Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...], nakładającą na D. R. (skarżącego w niniejszej sprawie) karę pieniężną za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej.
Pismem z dnia 12 marca 2013 r., nadanym na poczcie listem poleconym tego samego dnia, skarżący złożył do Głównego Inspektora Transportu Drogowego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Organ przekazał powyższe pismo skarżącego wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Z uwagi na brak jednoznacznego charakteru pisma skarżącego z dnia 12 marca 2013 r., z arządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI Sąd zwrócił się do skarżącego o udzielenie w terminie 7 dni informacji czy pismo z dnia 12 marca 2013 r. stanowi:
- - skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia;
- - czy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...].
Sąd poinformował skarżącego, że brak odpowiedzi spowoduje potraktowanie pisma z dnia 12 marca 2013 r. jako skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Skarżący odebrał powyższe wezwanie w dniu 29 kwietnia 2013 r. (k. 11 akt), lecz we wskazanym przez Sąd terminie nie udzielił odpowiedzi na wezwanie Sądu. Sąd potraktował zatem pismo skarżącego z dnia 12 marca 2013 r. jako skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Skarżący nie wskazał z jakich powodów uchybił terminowi do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 85 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej cyt. jako p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływnie terminu jest bezskuteczna.
Jednakże w świetle postanowień art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
W świetle przepisu art. 87 § 3 p.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).
Wskazać należy, że pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu powinien zawierać uzasadnienie, w którym strona uprawdopodobni brak winy w przekroczeniu terminu. W orzecznictwie przyjmuje się, że uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Uprawdopodobnienie nie oznacza więc udowodnienia braku winy. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (post. NSA z 2 października 2002 r., V SA 793/03, Mon.
Praw. 2002/23/1059). Ocena braku winy w uchybieniu terminu należy do sądu. Dokonana ocena powinna uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy. Z treści art. 87 § 2 p.p.s.a. wynika, że w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie uchybionego terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu (postanowienie NSA z 4 czerwca 2002 r., II SA/Ka 1977/00, niepubl.).
Skoro skarżący nie wskazał z jakich powodów uchybił terminowi do wniesienia skargi, to tym samym nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.