Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2004 r. Komendant Wojewódzki Policji w L., na podstawie art. 30 ust. 1, art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. Nr 114, poz. 740 ze zm.) oraz art. 104 kpa, cofnął A.G. licencją pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia.
Powołując się na art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia organ administracji stwierdził, iż licencję pracownika ochrony fizycznej może posiadać osoba, która nie była skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne. Tymczasem, jak zostało to stwierdzone przez organ administracji, A.G. został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w P. Wydział Zamiejscowy w R. wyrokiem z dnia [...] września 2002 r. w sprawie [...] za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji z art. 178a § 2 kk. – kierowanie rowerem po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu [...] lipca 2003 r. na skutek wydania orzeczenia przez Sąd Okręgowy w L. w sprawie [...] utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P.. Sąd Okręgowy uznał złożoną apelację za oczywiście bezzasadną.
Od decyzji tej A.G. złożył odwołanie wnosząc o anulowanie zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącego postępowanie w sprawie karnej prowadzone było przez Policję i Sąd tendencyjnie, z naruszeniem jego praw obywatelskich, w celu wykazania niezgodnie z prawdą, że popełnił zarzucany mu występek.
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, utrzymał zaskarżoną decyzje w mocy. Powołując się na wyrok skazujący, który zapadł w postępowaniu karnym przeciwko A.G., organ administracji stwierdził, iż skarżący przestał spełniać przesłankę z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia – niekaralność pracownika ochrony za przestępstwo umyślne. W zaistniałej sytuacji organ administracji jest obowiązany zgodnie art. 31 ust. 2 pkt 1 wymienionej ustawy cofnąć licencje pracownika ochrony. W ocenie organu odwoławczego argumenty podnoszone przez skarżącego w odwołaniu są polemiką z prawomocnym wyrokiem sądu i nie zmieniają faktu skazania odwołującego się, a zatem nie mogą mieć wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Na decyzje tą A.G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L., która została przekazana, zgodnie z właściwością, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzuca zaskarżonej decyzji niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy istotnych dla rozstrzygnięcia oraz naruszenie art. 32, art. 40 i art. 45 Konstytucji RP. Nadto skarżący zarzuca wyrokowi Sądu Rejonowego pozbawienie go prawa do obrony stwierdzając, iż jako działacz Samoobrony jest poddany "nagonce" na jego osobę i tendencyjnym działaniom organów wymiaru sprawiedliwości.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji stojąc na stanowisku, iż w świetle zgromadzonego materiału w sprawie, skarga jest bezzasadna, wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje;
Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), która art. 1 wprowadziła ustawę z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 2 ustawę z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), z dniem 1 stycznia 2004 r.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy).
W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna.
Skarżący stawia zarzut niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, sprzeczność poczynionych ustaleń z treścią zebranego materiału w sprawie oraz tendencyjność w rozpoznawaniu jego sprawy.
Nadto skarżący zarzut wyrokowi Sądu Rejonowego w P. niezgodności z Konstytucją RP (art. 32, art. 40 i art.
45) oraz pobawienie go prawa do obrony. Ze skargi A.G. można wnioskować, iż w jego przekonaniu niesprawiedliwie został skazany przez Sąd Rejonowy w P. i konsekwentnie niesprawiedliwość ta nadal go dotyka, prawdopodobnie z powodów politycznych, bowiem jest członkiem partii S..
Zaskarżona decyzja administracyjna opiera się na art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. Nr 114, poz. 740 ze zm.). Zgodnie z powołanym przepisem komendant wojewódzki Policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt 1, 4 i 5 oraz ust. 3 pkt 1 i 2. O wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia może ubiegać się osoba, która, między innymi, nie była skazana prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne (art. 26 ust. 2 pkt 5 w/w ustawy).
Z powołanej treści przepisu art. 31 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy o ochronie osób i mienia wynika, iż w skutek zaistnienia przesłanek z art. 26 ust. 2 pkt 1, 4 i 5 lub ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy, organ administracji jest obowiązany cofnąć licencję. Jak wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14 lutego 2001 r. sygn. akt II S.A. 167/00 wymóg niekaralności za przestępstwa umyślne dotyczy wyłącznie pracowników ochrony, którzy ubiegają się, bądź legitymują licencją pracownika ochrony fizycznej pierwszego lub drugiego stopnia (por. art. 26 ust. 2 pkt 5 i art. 27 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia). Skarżący jest pracownikiem ochrony fizycznej pierwszego stopnia, zatem warunek niekaralności go dotyczy.
W postępowaniu administracyjnym zostało wykazane w sposób nie budzący wątpliwości, że A.G. znajdując się w stanie nietrzeźwości jechał rowerem po drodze publicznej. Za przestępstwo to został skazany prawomocnym wyrokiem sądowym. Ponieważ przepis art. 26 ust. 2 pkt 5 w/w ustawy o ochronie osób i mienia, który stanowi podstawę do cofnięcia licencji, wymaga by skazanie nastąpiło za przestępstwo umyśle, należy rozważyć, czy przestępstwo z art. 178a § 2 kk, popełnione przez skarżącego, kwalifikuje się do kategorii przestępstw umyślnych. Natomiast poza rozpoznaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny muszą pozostać zarzuty skarżącego kierowane do wyroku karnego sądu powszechnego, bowiem Sąd orzekający nie jest powołany do kontroli rozstrzygnięć innych sądów.
Nadto należy ubocznie wskazać, że w sprawie popełnienia przez A.G. przestępstwa z art. 178a § 2 kk postępowanie sądowe jest zakończone prawomocnym wyrokiem, po wyczerpaniu przez skarżącego możliwości odwoławczych.
Przestępstwo określone w art. 178a § 2 kk znajduje się w rozdziale XXI Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. W myśl art. 178a § 2 kk kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi na drodze publicznej lub w strefie zamieszkania inny pojazd niż określony w § 1, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Umyślność wprowadzenia się w stan nietrzeźwości przez skarżącego nie budzi wątpliwości, czemu i on nie zaprzecza. Nie znajdował się więc pod wpływem środka, którego użył w związku ze stanem zdrowia, nie będą świadom jakie skutki może wywołać, bowiem z akt sprawy wynika w sposób niezaprzeczalny, że skarżący był pod wpływem alkoholu. W takiej sytuacji prowadząc rower po drodze publicznej spełnił swoim zachowaniem przesłanki z powołanego wyżej art. 178a § 2 kk.
W związku z tym umyślność czynu jakiego dopuścił się skarżący została wykazana już na etapie postępowania karnego, a na potrzeby rozpoznawanej sprawy ustalenia te wiążą Sąd orzekający. Organ administracji publicznej prawidłowo zatem zakwalifikował zachowania skarżącego, zgodnie z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. Nr 114, poz. 740 ze zm.).
W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając by zaskarżona decyzja administracyjna naruszała prawo materialne przez błędne jego zastosowanie lub błędną wykładnię w zakresie mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a także nie stwierdzając by naruszała prawo w zakresie dającym podstawę do wznowienia postępowania lub naruszała przepisy postępowania które to naruszenie mogło by mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.