Uzasadnienie
D.P. (zwany dalej "Skarżącym") pismem z dnia [...] sierpnia 2012r. złożył do Komisji Nadzoru Audytowego (zwanej dalej "KNA") wniosek o stwierdzenie nieważności jej postanowienia z dnia [...] kwietnia 2010r. stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia na stanowisko Krajowej Rady Biegłych Rewidentów z dnia[...] stycznia 2010r.
KNA postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013r. odmówiła stwierdzenia nieważności ww. postanowienia z dnia [...] kwietnia 2010r.
Skarżący w dniu [...] stycznia 2013r. złożył drogą elektroniczną wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, ponawiając argumentację zawartą we wniosku z dnia [...] sierpnia 2012r. Jednocześnie wniósł o doręczanie mu korespondencji w postępowaniu za pomocą środków komunikacji elektronicznej w myśl uregulowania art. 39¹ k.p.a.
KNA w dniu [...] marca 2013r. wydała postanowienie, którym utrzymała w mocy powołane powyżej postanowienie z dnia [...] stycznia 2013r. Postanowienie to KNA doręczyła Skarżącemu za pośrednictwem poczty w dniu 5 kwietnia 2013r.
Na powyższe postanowienie Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] stycznia 2013r. Skarżący wskazał m.in. na pominięcie przez organ wniosku o doręczanie Skarżącemu korespondencji drogą elektroniczną i przesłanie mu papierowych wersji obu zaskarżonych postanowień, co skutkowało – zdaniem Skarżącego - brakiem skutków prawnych takiego doręczenia.
W odpowiedzi na skargę KNA wniosła o jej oddalenie. Ustosunkowując się do wskazanego powyżej zarzutu Skarżącego organ zaznaczył, że obydwa zaskarżone postanowienia funkcjonują w obrocie prawnym wobec doręczenia ich Skarżącemu przez pocztę, o czym świadczą zwrotne potwierdzenia odbioru podpisane przez Skarżącego. Ponadto KNA podniosła, iż doręczone postanowienia wywołały dla Skarżącego skutki prawne, gdyż Skarżący mógł wnosić i wnosił skutecznie środki zaskarżenia. KNA przytoczyła treść art. 109 k.p.a., wskazując na możliwość doręczenia decyzji na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej.
W dniu [...] stycznia 2014r. Skarżący złożył pismo procesowe, w którym ponowił zarzuty skargi, w tym wskazał na wadliwość doręczenia zaskarżonych postanowień, skutkujące koniecznością odrzucenia skargi jako przedwczesnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważa, co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu.
Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2 tej ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.
W przedmiotowej sprawie zasadniczą kwestię stanowi skuteczność doręczenia Skarżącemu przez KNA postanowienia tego organu z dnia [...] marca 2013r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...] kwietnia 2010r.
Formę doręczania pism, w tym postanowień, reguluje art. 39 k.p.a. stanowiąc, że organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Zgodnie natomiast z art. 39¹ k.p.a. doręczenie następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2002r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. Nr 144, poz. 1204, z późn. zm.). Przepis ten uzależnia jednak ten sposób doręczenia od wystąpienia przez stronę lub innego uczestnika postępowania z wnioskiem o doręczanie pism drogą elektroniczną lub wyrażenia przez te podmioty zgody na taką formę doręczania.
Skarżący we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zwracał się do organu z prośbą o doręczanie mu korespondencji w sprawie drogą elektroniczną, powołując się na art. 39¹ k.p.a. Pomimo takiego wniosku zaskarżone postanowienie z dnia [...] marca 2013r. KNA doręczyła Skarżącemu wyłącznie za pośrednictwem poczty. Z tego wynika, że organ pominął treść powołanego art. 39¹ k.p.a.
W związku z tym, zdaniem Sądu, skargę należało odrzucić.
