Uzasadnienie
Z. O. (dalej też skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego w przedmiocie uchylenia kary pieniężnej 80 000 zł i nałożenia kary pieniężnej w wysokości 40 000 zł. W niniejszej sprawie skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów nadesłanych przez skarżącego wynika, że skarżący prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe z synem. Skarżący do września 2017 r. otrzymywał wynagrodzenie za pracę w wysokości 3400 zł netto, od października 2017 r. skarżącemu przysługuje świadczenie emerytalne, którego wysokość za październik i listopad 2017 r. wyniosła łącznie 3013,25 zł, natomiast od grudnia wysokość świadczenia do wypłaty wynosi 1529,62 zł. Na wydatki mieszkaniowe skarżący przeznacza kwotę 860 zł, zaś koszty leczenia wynoszą 250 zł. Z informacji właściwego Naczelnika Urzędu Skarbowego wynika, że łączna kwota dochodzonych należności przekracza 298 tysięcy złotych.
Skarżący przedstawił również zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z kwotą należności głównej wraz z odsetkami na kwotę ponad 40885 zł. Syn skarżącego nie uzyskuje dochodów, jest studentem, co potwierdza przedstawiona legitymacja studencka.
W myśl art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny (pkt 2). Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, iż ciężar dowodu spoczywa na stronie, która ubiega się o przyznanie tego prawa.
W ocenie referendarza sądowego, wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie albowiem skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Miesięczny dochód dwuosobowej rodziny wynosi obecnie 1529,62 zł, skarżący nie posiada nieruchomości, oszczędności, wartościowych przedmiotów, syn skarżącego jest studentem, nie osiąga dochodu, nie posiada żadnego majątku. Koszty ponoszone na mieszkanie, w tym opłaty za media (860 zł) wraz z kosztami leczenia (250 zł) dają łączną kwotę 1110 zł. Wobec powyższego pozostająca rodzinie do dyspozycji kwota, przy uwzględnieniu niepodanych przez skarżącego kosztów wyżywienia dwuosobowej rodziny, jest niewystarczającą na poczynienie oszczędności, które umożliwiałyby poniesienie jakichkolwiek kosztów niniejszego postępowania. Podkreślenia wymaga również, fakt iż łączna kwota dochodzonych wobec skarżącego należności wynosi ponad 338 tysięcy złotych.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.