Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 5 stycznia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1693/15

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia 24 kwietnia 2015 r., nr [...], Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 105 § 1 i art. 137 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. - dalej: "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez J.N. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 21 stycznia 2015 r., nr [...] wydanej w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej - umorzył postępowanie odwoławcze.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

W dniu 2 maja 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wydał skarżącemu licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia.

Wyrokiem z dnia 17 września 2013 r., wydanym w sprawie sygn. akt [...], Sąd Rejonowy P. - [...] uznał skarżącego J.N. za winnego zarzucanego mu czynu, tj. występku z art. 178a § 1 k.k. (prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości - przestępstwo popełnione z winy umyślnej) i wymierzył mu karę 4 (czterech) miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując go jednocześnie do wykonania pracy na cele społeczne.

Powyższy wyrok sądu karnego uprawomocnił się dnia 25 września 2013 r.

Po otrzymaniu z Sądu informacji o wskazanym powyżej wyroku, Komendant Wojewódzki Policji w Ł. pismem z dnia 11 grudnia 2013 r. zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnień wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej I stopnia i zabezpieczenia technicznego I stopnia.

Decyzją z dnia 5 marca 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. umorzył postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej I stopnia z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że postępowanie należy umorzyć, albowiem z dniem 1 stycznia 2015 r. weszły w życie nowe przepisy ustawy o ochronie osób i mienia.

Pismem z dnia 4 września 2014 r. skarżący został zawiadomiony przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. o wszczęciu postępowania w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Jednocześnie, pismem z dnia 4 września 2014 r. skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień wynikających z dopuszczenia do posiadania broni w celu ochrony osób i mienia.

Z kolei pismem z dnia 23 października 2014 r. organ pierwszej instancji zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego.

W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego Komendant Wojewódzki Policji w Ł., działając na podstawie art.18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 576) oraz art. 268a k.p.a., decyzją z dnia 19 stycznia 2015 r., nr [...], cofnął skarżącemu uprawnienia wynikające z dopuszczenia do posiadania broni w celu ochrony osób i mienia z uwagi na skazanie skarżącego prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne (vide: wyrok Sądu Rejonowego P. - [...] z dnia [...] września 2013 r., sygn. akt [...]).

Decyzją z dnia 19 stycznia 2015 r., nr [...], Komendant Wojewódzki Policji w Ł., działając na podstawie art. 29 ust. 7 pkt 1 oraz ust. 8 i ust. 9 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia oraz art. 268a k.p.a., skreślił skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że powyższe rozstrzygnięcie stanowi następstwo uzyskania informacji o skazaniu skarżącego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego P. - [...] z dnia [...] września 2013 r., sygn. akt [...], za przestępstwo umyślne.

Z kolei decyzją z dnia 19 stycznia 2015 r., nr [...], Komendant Wojewódzki Policji w Ł., działając na podstawie art. 29 ust. 6 pkt 1 oraz ust. 8 i ust. 9 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia oraz art. 268a k.p.a., skreślił skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że powyższe rozstrzygnięcie stanowi następstwo uzyskania informacji o skazaniu skarżącego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego P. - [...] z dnia [...] września 2013 r., sygn. akt [...], za przestępstwo umyślne.

Następnie, decyzją z dnia 21 stycznia 2015 r., nr [...], Komendant Wojewódzki Policji w Ł., działając na podstawie art. 29 ust. 6 pkt 1 oraz ust. 8 i ust. 9 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia oraz art. 268a k.p.a., skreślił skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że powyższe rozstrzygnięcie stanowi następstwo uzyskania informacji o skazaniu skarżącego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego P. - [...] z dnia [...] września 2013 r., sygn. akt [...], za przestępstwo umyślne.

Jednym pismem z dnia 3 lutego 2015 r. strona skarżąca, reprezentowana przez adwokata, wniosła odwołanie od:

1. 1) decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 19 stycznia 2015 r. w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej;
2. 2) decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 21 stycznia 2015 r. w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej;
3. 3) decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 19 stycznia 2015 r. w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień wynikających z dopuszczenia do posiadania broni w celu ochrony osób i mienia;
4. 4) decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 19 stycznia 2015 r. w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego.

Wnosząc o uchylenie spornych decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie temu organowi wskazanych powyżej spraw do ponownego rozpoznania, skarżący zarzucił zaskarżonym decyzjom obrazę przepisów prawa procesowego, w tym:

1. 1) naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. - poprzez wydanie zaskarżonych decyzji w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;
2. 2) rażące naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na jego wynik, a mianowicie art. 110 k.p.a. - polegające na wydaniu w tym samym postępowaniu zaskarżonych decyzji, w sytuacji, w której postępowanie to uległo zakończeniu przeszło pół roku wcześniej na skutek wydania ostatecznej decyzji z dnia 5 marca 2014 r. w przedmiocie umorzenia postępowania prowadzonego pod sygn. [...], w wyniku czego organ pozostawał związany przedmiotową decyzją kończącą postępowanie w sprawie nawet w sytuacji, w której umorzenie postępowania nakazywały przepisy przejściowe;
3. 3) naruszenie art. 145 k.p.a., art. 147 k.p.a. i art. 149 k.p.a. - poprzez brak przeprowadzenia procedury wznowienia postępowania, które w zaistniałym przypadku mogło być jedyną podstawą wzruszenia sprawy zakończonej decyzją ostateczną i zastąpienia tej procedury wszczęciem trzech kolejnych postępowań prowadzonych pod tą samą sygnaturą i zakończenia ich wydaniem decyzji,
4. 4) naruszenie art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a., tj. zasady legalizmu, zasady praworządności i zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa.

W uzasadnieniu odwołania skarżący stwierdził m.in., że decyzja o skreśleniu go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej została wydana w sprawie uprzednio już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, tj. decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 5 marca 2014 r. umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnień wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Ponadto, skarżący zarzucił, że wydając sporną decyzję z dnia 19 stycznia 2015 r., organ pierwszej instancji naruszył zasadę trwałości decyzji ostatecznej, albowiem w tej samej sprawie, tj. tożsamej zarówno pod względem przedmiotowym jak i podmiotowym, wydał najpierw decyzję nie merytoryczną (umarzającą postępowanie), a następnie w wyniku ponownego wszczęcia postępowania w tej sprawie, w trybie zwykłym wydał decyzję merytoryczną skreślającą stronę z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Skarżący podkreślił, że organ administracji, wydając decyzję w sprawie, jest nią związany od momentu wejścia jej do obrotu prawnego, tj. od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia (art. 110 k.p.a.). Oznacza to, jak stwierdził skarżący, że organ jest związany dokonaną w decyzji oceną prawną, a dotyczy to wszystkich elementów sprawy administracyjnej. W tej sytuacji, skarżący uznał, że dokonanie oceny co do bezprzedmiotowości postępowania wiązało w tej sprawie organ pierwszej instancji. Skarżący uznał, że od tej oceny prawnej organ mógł uchylić się, ale tylko w trybie przewidzianym przepisami prawa. Powołując się na przepis art. 16 § 1 k.p.a., skarżący wskazał, że podważenie decyzji ostatecznych może nastąpić tylko w trybie uchylenia lub zmiany takich decyzji, stwierdzenia ich nieważności oraz wznowienia postępowania, i to tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie. Ponadto, strona skarżąca wskazała na wątpliwość w zakresie legalności wydania kilku decyzji w tym samym postępowaniu.

W wyniku rozpoznania odwołania wniesionego przez skarżącego od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 21 stycznia 2015 r., nr [...] wydanej w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, Główny Komendant Policji - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. i art. 137 k.p.a. oraz art. 268a k.p.a. - umorzył postępowanie odwoławcze.