Przedmiotowa kwestia - skuteczności doręczenia decyzji dokonanego z pominięciem trybu określonego w art. 39¹ k.p.a. - była przedmiotem orzekania sądów administracyjnych. I tak w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 października 2013r. (sygn. akt II SA/Kr 923/13) wskazano, że "...Użycie zwrotu "wystąpił o doręczenie" oznacza konieczność złożenia przez stronę odrębnego żądania, przy czym może to nastąpić w podaniu wszczynającym postępowanie, jak również na każdym innym etapie toczącego się postępowania. Organ prowadzący postępowanie jest związany oświadczeniem uczestnika od momentu jego otrzymania. Doręczenie dokonywane w formie elektronicznej zastępuje doręczenie "tradycyjne", stąd niedopuszczalne jest doręczenie dokumentu równocześnie w postaci zarówno papierowej, jak i elektronicznej". Podobnie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2012r. (sygn. akt IV SA/Wa 1042/12) podniesiono, że "Z aktualnego brzmienia art. 39¹ § 1 k.p.a. wynika, że organ jest obowiązany doręczać pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej, gdy o to wystąpiła strona oraz gdy organ poinformował o tym stronę lub uczestnika postępowania (art. 46 § 4 pkt 1), a ten wyraził zgodę na taką formę doręczania.
Organ zatem związany jest wnioskiem pełnomocnika skarżącego o doręczanie pism w sprawie za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Kwestia ta nie zależy od uznania organu administracji publicznej, jak było w poprzednim stanie prawnym (doręczenie może nastąpić), sprzed zmiany, która weszła w życie z dniem 17 czerwca 2010r."
W spornej kwestii wypowiedział się również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 października 2013r. (sygn. akt I OSK 1623/13), który stwierdził, że "...W tej sytuacji wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 14 § 1 k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji) sprawy należy załatwiać w formie pisemnej lub w formie dokumentu elektronicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2013r. poz. 235), doręczanego środkami komunikacji elektronicznej. Oznacza to, że sprawy należy załatwiać w jednej z dwóch form przewidzianych w tym przepisie, a mianowicie w formie pisemnej lub w formie dokumentu elektronicznego. Forma dokumentu elektronicznego nie stanowi przy tym odmiany formy pisemnej, lecz jest odrębną od pisemnej formą załatwiania spraw. Zgodnie z treścią art. 39 i 39¹ k.p.a. w postępowaniu administracyjnym pisma mogą być doręczane albo drogą tradycyjną, czyli za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r.
Prawo pocztowe (art. 39), albo za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2002r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. Nr 144, poz. 1204, ze zm.), jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania wystąpił do organu administracji publicznej o doręczenie albo wyraził zgodę na doręczenie mu pism za pomocą tych środków (art. 39¹ k.p.a.). Podkreślić przy tym należy, że w poprzednim stanie prawnym (art. 39¹ k.p.a. wszedł w życie z dniem 21 listopada 2005r., obecne brzmienie otrzymał na mocy ustawy z dnia 12 lutego 2010r. o zmianie ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. Nr 40, poz. 230) doręczenie mogło nastąpić w drodze elektronicznej ("doręczenie może nastąpić"), a zatem od uznania organu administracji publicznej zależało, czy doręczać stronie korespondencję za pomocą tych środków. Obecnie zgodnie z nowym brzmieniem powołanego przepisu przyjąć należy, że wybór sposobu doręczania pism w postępowaniu administracyjnym należy do strony".
Sąd w niniejszej sprawie podziela argumentację i stanowisko opisane w powyższym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego i przyjmuje je za swoje.
W związku z tym stwierdzić należy, że KNA uchybiła w przedmiotowym postępowaniu normie art. 39¹ k.p.a., co skutkowało nieskutecznym doręczeniem stronie postępowania zaskarżonego postanowienia z dnia [...] marca 2013r., w konsekwencji czego nie weszło ono do obrotu prawnego.
Powyższe prowadzi, w ocenie Sądu, do konkluzji, że skarga jest niedopuszczalna, albowiem wniesiona została od postanowienia, które nie weszło jeszcze do obrotu prawnego.
Mając to na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.