Uzasadnienie
W dniu 16 maja 2013 r. R. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego skargę na decyzję tego organu z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w którym wskazał na trudną sytuację ekonomiczną przedsiębiorstwa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W świetle przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a. – cytowana dalej jako "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera dwie alternatywne przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu, są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Mając na uwadze przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. należy uznać, że chodzi w tym przypadku o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, nie publikowany). Jednakże podkreślenia wymaga, iż uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004, nie publikowane).
Skarżący w złożonym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wskazał na sytuację ekonomiczną przedsiębiorstwa, w szczególności na poniesioną w pierwszym kwartale 2013 r. stratę wynoszącą niemal pól miliona złotych. Podkreślił również, że w przedsiębiorstwie zatrudnionych jest ponad 130 pracowników, a łączna suma kar nałożona na skarżącego wynosi prawie dziewięćdziesiąt tysięcy złotych.
Zdaniem Sądu, skarżący uprawdopodobnił, że ze wskazanych okoliczności wynikałoby zaistnienie przesłanki określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaskarżoną do Sądu decyzją nałożono na skarżącego karę pieniężną przekraczającą dwadzieścia tysięcy złotych. Jednocześnie poddanych kontroli tutejszego Sądu jest pięć decyzji nakładających na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości około dziewięćdziesięciu tysięcy złotych. Zdaniem Sądu, natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zapłacenia wysokich kar, których skutkiem będzie wzrost i tak dużych strat ekonomicznych przedsiębiorstwa.
W ocenie Sądu niniejsze okoliczności stanowią podstawę do przyjęcia, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zaistnienie takich skutków, które w przyszłości będą trudno odwracalne, bowiem mogą one polegać na ograniczeniu zakresu prowadzonej działalności gospodarczej, utratą płynności finansowej przedsiębiorstwa lub zwolnieniu pracowników. Powyższe przesłanki znajdują uzasadnienie dla konieczności zastosowania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji.