Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 1645/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę L. L. (dalej zwanego skarżącym) na uchwałę Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy aplikantów radcowskich.
Skarżący w dniu 20 stycznia 2015 r. złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku, które zostało uznane za doręczone zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI z dnia 18 marca 2015 r. doręczone skarżącemu w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, określanej dalej ppsa.).
Pismami z dnia 4 maja 2015 r., 26 maja 2015 r. i 27 lipca 2015 r. skarżący zakwestionował sposób doręczenia mu wyroku z uzasadnieniem podnosząc, że Poczta Polska nie dokonała prawidłowego doręczenia ww. przesyłki. Podniósł, że - w jego ocenie - pierwsze awizo nie miało miejsca w dniu 23 lutego 2015 r. a dopiero w dniu 2 marca 2015 r. Tym samym skarżący wniósł o uchylenie zarządzenia uznającego domniemanie doręczenia ww. przesyłki skarżącemu.
Po dokonaniu wyjaśnień przez Naczelnika Urzędu Pocztowego w [...] oraz nadesłaniu odpowiedzi na reklamację Sądu dotyczącą ww. przesyłki, ustalono, iż przesyłka zawierająca wyrok wraz z uzasadnieniem adresowana do skarżącego została właściwie awizowana: I awizo - 23 lutego 2015 r., II awizo - 3 marca 2015 r., zwrot do nadawcy - 11 marca 2015 r.
Zarządzeniem z dnia 3 sierpnia 2015 r. doręczonym skarżącemu przy piśmie sądowym z dnia 4 sierpnia 2015 r. poinformowano skarżącego, iż dalsza korespondencja dotycząca uchylenia zarządzenia z dnia 18 marca 2015 r. będzie dołączana do akt sprawy, bez udzielania dalszych odpowiedzi, bowiem przy piśmie Sądu z dnia 2 lipca 2015 r. wszelkie kwestie związane z awizacją korespondencji sądowej zostały już mu wyjaśnione, a nadto skarżący otrzymał odpisy dokumentów Poczty Polskiej, które w sposób jednoznaczny obrazują daty oraz wskazują osoby które podjęły próby doręczenia skarżącemu odpisu wyroku z dnia 22 stycznia 2015 r.
Skarżący wnioskiem z dnia 14 września 2015 r. zwrócił się o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej od ww. wyroku. W uzasadnieniu wskazał, że Poczta Polska uznała jego reklamacją Podniósł, że przesyłka była awizowana po raz pierwszy w dniu 2 marca 2015 r. a nie w dniu 23.lutego 2015 r. Do wniosku załączył ponadto skargę kasacyjną sporządzoną przez pełnomocnika profesjonalnego wraz z odpisem oraz pełnomocnictwo.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek podlega odrzuceniu.
Jak stanowi art. 85 ppsa, czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Przy czym, zgodnie z treścią art. 87 § 1 ppsa, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybień iu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Jak stanowi natomiast § 5 omawianego przepisu po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych.
Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest zatem łączne spełnienie przesłanek ustanowionych w przepisach art. 86 i art. 87 ppsa, tj. uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i art. 87 § 2), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony (art. 86 § 2), dochowanie terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1) i dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4).
W pierwszej kolejności wskazać należy, że wraz z wniesieniem wniosku skarżący dokonał czynności, której nie dokonał w terminie (art. 87 § 4 ppsa) - działający w jego imieniu pełnomocnik profesjonalny wniósł skargę kasacyjną. Nie ulega też wątpliwości, że przywrócenie terminu jest w niniejszej sprawie dopuszczalne na gruncie art. 86 § 2 ppsa, albowiem uchybienie terminu powoduje dla skarżącego ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego w postaci odrzucenia skargi.
Jednak, zdaniem Sądu, wniosek skarżącego jest spóźniony. Podkreślić należy, że jako przyczynę uchybienia terminowi skarżący wskazał brak prawidłowego doręczenia wyroku z uzasadnieniem zapadłego w niniejszej sprawie. Z akt sprawy wynika, iż uzasadnienie ww. wyroku przesłane na adres skarżącego zostało uznane za doręczone w trybie art. 73 ppsa ze względu na nie podjęcie przesyłki w terminie. Kwestia ta została już szczegółowo zbadana przez Sąd o czym skarżący został poinformowany szczegółowo w pismach sądowych.
Uznać należy zatem, iż najpóźniejszym terminem od którego należy liczyć dzień w którym skarżący dowiedział się o uznaniu za doręczoną przesyłkę zawierającą odpis wyroku z uzasadnieniem w trybie art. 73 ppsa, jest dzień 19 sierpnia 2015 r., tj. dzień w którym skarżący odebrał korespondencję z Sądu zawierającą zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VI informujące go, iż kwestia doręczenia przesyłki zawierającej odpis wyroku z uzasadnieniem jest już ostatecznie wyjaśniona i kolejne pisma w tej sprawie będą dołączane do akt sprawy, bez udzielenia dalszych odpowiedzi. Dlatego też ostatnim dniem w którym skarżący mógł złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej był dzień 26 sierpnia 2015 r. Przedmiotowy wniosek skarżący złożył natomiast dopiero w dniu 14 września 2015r., tj. 19 dni po upływie terminu.
Uznać należy zatem, iż zarówno skarga kasacyjna, jak i wniosek o przywrócenie terminu zostały wniesione z uchybieniem terminu.
Stosownie do art. 88 ppsa, spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 88 w zw. z art. 87 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.