Uzasadnienie
W odpowiedzi na złożony przez firmę M. Sp. z o.o. wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ulicy B. w rejonie ul. C., działający z upoważnienia Prezydenta W., dyrektor ds. inwestycji Zarządu Dróg Miejskich w W. decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2007 r. na podstawie art. 19 ust. 5 i art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz.
- 15) - dalej u.d.p., odmówił wydania zezwolenia.
Wskutek złożonego przez wnioskującą firmę M. odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. adresowaną do firmy A. S.A., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik firmy A. S.A. radca prawny G. F. wniósł o uchylenie wskazanej wyżej decyzji SKO w [...] jako wydanej do podmiotu, który w postępowaniu nie uczestniczył i nie miał przymiotu strony.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej odrzucenie. Argumentowało, iż reprezentujący skarżącą firmę radca prawny G. F. jest również pełnomocnikiem firmy M. Sp. z o.o. wnioskującej o zajęcie pasa drogowego, a decyzja została skierowana bezpośrednio do tego pełnomocnika. Nadto, organ uznając wskazanie firmy A. S.A. za oczywistą pomyłkę pisarską, postanowieniem z dnia 19 czerwca 2008 r. dokonał jej sprostowania. W związku z tym, zdaniem organu należy uznać, że skargę wniósł podmiot nie będący stroną w sprawie i podlega ona odrzuceniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona.
W sprawie nie jest sporne, że w zaskarżonej decyzji, utrzymującej w mocy decyzję odmawiającą firmie M. Sp. z o.o. zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, jako strona postępowania została wskazana skarżąca firma A. S.A. (A. S.A.). Strony postępowania sądowego przypisują jednak opisanemu faktowi różne znaczenie. Skarżący twierdzi, że wskazana w decyzji firma nie wnioskowała o zajęcie pasa drogowego w przedmiotowej sprawie, nie była stroną postępowania administracyjnego, a więc zaadresowanie do niej decyzji jest wadliwe i powinno skutkować uchyleniem rozstrzygnięcia. Z kolei SKO utrzymuje, iż wskazanie A. S.A. było oczywistą pomyłką, która została po wydaniu decyzji sprostowana w trybie art. 113 § 1 k.p.a., a więc skargę na prawidłową już decyzję złożył nieuprawniony podmiot i podlega ona oddaleniu.
Stanowisko organu jest nieprawidłowe. Zaskarżona decyzja, odnosząc się do wydanej z upoważnienia Prezydenta W. decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2007 r. dotyczącej zezwolenia na zajęcie pasa drogowego u. B. w rej. ul. C. i adresowanej do wnioskodawcy czyli do firmy M. Sp. z o.o., rozstrzyga odwołanie tej firmy, wskazując jednak ostatecznie jako stronę postępowania firmę A. S.A. Taka identyfikacja strony postępowania występuje konsekwentnie w całej decyzji, a więc zarówno w samej sentencji, jak też kilkakrotnie w samym uzasadnieniu. Zważywszy, iż nie jest sporne, że skarżąca firma A. S.A. nie występowała o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego ul. B. w rej. ul. C., nie otrzymała też decyzji organu I instancji w powyższej sprawie, a więc nie była stroną postępowania administracyjnego, kierowanie do niej rozstrzygnięcia o utrzymaniu w mocy decyzji wydanej innemu podmiotowi jest błędem kwalifikowanym skutkującym nieważnością na podstawie art. 156 § 1 pkt 4) k.p.a. Na powyższą konstatację nie ma wpływu okoliczność, iż pełnomocnik skarżącej firmy A. S.A. - radca prawny G. F., któremu przesłano rozstrzygnięcie, jest również radcą prawnym firmy M. Sp. z o.o.
Identyfikowanie strony postępowania poprzez wskazanie jej pełnomocnika jest zabiegiem niedopuszczalnym, skutkującym wadliwością decyzji ze względu na nieprawidłowe wskazanie strony postępowania. Określenie w rozstrzygnięciu administracyjnym strony postępowania jest istotnym elementem tego rozstrzygnięcia wymienionym w art. 107 § 1 k.p.a. i stanowiącym o realizacji praw lub obowiązków podmiotu, którego postępowanie dotyczy. Z tego też względu, w sytuacji omyłkowego wskazania w decyzji strony postępowania, nie jest dopuszczalne dokonanie przez organ naprawy tej decyzji poprzez sprostowanie. Instytucja ta przewidziana przepisem art. 113 § 1 k.p.a. dozwala organowi, poprzez działanie z urzędu lub na wniosek, naprawić decyzję, lecz działanie takie ograniczyć się musi wyłącznie do błędów pisarskich i rachunkowych lub innych oczywistych omyłek, a więc błędów nieingerujących w istotę rozstrzygnięcia.
Określenie strony postępowania jest, jak już była o tym mowa, kardynalnym elementem aktu administracyjnego, którego wadliwość może zostać usunięta wyłącznie poprzez wyeliminowanie takiego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Reasumując, zaskarżona decyzja wskazująca A. S.A. jako stronę postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy w tym postępowaniu nie uczestniczyła, a stroną postępowania był inny podmiot, rażąco narusza prawo i ostać się nie może.
Odnosząc się do wniosku organu o odrzucenie skargi z powodu braku legitymacji procesowej A. SA, stwierdzić należy, że jest on chybiony z uwagi na fakt, iż zaskarżona decyzja została adresowana właśnie do tej firmy, co w świetle art. 50 § 1 p.p.s.a. stwarza po stronie skarżącej interes prawny do wniesienia skargi.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.