Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z [...] kwietnia 2010 r., odmawiającej S. P. (dalej jako: strona, skarżący) wydania licencji pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia.
Podstawą prawną wydanych w sprawie decyzji był art. 29 ust. 3 pkt 3 ustawy z 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r., Nr 145, poz. 1221 ze zm.), zaś podstawą faktyczną – ustalenie, iż strona nie spełnia wymogu wskazanego w powołanym przepisie ustawy rodzaju wykształcenia.
Jak wynika z akt – S. P. w dniu 16 marca 2010 r. złożył wniosek o wydanie licencji pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia, do którego załączył m.in. świadectwo ukończenia studiów podyplomowych w zakresie informatyki, uprawniające do nauczania tego przedmiotu w szkolnictwie podstawowym, gimnazjalnym i średnim (k. 7).
Komendant Wojewódzki Policji w O. wydając decyzję z dnia [...] kwietnia 2010 r. wyraził pogląd, iż prezentowane przez stronę wykształcenie nie odpowiada wymogom określonym przepisami ustawy z 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia dla pracowników zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia. Konkretnie zarzucił fakt niespełnienia przesłanki posiadania wykształcenia co najmniej technicznego o specjalności elektronicznej, elektrycznej, łączności lub mechanicznej lub stopnia specjalizacji zawodowej przyznawanego na podstawie odrębnych przepisów.
S. P. w odwołaniu podniósł, iż jego zdaniem ukończenie dwusemestralnych studiów podyplomowych w zakresie informatyki potwierdza posiadanie wykształcenia wyższego technicznego. Zarzucił organowi I instancji interpretację przepisu art. 29 ust. 3 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia zbyt wąską, ściśle według wskazań przepisu prawa bez uwzględnienia wyjątkowych przypadków i indywidualnego podejścia do konkretnego wnioskodawcy. Tymczasem on posiada prawie 10-letnią praktykę instalowania systemów alarmowych w firmie rodzinnej, gdzie nabył umiejętności pracownika zabezpieczenia technicznego i nie zgadza się ze stwierdzeniem organu I instancji, że nie posiada kwalifikacji do wykonywania zawodu pracownika zabezpieczenia technicznego.
Komendant Główny Policji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r., podtrzymując poglądy organu I instancji wskazał, iż studia podyplomowe są formą kształcenia przeznaczoną dla osób legitymujących się już dyplomem ukończenia studiów wyższych. Z reguły są one dostępne dla każdego kierunku studiów tak technicznego, jak i humanistycznego. Są one zatem propozycją dla osób, które chcą uzyskać dodatkowe kwalifikacje niekoniecznie związane lub wynikające z już zdobytego wykształcenia pozwalają np. na zmianę profilu zawodowego czy znalezienie innej pracy.
Organ odwoławczy podkreślił, iż w odniesieniu do S. P., na podstawie przedłożonych przez niego dokumentów, brak jest możliwości stwierdzenia, iż spełnia on wymóg wykształcenia zgodny z przepisami ustawy.
S. P. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podniósł zarzut błędnej i krzywdzącej dla niego interpretacji przepisu art. 29 ust. 3 pkt 2 ustawy o ochronie. Poinformował, iż posiada prawie dziesięcioletnią praktykę instalowania systemów alarmowych w firmie rodzinnej ojca. Nabył zatem umiejętności pracownika zabezpieczenia technicznego. Skarżący wskazał, iż zgodnie z art. 29 ustawy o ochronie licencję może uzyskać każdy, kto legitymuje się wykształceniem określonym w tym przepisie, nawet mimo braku umiejętności i faktycznych kwalifikacji.
Zdaniem skarżącego powyższy przepis stanowi formę dyskryminacji osób, które posiadają umiejętności, a nie posiadają wykształcenia.
Zarzucił on nadto, iż organ odwoławczy skupił się jedynie na stronie formalnej wniosku tj. na rodzaju wykształcenia, podnosząc błędnie, iż studia podyplomowe z zakresu informatyki może zrobić każdy, gdyż jest to tylko podniesienie kwalifikacji. Skarżący nie zgodził się z takim poglądem podkreślając, iż nie każdy ma określone predyspozycje np. do informatyki.
W jego przekonaniu rozstrzygnięcie w sprawie winno uwzględniać staż pracy w danym zawodzie, jak również nabyte w danej dziedzinie umiejętności.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.).
Dokonując kontroli sprawy w świetle powyższych kryteriów, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przepis art. 29 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r., Nr 145, poz. 1221 ze zm.) stanowi: "3. Licencję pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia wydaje się osobie, która: (...) 2) posiada wykształcenie co najmniej średnie techniczne o specjalności elektronicznej, elektrycznej, łączności lub mechanicznej albo stopień specjalizacji zawodowej przyznawany na podstawie odrębnych przepisów".
Skarżący wyraził pogląd, iż fakt ukończenia przez niego studiów podyplomowych: dwusemestralne Studia Podyplomowe w zakresie informatyki uprawniające do nauczania tego przedmiotu w szkolnictwie podstawowym, gimnazjalnym i średnim (vide – świadectwo wydane przez Uniwersytet [...] Wydział Matematyki i Informatyki Katedra Informatyki i Badań Operacyjnych - k. 7 akt administracyjnych) – uprawnia go do ubiegania się o licencję pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia.
Nadto w jego przekonaniu przy ocenie jego kwalifikacji winny być wzięte pod uwagę okoliczności wskazujące na praktyczne umiejętności przydatne w pracy w charakterze pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia.
Należy stwierdzić, iż wyrażone przez skarżącego poglądu nie znajdują potwierdzenia w obowiązujących przepisach prawnych.
Prawidłowo bowiem wskazały organy administracyjne, iż prezentowane świadectwo ukończenia studiów podyplomowych nie stanowi dowodu posiadania wykształcenia "co najmniej średniego technicznego" we wskazanych w ustawie kierunkach. Nawet, gdyby uznać, że informatyka stanowi gałąź szeroko rozumianej "specjalności elektronicznej", to brak jest jakichkolwiek przesłanek do uznania, iż skarżący ma wykształcenie "co najmniej średnie" (czyli – zdaniem Sądu – średnie lub wyższe) we wskazanym kierunku.
Należy w tym miejscu odwołać się do definicji ustawowej "studiów podyplomowych" zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2005 r., Nr 164, poz. 1365). Zgodnie z wymienionym przepisem, studia podyplomowe oznaczają "inną niż studia wyższe i studia doktoranckie formą kształcenia przeznaczoną dla osób legitymujących się dyplomem ukończenia studiów wyższych".
Powyższa definicja ustawowa potwierdza tezę prezentowaną w decyzjach I i II instancji, iż wykształcenie w postaci ukończonych studiów podyplomowych nie świadczy o spełnieniu przesłanki ustawowej z art. 29 ust. 3 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia. Prawidłowo zatem uznano, iż wykształcenie S. P. nie odpowiada wymogowi ustawowemu wprowadzonego powyższą normą prawną.
Powyższego poglądu nie może zmienić również fakt posiadania umiejętności praktycznych zdobytych poprzez długoletnią pracę w firmie instalującej systemy alarmowe. Argument powyższy nie dotyczy przesłanek ustawowych warunkujących uzyskanie licencji pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia, będących podstawą orzekania w niniejszej sprawie. Może być oceniony wyłącznie w kategorii postulatu zmiany obowiązującego prawa (de lege ferenda) i jako taki wykracza poza kognicję sądu administracyjnego.
Z uwagi na powyższe, w myśl art. 151 p.p.s.a. (ustawa z 25 lipca 2002 r., Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd orzekł, jak w sentencji.