Uzasadnienie
F. (dalej "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 20.000 zł.
Skarżąca następnie uzupełniła skargę oraz wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność przeprowadzenie jej likwidacji. Skarżąca obecnie nie dysponuje środkami pozwalającymi na zapłatę tak wysokiej kary pieniężnej. W chwili obecnej skarżąca nie ma żadnych środków pieniężnych, nie utrzymuje rachunku bankowego, nie ma również żadnych środków trwałych.
Skarżąca do wniosku załączyła sprawozdanie z działalności skarżącej za rok 2013 r. Zgodnie z tym dokumentem przychody z darowizn oraz odsetek bankowych wyniosły [...] zł, a koszt ich uzyskania to [...] zł. Pozostałą kwotę, tj. [...] zł wydano na realizację celów statutowych. Skarżąca nikogo nie zatrudnia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zawarty w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że ustawa w sposób wyczerpujący wskazuje przesłanki wstrzymania wykonania orzeczenia ostatecznego, uzależniając tę możliwość wyłącznie od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter wyjątkowy, albowiem stanowi odstępstwo od generalnej zasady jej wykonalności.
Niewątpliwie, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma na celu ochronę strony przed negatywnymi skutkami, które może wywołać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności.
Strona skarżąca, wnosząc o wstrzymanie wykonania spornej decyzji, musi w złożonym wniosku uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od wspomnianej zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Należy uznać, że w interesie strony skarżącej leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., a więc okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.
Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę - zarówno majątkową, jak i niemajątkową - której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (tak m.in. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, wydanie 2, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2013, s. 364 i cyt. tam orzecznictwo; podobnie: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 4, LexisNexis, Warszawa 2011, s. 437 i powołane tam postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04).
Natomiast, jeśli chodzi o trudne do odwrócenia skutki, na których wystąpienie powołała się w swoim wniosku strona skarżąca, to przyjmuje się, że są to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. m.in. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi...., s. 364-365 i powołanie tam postanowienie NSA z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 1841/09 oraz postanowienie NSA z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt OZ 415/11).
W ocenie Sądu skarżąca uprawdopodobniła ryzyko wystąpienia okoliczności uzasadniających konieczność zastosowania tymczasowej ochrony prawnej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca w przedmiotowym wniosku wskazała bowiem, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność przeprowadzenie jej likwidacji. Skarżąca obecnie nie dysponuje środkami pozwalającymi na zapłatę kary pieniężnej w wysokości 20.000 zł. W chwili obecnej nie posiada żadnych środków pieniężnych, nie utrzymuje rachunku bankowego, nie ma również żadnych środków trwałych. Skarżąca do wniosku załączyła sprawozdanie z działalności za rok 2013 r. Zgodnie z tym dokumentem przychody z darowizn oraz odsetek bankowych wyniosły [...] zł, a koszt ich uzyskania to [...] zł. Pozostałą kwotę tj. [...] zł wydano na realizację celów statutowych fundacji. Skarżąca nikogo nie zatrudnia.
W związku z wysokością nałożonej na skarżącą kary pieniężnej Sąd stwierdza, że w przypadku natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi bezpośrednie ryzyko likwidacji prowadzonej fundacji, co - w ocenie Sądu - wypełnia przesłanki określone w treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., a więc niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i jednocześnie spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.