Uzasadnienie
Z. D. wniósł skargę na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...].
Z przedstawionych przez organ akt administracyjnych wynika, iż w dniu [...] listopada 2009 r. w miejscowości [...] inspektorzy transportu drogowego przeprowadzili kontrolę należącego do skarżącego pojazdu marki [...] o nr rej. [...].
W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3100 zł.
Decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu 22 lutego 2010 r.(zwrotne potwierdzenie odbioru k.33 akt administracyjnych).
Pismem nadanym do Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego 15 marca 2010r. skarżący poinformował organ, iż decyzję otrzymał dopiero 12 marca, ponieważ listonosz zostawił list osobie 86 letniej, która zapomniała mu je oddać. Wskazał także, że nie zgadza się z wysokością nałożonej kary.
Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r., wydanym na podstawie art. 134 kpa, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu postanowienia wskazał, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lutego 2010 r. została doręczona stronie 22 lutego 2010 r., zatem termin do wniesienia odwołania upłynął 8 marca 2010 r. Skarżący natomiast wniósł odwołanie pismem nadanym w Urzędzie Pocztowym w [...] w dniu 15 marca 2010 r.
W skardze wniesionej na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o jego uchylenie, a także o przywrócenie uchybionego terminu. Zaskarżone postanowienie narusza zdaniem skarżącego art. 7, 77 § 1, 80 kpa, a także art. 8 kpa poprzez niedopełnienie przez organ obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także naruszenie wymogu prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów państwa.
W uzasadnieniu skargi wskazywał, że zaskarżona decyzja nie została mu doręczona bezpośrednio. Korespondencję odebrała starsza kobieta, która nie jest z nim spokrewniona. Podnosił, że korespondencję odebrano pod adresem [...], gdzie skarżący de facto w ogóle nie przebywa. Skarżący wywodził, iż nie uchybił terminowi do wniesienia odwołania z własnej winy i nie powinien ponosić ujemnych skutków związanych z tym faktem.
Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, iż w odwołaniu skarżący podał przyczynę uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, jednak nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Organ uznał, że twierdzenia skarżącego zawarte w odwołaniu jednoznacznie wskazująca na świadomość złożenia odwołania po terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sądy administracyjne powołane są do badania legalności, czyli zgodności zaskarżonych decyzji lub postanowień z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji lub postanowienia. Sąd administracyjny nie bada natomiast celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.
Skarga wniesiona przez Z. D. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2010 r. zostało wydane z naruszeniem prawa.
Art. 93 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 z późn. zm.) stanowi, iż od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej przysługuje odwołanie do organu nadrzędnego w stosunku do organu, który karę tę nałożył, w terminie 14 dni od dnia doręczenia tej decyzji.
Z dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych wynika, iż decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r. została doręczona w dniu 22 lutego 2010 r. na adres [...]. Korespondencję odebrała Pani Z. J. z adnotacją – "babcia".
Ze znajdującego się w aktach administracyjnych zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej (k.23 akt adm.) wynika, że wskazany wyżej adres jest adresem miejsca zamieszkania i siedziby przedsiębiorcy, jak też adresem siedziby jego zakładu głównego. Adres ten jako siedziba przedsiębiorcy został też wskazany w protokole kontroli (k.8 akt adm.). Na ten adres kierowane było zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego, w którym skarżący został pouczony o obowiązku powiadamiania organu o każdej zmianie swego adresu (k.10 akt adm.), ten też adres wskazał skarżący w swoim piśmie z dnia 14 grudnia 2009r. (k.24 akt adm.), jak też w odwołaniu (k.44 akt adm.). Dopiero w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wskazał inny adres do korespondencji.
Zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy.
Zgodnie z art. 43 k.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi.
We wskazanych wyżej okolicznościach należy uznać, iż decyzja Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego została skierowana prawidłowo na adres miejsca zamieszkana skarżącego będący jednocześnie adresem siedziby przedsiębiorcy. Jak wynika z adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, decyzja ta została wydana dorosłemu domownikowi. Ta sama osoba odbierała korespondencję kierowaną do skarżącego w toku postępowania administracyjnego (k. 9,50 - załącznik akt adm.) i korespondencja ta docierała do skarżącego o czym świadczą odpowiedzi skarżącego składane w terminie (k. 24,50 akt adm.). Sam skarżący nie podnosi zresztą, że decyzja została wydana osobie nie będącej jego domownikiem, wskazuje jedynie na brak pokrewieństwa i starszy wiek osoby, która odebrała korespondencję. Okoliczności te nie mogą jednak stanowić przesłanek do uznania, iż przedmiotowa decyzja nie została doręczona skarżącemu w sposób prawidłowy.
Wskazać należy, iż jeżeli ten sam adres jest zarówno adresem miejsca zamieszkania, jak i siedziby przedsiębiorcy to rzeczą przedsiębiorcy jest takie zorganizowanie odbioru korespondencji aby korespondencja ta docierała do niego w terminie umożliwiającym mu korzystanie z jego uprawnień procesowych.
Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wskazać należy, że Sąd nie jest właściwy do jego rozpoznania.
W świetle powyższych faktów argumenty podniesione przez skarżącego w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż decyzja organu I instancji została doręczona skarżącemu prawidłowo w dniu 22 lutego 2010 r., a więc termin do wniesienia odwołania od tej decyzji upłynął dla niego w dniu 8 marca 2010 r.
Zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie nosi więc cech dowolności. Organ administracji prawidłowo ocenił zaistniały w sprawie stan faktyczny i orzekł zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.