Uzasadnienie
A. F. (dalej tez jako skarżący) reprezentowany przez pełnomocnika P. O., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 stycznia 2010 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej w dniu 1 lutego 2010 r. do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi i wykazanie, iż pełnomocnik należy do kręgi osób wymienionych w art. 35 § 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ewentualnie, w przypadku, gdy nie spełnia on ww. przesłanek, do podpisania skargi przez skarżącego.
Przedmiotowe wezwanie wysłane na podany w pełnomocnictwie adres pobytu tymczasowego pełnomocnika skarżącego tj. [...] po uprzednim dwukrotnym awizowaniu w dniu 5 i 15 lutego 2010 r., z uwagi na fakt, iż nie zostało podjęte w terminie, urząd pocztowy zwrócił w dniu 23 lutego 2010 r. do Sądu. W zaistniałej sytuacji ponownie przesłano pełnomocnikowi skarżącego wezwanie z dnia 1 lutego 2010 r. na podany w pełnomocnictwie adres pobytu stałego, tj. [...]. Powtórne wezwanie, po uprzednim dwukrotnym awizowaniu w dniu 30 kwietnia 2010 r. i 10 maja 2010 r., z uwagi na fakt, iż nie zostało podjęte w terminie, urząd pocztowy zwrócił w dniu 18 maja 2010 r. do Sądu. Do chwili obecnej wezwanie nie zostało wykonane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 34 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej też jako p.p.s.a.), strony mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Natomiast stosownie do regulacji zawartej w art. 37 § 1 tej ustawy, pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z powyższych przepisów wynika, że reprezentant strony może skutecznie zastępować swego mocodawcę w sprawie sądowoadministracyjnej, jeżeli ten udzielił mu pełnomocnictwa do działania przed sądem administracyjnym.
Jednocześnie w myśl art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, w tym nieposiadającego osobowości prawnej, może być również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego.
W niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej nie przedłożył stosownego pełnomocnictwa, a ponadto nie udokumentował, iż spełnia przesłanki wymienione w art. 35 p.p.s.a. W związku z powyższym został wezwany do uzupełnienia braków formalnych w tym zakresie, w tym alternatywnie podpisania skargi przez samego skarżącego. Zarówno wezwanie wysłane na adres pobytu czasowego, jak i stałego zostały zwrócone do Sądu po dwukrotnym awizowaniu, w związku z faktem, iż nie zostały podjęte przez adresata.
Stosownie do postanowień art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie, gdy nie jest możliwe ani doręczenie właściwe, ani zastępcze pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu.
W niniejszej sprawie spełniono powyższe wymogi, bowiem z uwagi na nieobecność skarżącego w obydwu przypadkach (zarówno adresu stałego, jak i czasowego) przesyłka została dwukrotnie awizowana a zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym za pierwszym razem umieszczono w skrzynce oddawczej, a za drugim razem na drzwiach adresata. Tym samym termin do uzupełnienia przez pełnomocnika skarżącego braków formalnych skargi biegł od dnia 14 kwietnia 2010 r. i upłynął w dniu 21 kwietnia 2010 r. Do chwili obecnej braki te nie zostały natomiast uzupełnione.
Art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi natomiast, że sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Zgodnie z art. 49 §1 p.p.s.a. ustawowy termin do uzupełnienia braków formalnych wynosi 7 dni. Z przepisów tych wynika, że w wypadku stwierdzenia przez sąd nieuzupełnienia braków formalnych w terminie siedmiu dni, po stronie sądu powstaje bezwzględny obowiązek odrzucenia skargi. Ustawodawca nie przewidział jakichkolwiek odstępstw od tej reguły, nie wprowadził też żadnych uregulowań pozwalających na zastosowanie innego niż odrzucenie skargi środka (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 lutego 2005 r. sygn. akt GSK 1337/04).
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.