Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] sprostował oczywistą omyłkę w swojej decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], zastępując wskazaną dwukrotnie na stronie 1 kwotę w wysokości 8.000 (osiem tysięcy) złotych kwotą w wysokości 15.000 (piętnaście tysięcy) złotych.
W postanowieniu organ zawarł pouczenie, że stronie w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia przysługuje prawo do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy do Głównego Inspektora Transportu Drogowego.
Skarżący, A. H., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 20 maja 2011 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), cytowana dalej jako p.p.s.a., skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Oznacza to, że przedmiotem skargi wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego można uczynić jedynie postanowienie ostateczne w administracyjnym toku postępowania.
Przedmiotem skargi z dnia 20 maja 2011 r. jest postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2011 r.,wydane na podstawie art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej "k.p.a."), którym organ sprostował oczywistą omyłkę w decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...].
Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Na postanowienie w sprawie sprostowania służy zażalenie, z mocy art. 113 § 3 k.p.a.
W przypadku zaś, gdy postanowienie wydał centralny organ administracji rządowej (w niniejszej sprawie – GITD), zamiast zażalenia, stronie niezadowolonej z rozstrzygnięcia, na mocy art. 127 § 3 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do tego samego organu (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 maja 2001 r. sygn. akt IV SA 696/99).
Mając na uwadze treść art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. w związku z art. 113 § 3 k.p.a., należy uznać, że dopiero rozstrzygnięcie wydane przez organ administracji w związku z rozpatrzeniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. mogłoby być zaskarżone do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
W niniejszej sprawie skarżący nie wyczerpał toku instancyjnego w postępowaniu administracyjnym, poprzez wniesienie wspomnianego wniosku. Zaskarżając postanowienie z dnia [...] kwietnia 2011 r. naruszył warunek określony w art. 52 § 1 p.p.s.a., co stanowi podstawę do odrzucenia skargi.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał skargę za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.