Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego (zwany dalej organem) postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] stwierdził niedopuszczalność wniosku O. S. (zwanego dalej stroną/skarżącym) o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., [...].
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2013 r., nr [...] nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 3.000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260).
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Główny Inspektor Transportu Drogowego Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Po otrzymaniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. Strona wnosiła do organu o ponowne rozpoznanie sprawy.
Zaskarżonym postanowieniem organ stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., z uwagi na fakt iż wniosek taki od powyższej decyzji stronie nie przysługiwał, a przysługiwała jej skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, o czym strona została pouczona i nie skorzystała z takiej możliwości. Biorąc to pod uwagę organ stwierdził, że postanowienie z dania [...] listopada jest prawidłowe.
Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący O. S., wnosząc o umorzenie nałożonej na niego kary w wysokości 3000 zł.
Wskazał, że w firmie, gdzie pracuje jest wspólne konto viaTOLL dla wielu pojazdów. W tym stanie rzeczy nie jest w stanie stwierdzić, czy na koncie są pieniądze, gdyż wszystkie auta są w trasie i sytuacja konta w krótkim czasie zmienia się diametralnie. Każde auto może przejechać przez kilka bramownic a skoro jest konto wspólne to opłaty zostaną pobrane w tym samym czasie, i kolejne auto wjeżdżające pod bramownicę nie wie, że na koncie jest brak środków. Jego zdaniem brak środków na koncie trafił na auto, którym jechał. Wskazał, że w posiadaniu wszystkich dokumentów jak np. umowa z viaTOLL, wydruki opłat są w posiadaniu przedsiębiorcy, który wykonuje transport drogowy w ramach działalności swojego przedsiębiorstwa. Uznał, że to szef firmy zawsze odpowiadał za środki na koncie. Wskazał, że zgodziłby się z nałożeniem na niego kary gdyby auto, którym kierował miało indywidualne konto. Zarzut dotyczy braku opłaty elektronicznej na co, jako kierowca zatrudniony w firmie "B." reprezentowanej przez Pana M. M., nie miał wpływu.
Wobec powyższego wnosi jak na wstępie.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu.
Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. 2012 r., poz.270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie ale z innych powodów niż te podane w skardze.
Przedmiotem skargi jest postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] stwierdzające niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., [...] o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł. Należy zauważyć, że organ słusznie stwierdził, że sprawa zakończona decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., z uwagi na fakt, jej ostateczności nie podlega rozpoznaniu przez organ, który zakończył już procedowanie w tej sprawie. Słuszne jest twierdzenie organu, że stronie wniosek do organu nie przysługiwał. Stronie przysługiwała skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, o której to możliwości strona prawidłowo pouczona.
Na wstępie rozważań Sąd wskazuje, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zawarta w art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej, obligująca organy administracji publicznej do strzeżenia praworządności i wszechstronnego zbadania sprawy, zarówno pod względem okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak i stosowania norm prawa procesowego i materialnego. Art. 6 tej ustawy nakłada na organy obowiązek działania na podstawie przepisów prawa, które w postępowaniu administracyjnym obejmuje dwa zasadnicze elementy, a mianowicie ustalenie przez organ zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego i procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy. Oznacza to również, że organ administracji publicznej stosując przepis prawa ma obowiązek przestrzegania wynikającej z niego normy prawnej.
Należy podkreślić, iż rozstrzygając w postępowaniu administracyjnym organ administracji publicznej zobligowany jest mieć na uwadze słuszny interes obywateli oraz uwzględniać interes społeczny, w szczególności zaś powinien zmierzać do realizacji prawdy obiektywnej. Dlatego też trafność rozstrzygnięcia w każdym wypadku wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia wszelkich argumentów, które stanowiłyby podstawę do przyjęcia określonego stanowiska. Wydając decyzję organ jest zobligowany do przestrzegania przepisów k.p.a., a przede wszystkim do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych w celu wyjaśnienia stanu faktycznego. Zobowiązany jest również do wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz do uzasadnienia rozstrzygnięcia według wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a.
Stosownie do art. 9 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Wystosowując zatem do wnioskodawców wezwanie do sprecyzowania wniosku,
Biorąc pod uwagę treść pisma strony, tzn. jej zamiar, dążenie do wzruszenia Decyzji nakładającej karę organ jako podmiot profesjonalny i stosujący w/w zasady k.p.a. winien ustalć charakter wniesionego przez stronę wniosku o wszczęcie postępowania. Istotna jest ocena intencji strony, dokonywana w oparciu o treść pisma. Jeżeli ocena ta nie jest jednoznaczna, o tym, jaki charakter ma pismo decyduje sama strona, gdyż to ona jest dysponentem swojego prawa do inicjowania postępowania. Natomiast na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek rozstrzygnięcia wniosku strony zgodnie z jej wolą. Organ będąc związany żądaniem strony, nie może samodzielnie doprecyzować przedmiotu sprawy według własnego uznania. W przypadku, gdy treść wniosku nie pozwala na jednoznacznie określenie żądania, obowiązkiem organu jest podjąć czynności w celu wyjaśnienia intencji wnioskodawcy, w tym w szczególności poprzez wezwanie strony, w trybie art. 64 § 2 k.p.a., do uściślenia czy uzupełnienia podania, przy jednoczesnym udzieleniu niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.
W orzecznictwie przyjmuje się, że takie działanie pozwala na uniknięcie sytuacji prowadzenia postępowania w kierunku, czy też w celu, który nie był przez stronę zamierzony w momencie składania przez nią podania lub nawet zgoła sprzeczny w tym wnioskiem (wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 13 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Bd 956/07, dostępny w Lex nr 1024323).
Tymczasem w przedmiotowej sprawie, pomimo tego, że wniosek skarżącego nie pozwalał na jednoznaczne ustalenie intencji strony (a raczej wskazywał na dążenie do wzruszenia Decyzji nakładającej karę), organ winien był wezwać stronę do jego uzupełnienia, poprzez sprecyzowanie pisma.
Otrzymując takiej treści pismo organ pominął zasad procedury administracyjnej z art. 7, 8 i 9 k.p.a. zaniechał wezwania strony do sprecyzowania i uzupełnienia wniosku, co miało wpływ na wynik sprawy.
Ponownie rozpoznając sprawę organ ustali zamiar strony i podejmie stosowne działania.
Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit.a. ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.
Stosownie do przepisu art. 152 p.s.a. orzeczono o niewykonywaniu zaskarżonego postanowienia do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.