Uzasadnienie
W dniu 5 sierpnia 2004 r. skarżący K. L. oraz J. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., pismo procesowe z dnia 2 sierpnia 2004 r. zawierające skargę m.in. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2004 r., Nr [...], w przedmiocie rozpoznania zażalenia na bezczynność Prezydenta W.. Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu niezgodność z prawem oraz zebranym w sprawie materiałem dowodowym.
W odpowiedzi na skargę SKO w W. wniosło o oddalenie skargi w całości.
Z akt sprawy wynika, iż zaskarżone postanowienie z dnia [...] kwietnia 2004 r. zostało wydane przez SKO w W. na podstawie przepisu art. 37 § 2 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia skarżących K. L. oraz J. M. na bezczynność Prezydenta W. w sprawie rozpatrzenia złożonych przez skarżących dwóch wniosków dotyczących opłaty za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270, dalej także p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie.
Zaskarżone postanowienie SKO w Warszawie, na podstawie którego organ ten, działając w oparciu o przepis art. 37 § 2 k.p.a., zobowiązał Prezydenta W. do określonych działań, nie należy zarówno do postanowień, na które - zgodnie z przepisami k.p.a. - przysługiwałoby zażalenie, jak również nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie.
Zgodnie z poglądami doktryny prawa administracyjnego oraz orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego na rozstrzygnięcie (postanowienie) wydane przez organ wyższego stopnia w wyniku rozpoznania zażalenia na bezczynność, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., jest postanowieniem o charakterze incydentalnym, na które nie przysługuje zażalenie, a tym samym stanowi postanowienie organu administracji, które nie może być zaskarżone do sądu administracyjnego (vide: J. Borkowski /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", wyd. C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 285-286 i powołane tam orzecznictwo NSA w Warszawie).
Z tej przyczyny należy uznać, iż zaskarżone postanowienie SKO w W. nie może być przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 1 p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, działając w tym zakresie na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.