Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2005 roku nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 42 ust. 1, art. 87 ust.1, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym /Dz.U. nr 204, poz. 2088 tekst jednolity/ oraz lp. 1.4.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym, § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku w sprawie przez przedsiębiorców uiszczania opłat za przejazd po drogach krajowych /Dz.U. nr 150, poz. 1684 ze zm./, utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2004 roku [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] o nałożeniu na S. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą U. w P., kary pieniężnej w wysokości 3000.00 złotych.
Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Okoliczność powyższa została stwierdzona w dniu [...] lutego 2004 roku podczas kontroli pojazdu samochodowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] kierowanego przez S. K. w miejscowości L. na drodze krajowej nr [...]. Kierujący pojazdem okazał do kontroli miesięczną kartę opłaty, w której nie wypełniono pola "numer rejestracyjny".
Jako podstawa materialnoprawna decyzji została wskazana ustawa z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym, w szczególności jej art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1 i art. 92 ust. 1 oraz lp. 1.4.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym i § 4 ust. 1 i 2 oraz § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych.
Główny Inspektor Transportu Drogowego podniósł, że zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy są obowiązani do uiszczania opłaty za przejazd po drogach krajowych. Uiszczenia opłaty następuje poprzez nabycie przez przedsiębiorcę karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu, w tym części dotyczącej numeru rejestracyjnego. Wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi wyłączny dowód jej uiszczenia. Kwestię trybu i sposobu uiszczania opłat reguluje szczegółowo rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku w sprawie uiszczanie przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych.
Stosownie do art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas przejazdu po drogach krajowych kierowca pojazdu obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie osób kontrolujących dowód uiszczenia opłaty. Wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w kwocie 3000.00 złotych. Wysokość kary została określona w art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w związku z lp. 1.54.1 załącznika do ustawy.
S. K. przedstawił do kontroli kartę opłaty, która nie była wypełniona w rubryce "numer rejestracyjny pojazdu". Nie mogła zatem stanowić dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych ponieważ nie identyfikuje pojazdu, na który przedmiotowa opłata została wniesiona.
Skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2005 roku oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2004 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył S. K. wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji. Podniósł, iż wbrew ustaleniom organów wymaganą opłatę uiścił. Mimo braku wypełnienia rubryki dotyczącej numeru rejestracyjnego, karta nie mogła zostać ponownie wykorzystana albowiem skarżący posiada tylko jeden samochód ciężarowy. Kartę opłaty drogowej zakupił, dowodem czego jest pokwitowanie.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego w nosił o jej oddalenie przywołują argumentację zawartą w decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga S. K. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2005 roku utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2004 roku odpowiada prawu.
Nie budzą wątpliwości ustalenia faktyczne dokonane przez organ. Wynika z nich, iż podczas przejazdu po drodze krajowej nr [...], skarżący legitymował się miesięczną kartą opłaty drogowej. Karta ta była wypełniona w taki sposób, że nie wskazywała pojazdu, za który uiszczona była opłata.
Skarżący twierdzi, że obowiązkowi uiszczenia opłaty uczynił zadość, albowiem wykupił kartę, czego dowodzi załączone pokwitowanie, a wobec faktu, iż jest właścicielem tylko jednego pojazdu, okazana karta dotyczyła pojazdu kontrolowanego. Brak zapisu w rubryce dotyczącej numeru rejestracyjnego pojazdu oznacza, iż karta została nieprawidłowo wypełniona, co wynikało przecież z decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2004 roku uchylającego decyzję organu I instancji w części dotyczącej opłaty.
Zarzut skarżącego nie jest zasadny, albowiem Główny Inspektor Transportu Drogowego do niespornego stanu faktycznego właściwie odniósł stan prawny, obowiązujący w dacie wydania decyzji ostatecznej.
Szczegółowy tryb i sposób uiszczania opłaty za przejazd po drogach krajowych określony został w rozporządzeniu Ministra infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 42 ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym. § 5 ust. 6 rozporządzenia stanowi, że dowodem uiszczenia opłaty jest karta opłaty drogowej, zawierająca wszystkie elementy wskazane w § 5 ust. 3-5. Zgodnie z § 5 ust. 3 rozporządzenia w odpowiednim polu wpisać należy numer rejestracyjny pojazdu, którym wykonywany jest przejazd. Nie wystarczy więc nabycie odpowiedniej karty, ale jej wypełnienie i to w sposób wskazany w powyższym rozporządzeniu. Dopiero wypełnienie karty nadaje moc dowodową posiadanemu dokumentowi tak, co do pojazdu za przejazd, którym uiszczona jest opłata jak i czasu, w którym ten przejazd się odbywa. Uiszczenie opłaty za przejazd po drogach krajowych jest więc czynnością bardzo sformalizowaną. Ma to zapobiegać wielokrotnemu wykorzystywaniu karty przez więcej niż jeden pojazd.
Główny Inspektor Transportu Drogowego właściwie przyjął, że skarżący uchybił obowiązkowi wynikającemu z przepisów prawa. Trafnie ocenił, iż nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty karta z niewypełnionym polem dotyczącym numeru rejestracyjnego. Nie można twierdzić, iż karta jest nieprawidłowa wypełniona, skoro w ogóle nie zawiera wpisu w części dotyczącej numeru rejestracyjnego pojazdu wykonującego przejazd. Brak wpisu w polu dotyczącym numeru rejestracyjnego uniemożliwia kontrolę uiszczenia opłaty za przejazd objęty kontrolą, nie identyfikuje bowiem pojazdu. Karta opłaty za przejazd po drogach krajowych mogła być w ciągu miesiąca jej ważności wykorzystana na przejazd jakiegokolwiek przejazdu, nie tylko należącego skarżącego, ponieważ nie wpisano w niej numeru rejestracyjnego.
Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku.