Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez P. sp. z o.o. z siedzibą w W. jest decyzja administracyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2007 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] maja 2006 r. Nr [...], na mocy której cofnięto stronie licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Podstawą materialnoprawną wymienionej decyzji jest art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. B ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204 poz. 2088 ze zm.), zaś faktyczną – ustalenie, iż w trakcie swojej działalności przedsiębiorca wielokrotnie naruszał przepisy prawa, co wynikało z szeregu przeprowadzonych kontroli drogowych.
Skarga z dnia 21 marca 2007 r. zarzuca:
- • naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i zastosowanie art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym,
- • rażące naruszenie zasad Rozporządzenia Rady Europy Nr 1017/68 z dnia 19 lipca 1968 r. w sprawie stosowania zasad konkurencji do transportu kolejowego, drogowego i żeglugi śródlądowej,
- • naruszenie zasad postępowania, co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego i nie wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności stanowiących podstawę wydania decyzji – art. 7, 77 i 80 k.p.a.
- • rażące naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (zarzut podniesiony " z ostrożności procesowej").
Pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie decyzji obydwu instancji.
Następnie pełnomocnik skarżącej, pismem procesowym z dnia 11 października 2007 r., wniósł o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej – p.p.s.a.). Powyższe stanowisko uzasadnił, wskazując na fakt zaskarżenia przepisu art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym przez O., do Trybunału Konstytucyjnego. Na mocy postanowienia z dnia 18 grudnia 2007 r. (k. 106) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu podał, iż brak jest podstaw do zawieszenia w sytuacji, gdy przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej toczącej się na skutek skargi pełnomocnika P. sp. z o.o. z siedzibą w W. jest legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. o cofnięciu licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, wydanej na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, zaś postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym dotyczy zgodności z prawem art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, który to przepis nie stanowił podstawy prawnej żadnej z decyzji podejmowanych w trakcie przedmiotowego postępowania administracyjnego.
Od tego postanowienia odwołał się pełnomocnik skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2008 r. sygn. II GZ 76/08 (k. 142) - oddalił zażalenie, podkreślając: "wbrew bowiem twierdzeniom strony wnoszącej zażalenie, wśród przepisów, których rażące naruszenie było przesłanką cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób nie ma art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym". Pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 27 maja 2008r. ponownie wniósł o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie na podstawie art. 121 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Powołał się na wniosek, jaki w przedmiocie zgodności z Konstytucją R.P. przepisu art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym złożył nowy podmiot – C. Załączył kopię wniosku do Trybunału Konstytucyjnego poświadczoną za zgodność z oryginałem. W trakcie rozprawy sądowej w dniu 30 maja 2008 r. pełnomocnik skarżącej przyznał, iż brak jest w podstawie materialnoprawnej skarżonej decyzji przepisu stanowiącego przedmiot pytania do Trybunału (k. 165).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek o zawieszenie postępowania na podstawie art.125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jest niezasadny.
Nie ma bowiem podstaw – wbrew poglądowi prezentowanemu przez pełnomocnika skarżącej - do fakultatywnego zawieszenia z urzędu postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na brak zastosowania zaskarżonego do Trybunału Konstytucyjnego przepisu art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym w niniejszej sprawie.
W dniu 28 marca 2008 r. został złożony do Trybunału Konstytucyjnego przez wnioskodawcę – G. - wniosek o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją przepisów: art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, a także art. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw.
Zdaniem Sądu, powyższa okoliczność nie może stanowić przesłanki zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie, albowiem kwestia zgodności z Konstytucją przepisu art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym jest z punktu widzenia niniejszej sprawy irrelewantna. Przepis powyższy jest powoływany bowiem wyłącznie w pismach pełnomocnika skarżącej, przy czym brak jest jakiegokolwiek odniesienia norm w nim zawartych do meritum sprawy.
Należy w tym miejscu podkreślić, iż przedmiotowa kwestia była już poddana kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie. Mianowicie – w związku z toczącym się wówczas postępowaniem przed Trybunałem Konstytucyjnym na skutek wniosku O. (sygn.akt: [...]). w przedmiocie zgodności przepisu art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym z Konstytucją, pełnomocnik skarżącej złożył wniosek procesowy o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wniosek pełnomocnika nie został uwzględniony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny [vide – postanowienie z dnia 18 grudnia 2007 r. (k. 106)], zaś Naczelny Sąd Administracyjny podzielił pogląd wyrażony w powyższym orzeczeniu, oddalając wniesione od niego zażalenie [vide – postanowienie z dnia 4 kwietnia 2008 r. sygn. II GZ 76/08 (k. 142)].
Uzasadnienia wyżej wskazanych orzeczeń znajdują pełne odniesienie również do ostatniego wniosku pełnomocnika skarżącej w przedmiocie zawieszenia postępowania.
Reasumując - należy przywołać pogląd wyrażony w uzasadnieniu postanowienia NSA, iż zagadnienie będące przedmiotem rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny nie ma charakteru prejudycjalnego w niniejszym postępowaniu.
Skoro zatem w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu określona w art.. 125 par 1 pkt 1 p.p.s.a - Sąd orzekł jak w sentencji.