Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z/s w [...] z dnia [...] maja 2006 r. cofającą Z. D. pozwolenie na broń palną gazową. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją z dnia [...] maja 1993 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] zezwolił Z. D. na posiadanie broni gazowej.
Wyrokiem z dnia [...] października 2001 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] uznał Z. D. za winnego popełnienia czynów z art. 276 kk, 278 § 1 kk, 271 § 1 kk i skazał go na łączną karę dwóch lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres czterech lat oraz karę grzywny w wysokości sześćdziesięciu stawek dziennych po dwadzieścia złotych. Wyrok powyższy uprawomocnił się [...] sierpnia 2002 r. W aktach administracyjnych znajduje się potwierdzający wskazane fakty wydruk z bazy informatycznej Krajowego Rejestru Karnego nadesłany w odpowiedzi na zapytanie Policji z dnia [...] lutego 2006 r.
Pismem z dnia [...] marca 2006 r. Wydział Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji z/s w [...] poinformował Z. D., iż wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową. Jako podstawę wszczęcia postępowania wskazał skazanie strony powołanym powyżej wyrokiem. Pismo to zostało doręczone Z. D. [...] marca 2006 r.
Decyzją z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji z/s w [...] cofnął Z. D. pozwolenie na broń palną gazową. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 18 ust.1 pkt. 2 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity: Dz. U. z 2004r. Nr 52, poz. 525, dalej zwana ustawą o broni i amunicji) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z dnia 17 listopada 2000 r. ze zm., dalej zwana KPA).
W uzasadnieniu wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż Z. D. został skazany prawomocnym wyrokiem sądu m.in. za przestępstwo przeciwko mieniu z art. 278 kk, co stanowi obligatoryjną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową.
Od powyższej decyzji Z. D. odwołał się do Komendanta Głównego Policji pismem z dnia [...] czerwca 2006 r. W uzasadnieniu wskazał, że od dnia [...] października 2005 r. uważa się za osobę niekaraną, gdyż okres zawieszenia kary minął. Podniósł, iż nigdy nikt nie miał zastrzeżeń do niego jako posiadacza broni gazowej oraz, że z jego strony nie mogą wynikać jakiekolwiek problemy odnośnie przestrzegania porządku publicznego.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a KPA oraz art. 18 ust.1 pkt 2 w związku z art.15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem sądu m.in. za przestępstwo przeciwko mieniu, co biorąc pod uwagę treść art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji uzasadnia zaliczenie go do osób, co do których istnieje obawa niezgodnego z prawem użycia broni. W tej sytuacji biorąc pod uwagę treść art. 18 ust. 1 pkt 2 organ nie mógł w niniejszej sprawie podjąć innej decyzji niż cofnięcie stronie pozwolenia na posiadanie broni palnej gazowej. Organ podniósł także, iż wyrok Sądu z dnia [...] października 2001 r., którym skarżący został skazany za przestępstwa m.in. przeciwko mieniu, na dwa lata pozbawienia wolności w zawieszeniu na cztery lata, uprawomocnił się w dniu [...] sierpnia 2002 r. i od tej daty należy obliczać okres do zatarcia skazania, przy czym nastąpi to z mocy prawa z upływem sześciu miesięcy od zakończenia próby, czyli nie wcześniej niż w lutym 2007 r. Wskazał także, że w świetle znajdującej się w aktach notatki urzędowej sporządzonej przez dzielnicowego strona przechowywała broń w sposób sprzeczny z przepisami prawa, co w ocenie organu stoi w sprzeczności z twierdzeniem skarżącego o braku jakichkolwiek uchybień w trakcie dotychczasowego posiadania broni.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł na powyższą decyzję Z. D. W uzasadnieniu stwierdził, iż organ błędnie ustalił moment zatarcia skazania wyroku z dnia [...] października 2001 r. W ocenie skarżącego jest on w momencie wnoszenia skargi /[...] sierpnia 2006 r./ osobą niekaraną. Podniósł, że przestępstwa, za które został skazany nie miały charakteru przestępstw przeciwko życiu lub zdrowiu, lecz były to przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów. Z tego powodu nie można w jego przypadku mówić, iż skazanie może rodzić obawę, co do użycia przez skarżącego broni w sposób niezgodny z prawem. Dodał, iż argumentacja organu dotycząca nieprawidłowego przechowywania broni jest dla niego niezrozumiała i nie jest oparta o sprawdzone informacje.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu ponowił argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, dalej zwanej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Kontrolując w powyższy sposób zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa, zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Jest niesporne, że skarżący Z. D. został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 2001 r. m.in. za popełnienie przestępstwa z art. 278 § 1 kk (kradzież) na karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat oraz na karę grzywny. Jak wynika ze znajdującego się w aktach dokumentu urzędowego, jakim jest wydruk z Krajowego Rejestru Karnego, wyrok ten uprawomocnił się [...] sierpnia 2002 r. Do tej daty, w związku z zasadą domniemania niewinności, Z. D. nie był karany tzn. nie był skazany prawomocnym wyrokiem karnym, zaś data uprawomocnienia się wyroku skazującego jest datą, od której zaliczał się do osób skazanych. Jest niesporne w doktrynie i orzecznictwie, że okres próby związany z warunkowym zawieszeniem kary rozpoczyna swój bieg od dnia uprawomocnienia się wyroku karnego. W sprawie niniejszej okres ten rozpoczął się dnia [...] sierpnia 2002 r. i trwał 4 lata tj. do dnia [...] sierpnia 2006 r. Zgodnie z treścią art. 76 kk zatarcie skazania następuje z upływem sześciu miesięcy od zakończenia okresu próby orzeczonego w wyroku. Z tego właśnie względu w Krajowym Rejestrze Karnym skarżący w marcu 2006r. figurował jako "karany", bowiem jego skazanie jeszcze nie uległo zatarciu.