W uzasadnieniu decyzji Główny Komendant Policji, powołując się na przepisy art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. - stwierdził, że umorzenie postępowania odwoławczego może nastąpić wówczas, gdy stało się ono bezprzedmiotowe. Niemniej, organ odwoławczy podkreślił, że nie świadczy to o bezprzedmiotowości całego postępowania w danej sprawie. Główny Komendant Policji podniósł, iż bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego ma miejsce wtedy, gdy istnieją okoliczności czyniące wydanie decyzji administracyjnej prawnie niemożliwym.

Mając na względzie powyższe, organ odwoławczy zauważył, że w postępowaniu odwoławczym dotyczącym skreślenia skarżącego J.N. z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej decyzją organu pierwszej instancji z dnia 21 stycznia 2015 r. do takich okoliczności zalicza się istnienie ostatecznej decyzji wydanej w tej sprawie, czyli decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia 15 kwietnia 2015 r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 19 stycznia 2015 r., nr [...] o skreśleniu skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Zdaniem skarżącego, w sytuacji zatem, gdy organ odwoławczy w przedmiotowej sprawie rozpatrzył merytorycznie odwołanie pełnomocnika strony skarżącej i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji z dnia 19 stycznia 2015 r. o skreśleniu skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, uzasadnione jest umorzenie postępowania przed tą instancją w przedmiocie decyzji organu pierwszej instancji z dnia 21 stycznia 2015 r. o skreśleniu skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, jako bezprzedmiotowego.

Pismem z dnia 3 lutego 2015 r. skarżący J.N., reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę m. in. na decyzję Głównego Komendanta Policji z dnia 24 kwietnia 2015 r. nr [...] umarzającą postępowanie odwoławcze wszczęte odwołaniem strony skarżącej wniesionym od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 21 stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji:

1. 1) naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. - poprzez wydanie zaskarżonych decyzji w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;
2. 2) rażące naruszenie przepisu art. 110 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik postępowania administracyjnego - poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w sytuacji, w której postępowanie to uległo zakończeniu na skutek wydania ostatecznej decyzji z dnia 5 marca 2014 r. w przedmiocie umorzenia postępowania prowadzonego pod sygn. [...], w wyniku czego organ pozostawał związany przedmiotową decyzją kończącą postępowanie w sprawie nawet w sytuacji, w której umorzenie postępowania nakazywały przepisy przejściowe;
3. 3) naruszenie przepisów art. 145 k.p.a., art. 147 k.p.a. i art. 149 k.p.a. - poprzez brak przeprowadzenia procedury wznowienia postępowania, które w zaistniałym przypadku mogło stanowić jedyną podstawą wzruszenia sprawy zakończonej wcześniej decyzją ostateczną oraz zastąpienie owej procedury wszczęciem trzech kolejnych postępowań prowadzonych pod tą samą sygnaturą i zakończonych wydaniem spornych decyzji;
4. 4) naruszenie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. i art. 137 k.p.a. - poprzez umorzenie postępowania odwoławczego w zakresie jednej z tożsamych decyzji wydanych w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, choć postępowanie odwoławcze w powyższym przedmiocie nie stało się bezprzedmiotowe na datę wydania decyzji nr [...], a w obrocie prawnym funkcjonowały wówczas dwie tożsame decyzje administracyjne;
5. 5) naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 157 § 1 i 2 k.p.a. i art. 158 § 1 k.p.a. - poprzez wszczęcie z urzędu i przeprowadzenie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, w czasie, gdy co do tej samej decyzji toczyło się postępowanie odwoławcze;
6. 6) naruszenie przepisów art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a., tj. zasady legalizmu, zasady praworządności i zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa.

W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził m.in., że postępowanie w sprawie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej zakończyło się decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 5 marca 2014 r. o umorzeniu postępowania prowadzonego pod sygn. [...]. Skarżący zauważył, że przedmiotem sprawy administracyjnej zakończonej wspomnianą wyżej decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 5 marca 2014 r. była kwestia konsekwencji administracyjnych wynikających z wydanego przeciwko skarżącemu prawomocnego wyroku skazującego za przestępstwo popełnione umyślnie, w kontekście posiadanych uprawnień zawodowych (pracownika ochrony fizycznej). Zdaniem strony skarżącej, organ pierwszej instancji, wszczynając wówczas to postępowanie, kierował się wyrokiem Sądu Rejonowego P. - [...] z dnia [...] września 2012 r. wydanym w sprawie sygn. akt [...].

