Uzasadnienie
Komendant Wojewódzki Policji w R. działając w oparciu o art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 Ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52 poz. 525) oraz art. 104 k.p.a. decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 roku cofną pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej K. Z..
Organ podniósł, iż w toku prowadzonych czynności sprawdzających stwierdzono, że przeciwko skarżącemu prowadzone było postępowanie przygotowawcze przez Prokuraturę Rejonową w Z. zakończone skierowaniem aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego w Z. o popełnienie przestępstw z art. 286 § 1 k.k.
Przestępstwo z art. 286 k.k. znajduje się w katalogu przestępstw przeciwko mieniu, a to z kolei obliguje właściwy organ Policji do wycofania pozwolenia na broń. W takim przypadku ustawodawca nie pozostawił organom Policji możliwości innego rozstrzygnięcia sprawy, zawężając ich rolę jedynie do ustalenia stanu faktycznego i wydania stosownej decyzji.
Pismem z dnia [...] maja 2006 roku skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, że jest ona przedwczesna. Organ winien wstrzymać jej wydanie do czasu ogłoszenia wyroku przez Sąd Rejonowy w Z.. Ponadto skarżący podniósł, że organ nie miał podstaw do przyjęcia, iż broń zostanie użyta w innym celu niż do polowania.
Komendant Główny Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 Ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52 poz. 525) decyzja z dnia [...] czerwca 2006 roku utrzymał zaskarżoną decyzje w mocy.
Organ wskazał, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jednoznacznie stanowi, iż jedną z przytoczonych w nim przesłanek uzasadniających obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego jest toczenie się wobec danej osoby postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. Jak z powyższego wynika, ustawodawca wprowadził restrykcyjną normę prawną przyjmując, że już z samego założenia wspomniana okoliczność uzasadnia powzięcie przedmiotowej obawy. W tej sytuacji zdaniem organu zasadne było cofnięcie zezwolenia na posiadanie broni myśliwskiej w oparciu o art. 18 ust.1 pkt.2 w zw. z art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Pismem z dnia [...] sierpnia 2006 roku pełnomocnik skarżącego skierował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając zaskarżonej decyzji brak wskazania istnienia uzasadnionej obawy, o której mowa w treści art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i ustalenie, że tylko Sąd jest władny określić czy skarżący popełnił przestępstwo przeciwko mieniu przy jednoczesnej odmowie — ze względów czysto formalnych — zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez właściwy Sąd, czyni zaskarżoną decyzję wydaną z obrazą przepisów prawa o postępowaniu administracyjnym (art. 6 i 7 k.p.a.) ze szkodą dla skarżącego.
Ponadto zdaniem pełnomocnika skarżącego decyzję wydano z obrazą zasad art. 6 i 7 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. wymagających od organów administracyjnych przestrzegania w toku postępowania zasad praworządności, co w przedmiotowej sprawie narzucało konieczność wstrzymania się od wydania decyzji negatywnej dla K. Z. w przedmiocie posiadania uprawnień do posiadania myśliwskiej broni, zwłaszcza, że organ I i II instancji uznał, iż tylko Sąd karny w Z. rozpoznający sprawę o przestępstwo z art. 286 k.k. może ostatecznie przypisać jemu popełnienie przestępstwa lub uniewinnić go od postawionego zarzutu. Organ nie wskazał w decyzji koniecznego wymogu wynikającego z przepisów art. 15 ust. 1 pkt 6, że skarżący kwalifikuje się do uznania za osobę, która może użyć myśliwskiej broni palnej do innych celów niż łowieckie - co uzasadnia zarzut wydania zaskarżonej decyzji z obrazą art. 18 ust. 1 p. 2 w związku z art. 15 ust. 1 p. 6 ustawy o broni i amunicji.
W konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zalecenie Komendantowi Wojewódzkiemu w R. zawieszenia postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd Rejonowy Wydział Karny, w Z., ewentualnie zawieszenie postępowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do czasu rozstrzygnięcia postępowania karnego toczącego się w Sądzie Rejonowym w Z..
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje;
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym, w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym, a nie według kryteriów celowościowych.
Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skarga analizowana stosownie do wymienionych założeń kontroli sądowej decyzji administracyjnych podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa. Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organów, tak gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i prawną jego ocenę w świetle mających zastosowanie przepisów.
Materialnoprawną podstawą zaskarżonych decyzji były przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. ustawy o broni i amunicji.
Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy.
Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
Bezspornym jest fakt, że przeciwko skarżącemu został skierowany akt oskarżenia do Sądu Rejonowego Wydział Karny w Z. za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. Jak wynika z powyższych przepisów sam fakt toczącego się postępowania, miedzy innymi przeciwko mieniu, obliguje organ do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni.
Sformułowanie art. 18 ust. 1 "cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne. Oznacza ono obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych art. 15 ust. 1 pkt 1-6. W przypadku skarżącego zaistniała przesłanka przewidziana w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, której brzmienie pozwala na przyjęcie, że osoba wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko mieniu stwarza niebezpieczeństwo użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Rozważania skarżącego na temat okoliczności związanych ze stawianymi mu karnymi zarzutami, w niniejszej sprawie, nie mają znaczenia albowiem o jego winie bądź niewinności wyda orzeczenie sąd w toczącej się sprawie karnej. W sprawie, której przedmiotem jest cofnięcie pozwolenia na broń znaczenie ma sam fakt toczącego się postępowania karnego, a ten wątpliwości nie budzi.
Sąd podzielił stanowisko organu, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jednoznacznie stanowi, iż jedną z przytoczonych w nim przesłanek uzasadniających obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego jest toczenie się wobec danej osoby postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, a ustawodawca wprowadził restrykcyjną normę prawną przyjmując, że już z samego założenia wspomniana okoliczność uzasadnia powzięcie przedmiotowej obawy
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie chce podkreślić, iż prawo posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawa tego nie gwarantują również przepisy prawa międzynarodowego, w tym również prawa europejskiego.
Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń zwłaszcza palnej, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób, tj. wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne, oraz cofanie pozwoleń w sytuacjach, w których powyższy interes jest zagrożony.
Sad nie znalazł również podstaw do zawieszenia postępowania na zasadzie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Dyspozycja tego przepisu pozwala Sądowi zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Stanu. Należy zaznaczyć, że toczące się postępowanie karne przed Sądem Rejonowym w Z. przeciwko skarżącemu za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu nie zmienia jego sytuacji prawnej w świetne obowiązującej ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy sam fakt toczącego się postępowania przeciwko osobie oskarżonej o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu wiąże organ co do rozstrzygnięcia o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni, a nie tylko prawomocny skazujący wyrok.
Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). W sposób wszechstronny oceniły całokształt materiału dowodowego, dokonując analizy znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, działały przy tym zgodnie z prawidłami logiki.
Ponadto Sąd uznał za nieuzasadniony zarzut skargi naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzja Komendanta Głównego Policji zawiera wszystkie składniki wymienione w art. 107 k.p.a., a rozstrzygnięcie sformułowane jest w sposób jasny i klarowny. Motywy pisemne zawarte w uzasadnieniu odzwierciedlają rzeczywiste racje decyzji. Wyjaśniony jest stan faktyczny w kontekście znaczenia zastosowanej i obowiązującej normy prawnej.
Sąd oceniając zaskarżoną decyzję nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.
Biorąc pod uwagę, że ani zaskarżona decyzja, ani utrzymana przez nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.