obowiązkowi i merytoryczne rozpatrzenie przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego środka odwoławczego wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony (skarżąca takiego wniosku nie złożyła) stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Oznacza, bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a więc decyzji, która korzysta z ochrony trwałości (art. 16 § 1 kpa).
Reasumując, w rozpoznanej sprawie nie została spełniona podstawowa przesłanka do prowadzenia postępowania odwoławczego w postaci złożenia przez stronę odwołania w zakreślonym przez ustawę terminie. Skarżąca nie dochowała w sprawie, terminu przewidzianego na złożenie odwołania, a więc w niniejszej sprawie niedopuszczalne było wydanie decyzji merytorycznej przez organ odwoławczy.
W tej sytuacji Sąd nie mógł dokonywać merytorycznej oceny argumentów podniesionych przez zainteresowanego w skardze.
Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ppsa orzekł jak w pkt. I sentencji wyroku.