Skarżący podniósł, iż w ten sam sposób został określony przedmiot trzech spraw prowadzonych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. od września i października 2014 roku. Zdaniem skarżącego, identyczny był również materiał dowodowy we wszystkich czterech postępowaniach (istotę owego [...]).

Powołując się na unormowania prawne zawarte w przepisach art. 104 § 2 k.p.a., a także art. 16 § 1 k.p.a. i art. 110 k.p.a., skarżący stwierdził, że trwałość decyzji ostatecznej o umorzeniu postępowania korzysta z tej samej ochrony, jak trwałość każdej innej decyzji ostatecznej. W tej sytuacji, skarżący uznał zatem, że wzruszenie decyzji umarzającej postępowanie mogło nastąpić jedynie w jednym z nadzwyczajnych trybów przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Skarżący zauważył jednak, że w rozpatrywanej sprawie żaden z nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji ostatecznej z dnia 5 marca 2014 r. nie został wszczęty. Zdaniem strony skarżącej, pomimo owego błędu proceduralnego, organ prowadzący postępowanie w sprawie dotyczącej konsekwencji administracyjnych wynikających ze skazania skarżącego za popełnienie przestępstwa umyślnego wszczął - pod sygnaturą zakończonego już prawomocnie postępowania - kolejne trzy postępowania administracyjne, pomijając przy tym fakt, że sprawa ta została już zakończona.

Tym samym, skarżący zarzucił, iż organ Policji naruszył w sposób rażący przepis art. 110 k.p.a. (zasada związania organu wydaną decyzją) oraz przepis art. 16 k.p.a. (zasada trwałości decyzji ostatecznych), albowiem - pomimo wydania w dniu 5 marca 2014 r. ostatecznej decyzji umarzającej postępowanie - wydał następnie w dniach 19 i 21 stycznia 2015 r. trzy kolejne decyzje w tym samym przedmiocie.

Skarżący uznał jednocześnie, że - wbrew stanowisku organu odwoławczego - dla oceny prawidłowości działania Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. nie ma znaczenia, czy decyzja tego organu z dnia 5 marca 2014 r. była decyzją merytoryczną, czy też w inny sposób kończyła postępowanie. Tym samym, zdaniem skarżącego, Komendant Główny Policji błędnie wskazał, że z uwagi na uprzednie "niemerytoryczne" umorzenie postępowania nie mamy do czynienia z uprzednim rozstrzygnięciem sprawy inną decyzją ostateczną.

Ponadto, strona skarżąca podkreśliła, że zgodnie z art. 110 k.p.a. organ związany jest wydaną przez siebie decyzją niezależnie od tego, czy jest ona prawidłowa, czy też nie, zaś jedyną możliwością, jaką dysponuje organ w przypadku dostrzeżenia wadliwości wydanego przez siebie aktu, jest skorzystanie z jednego z nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji ostatecznej.

Powołując się na stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1998 r. (sygn. akt III SA 103/97, OSP z 1999 r., Nr 1, poz. 19 z glosą aprobującą prof. B. Adamiak, s.

50) oraz w wyroku z dnia 30 listopada 2011 r. (sygn. akt II GSK 1146/10), skarżący podkreślił, że decyzja rozstrzygająca co do istoty sprawę, w której decyzją ostateczną umorzono postępowanie jest nieważna (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). Zdaniem skarżącego, taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, albowiem elementy uprzednio wydanej decyzji, tj. decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 5 marca 2014 r. (umarzającej postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej I stopnia) oraz spornej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 19 stycznia 2015 r. (o skreśleniu skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej) nie zmieniły się i są tożsame (stroną nadal pozostaje skarżący, zaś obie decyzje dotyczą określenia tych samym obowiązków w ramach sprawy administracyjnej).