Organ trafnie ocenił, iż skarżący, w dacie wydania zaskarżonych decyzji, w świetle prawa nadal pozostawał osobą skazaną prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu z art. 278 § 1 kk. Ta okoliczność ma znaczenie decydujące przy ocenie zasadności cofnięcia pozwolenia na broń.
Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust.1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do kręgu osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec, których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
Powyższe uregulowanie ma charakter jednoznaczny. Użycie słów "w szczególności" poprzedzających wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich obawa sprzecznego z prawem użycia broni istnieje. Co do tych osób organ nie musi więc przeprowadzać oceny czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w ustawie. Zatem wobec skazanych lub podejrzanych o przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu organ musi jedynie ustalić fakt skazania lub prowadzenia postępowania o przestępstwa wymienione w przepisie, a oceny, że obawa istnieje dokonał już sam ustawodawca.
Skoro organ prawidłowo ustalił, że skarżący w dacie decyzji był osobą skazaną za przestępstwo przeciwko mieniu, to w świetle powołanych wyżej wywodów fakt ten przesądza, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa. W tym stanie rzeczy należy uznać, że organ prawidłowo ocenił, iż co do skarżącego istnieje przesłanka uzasadniająca obligatoryjne cofnięcie pozwolenia na broń, przewidziana cytowanymi powyżej przepisami.
W ocenie Sądu informacja o nieprawidłowym przechowywaniu broni nie była podstawą cofnięcia pozwolenia na broń i fakt jej niedostatecznego udokumentowania nie ma wpływu na wynik postępowania i treść wydanych decyzji, zatem ten zarzut skarżącego nie może być podstawą wzruszenia zaskarżonej decyzji.
Badając sprawę Sąd stwierdził także, że Komendant Wojewódzki Policji błędnie oznaczył w decyzji I instancji rok jej wydania. Wskazał jako datę wydania [...] maja 2005 r., zaś z akt administracyjnych sprawy wnika, iż datą tą powinien być dzień [...] maja 2006 r. W ocenie Sądu z całokształtu materiałów postępowania, a przede wszystkim z zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia [...] marca 2006 r. i dowodu jego doręczenia z dnia [...] marca 2006 r. wynika, że postępowanie rozpoczęło się w 2006 r., zatem decyzja kończąca to postępowanie nie mogła zapaść rok wcześniej tj. [...] maja 2005 r. Wpisanie w dacie decyzji roku 2005 stanowi błąd mający charakter oczywistej omyłki pisarskiej. Omyłka ta powinna zostać sprostowana z urzędu w trybie art. 113 § 1 KPA, a postanowienie w tej kwestii może być wydane w każdym czasie. Istnienie tej oczywistej omyłki pisarskiej w dacie decyzji stanowi uchybienie procesowe nie mające wpływu na wynik sprawy, nie mogło zatem zaważyć na treści wyroku.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione i działając na podstawie art.151 p.p.s.a. orzekł jak w pkt. 1 sentencji.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz na podstawie § 18 p.1 lit.c, § 19 p.1 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej /Dz.U. nr 123 z 2002 r. poz. 1058 z późn. zmianami/ i zasądził ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz pełnomocnika skarżącego kwotę 240,00zł, powiększoną o 22 % podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.