Podsumowując, strona skarżąca uznała, że skoro organ administracji, wydając decyzję w sprawie, jest nią związany od momentu wejścia jej do obrotu prawnego, tj. od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia (art. 110 k.p.a.), to w konsekwencji oznacza to, że jest związany dokonaną oceną prawną w decyzji, a dotyczy to wszystkich elementów sprawy administracyjnej. Dokonanie zatem oceny co do bezprzedmiotowości postępowania wiąże organ. Skarżący uznał, że od tej oceny prawnej organ może uchylić się tylko w trybie przewidzianym przepisami prawa (art. 16 § 1 k.p.a.).

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy zauważył w pierwszej kolejności, iż Komendant Wojewódzki Policji w Ł. decyzją z dnia 19 stycznia 2015 r., nr [...] skreślił skarżącego J.N. z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Następnie decyzją z dnia 21 stycznia 2015 r., nr [...] ponownie orzekł o skreśleniu skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Obie decyzje zostały zaskarżone przez pełnomocnika Skarżącego w trybie odwoławczym.

Ponadto, organ odwoławczy wskazał, że Komendant Główny Policji decyzją z dnia 15 kwietnia 2015 r., nr [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 19 stycznia 2015 r. nr [...]. Następnie, jak zauważył organ odwoławczy, zobligowany był rozpoznać odwołanie od tożsamej decyzji wydanej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. w dniu 21 stycznia 2015 r., nr [...].

Mając na względzie powyższe, Komendant Główny Policji zauważył jednak, że w toku postępowania odwoławczego nie mógł stwierdzić nieważności przedmiotowej decyzji z dnia 21 stycznia 2015 r. w trybie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., gdyż zobligowany był zastosować przepis art. 138 k.p.a. Zdaniem organu odwoławczego, w sprawie niniejszej brak było podstaw do uchylenia spornej decyzji z dnia 21 stycznia 2015 r. w trybie art. 138 § 2 k.p.a. oraz 138 § 1 pkt 2 k.p.a. (zastosowanie tego przepisu wiązałoby się z koniecznością jednoczesnego umorzenia postępowania pierwszej instancji w sprawie skreślenia J.N. z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, co nie było możliwe, ponieważ w tej sprawie wcześniej orzeczenie utrzymano w mocy). W tej zatem sytuacji, Komendant Główny Policji uznał, że musiał umorzyć, jako bezprzedmiotowe, postępowanie odwoławcze, działając w tym zakresie na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Po czym, jak zauważył jednocześnie, w trybie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. stwierdził nieważność decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 21 stycznia 2015 r., nr [...] (tożsamej z decyzją tego organu z dnia 19 stycznia 2015 r., nr [...]).

Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej, Komendant Główny Policji uznał, że chybione jest twierdzenie skarżącego, iż "postępowanie odwoławcze w powyższym przedmiocie nie stało się bezprzedmiotowe na datę wydania decyzji nr [...], a w obrocie prawnym funkcjonowały wówczas dwie tożsame decyzje administracyjne". Organu odwoławczy zauważył bowiem, że decyzja Komendanta Głównego Policji nr [...] umarzająca postępowanie odwoławcze od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 21 stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej została wydana w dniu 24 kwietnia 2015 r., zaś wcześniej w dniu 15 kwietnia 2015 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 19 stycznia 2015 r. nr [...] wydaną w tym samym przedmiocie. Mając powyższe na względzie, organ odwoławczy uznał zatem, że w dniu 24 kwietnia 2015 r. bezprzedmiotowe było postępowania odwoławcze od decyzji skreślającej J.N. z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, skoro organ odwoławczy ostatecznie wypowiedział się w tej kwestii już w dniu 15 kwietnia 2015 r.

KI

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego aktu lub podjęcia przez organ spornej czynności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej także: "p.p.s.a.").

W świetle powyższego, należy stwierdzić, że analizowana pod tym kątem skarga J.N. zasługuje na uwzględnienie, albowiem Komendant Główny Policji, wydając zaskarżoną decyzję z dnia 24 kwietnia 2015 r., nr [...], umarzającą postępowanie odwoławcze od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 21 stycznia 2015 r., nr [...] skreślającej skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej - dopuścił się istotnego naruszenia przepisu art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.

Na wstępie, należy zauważyć, iż Komendant Główny Policji, wydając zaskarżoną decyzję, zasadnie ustalił, że Komendant Wojewódzki Policji w Ł. decyzją z dnia 19 stycznia 2015 r., nr [...] skreślił skarżącego J.N. z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Następnie, pomimo wydania powyższej decyzji, odrębną decyzją nr [...], wydaną w dniu 21 stycznia 2015 r., ponownie orzekł o skreśleniu skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, obie decyzje zostały zaskarżone przez pełnomocnika strony skarżącej w trybie odwołania.

Ponadto, jak zasadnie wskazał organ odwoławczy, Komendant Główny Policji decyzją z dnia 15 kwietnia 2015 r., nr [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 19 stycznia 2015 r. nr [...]. W tej sytuacji, organ odwoławczy, rozpoznając odwołanie od decyzji wydanej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. w dniu 21 stycznia 2015 r., nr [...], winien mieć na względzie powyżej wytkniętą tożsamość obu decyzji organu pierwszej instancji.

Zgodzić się należy jednocześnie z Komendantem Głównym Policji, że w toku postępowania odwoławczego organ ten nie mógł stwierdzić nieważności spornej decyzji organu pierwszej instancji z dnia 21 stycznia 2015 r., w trybie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., albowiem, rozstrzygając sprawę w postępowaniu odwoławczym, zobligowany był zastosować przepis art. 138 k.p.a.

Należy zauważyć, że Kodeks postępowania administracyjnego wyklucza możliwość wydania przez organ odwoławczy decyzji zawierających rozstrzygnięcia niemieszczące się w dyspozycji przepisu art. 138 k.p.a., w szczególności nie jest możliwe stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w postępowaniu odwoławczym (por. m.in. K. Glibowski /w:/ Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, wydanie 2, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2015 r. i powołany tam m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 1999 r., sygn. akt IV SA 39/99, Legalis).

Niemniej, należy - zdaniem Sądu - wyraźnie wskazać, że o ile Kodeks postępowania administracyjnego nie określa przesłanek umorzenia postępowania odwoławczego (por. np. wyrok NSA z dnia 25 października 1988 r., sygn. akt SA/PO 495/88, Legalis), w doktrynie oraz judykaturze przyjmuje się zgodnie, że bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego zachodzi w przypadku: 1) skutecznego cofnięcia odwołania oraz 2) stwierdzenia przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. (tak m.in. B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wydanie 13, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2013 r.).

Z kolei, zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie przyjmuje się, że organ odwoławczy może wydać decyzję, o której mowa w przepisie art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., a więc uchylającą decyzję organu pierwszej instancji i umarzającą postępowanie w pierwszej instancji, gdy postępowanie pierwszoinstancyjne stało się bezprzedmiotowe. Zasadniczo zgodnie przyjmuje się (vide: m.in. W. Dawidowicz, Zarys procesu administracyjnego, Warszawa 1989, s. 167; podobnie: R. Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wydanie 4, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2014 r.), że zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. jest zasadne w przypadku, gdy decyzja organu pierwszej instancji:

1. 1) została wydana w postępowaniu, które należało uznać za bezprzedmiotowe;
2. 2) została wydana na podstawie przepisu prawa materialnego, który utracił moc obowiązującą;
3. 3) dotyczy sprawy administracyjnej rozstrzygniętej już decyzją ostateczną, a także w przypadku, "kiedy nie istnieje już podmiot, który wszczął postępowanie, a rodzaj sprawy administracyjnej wyklucza wstąpienie na miejsce tego podmiotu jego następców prawnych".

Jednocześnie, zarówno w literaturze, jak i orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję i umarza postępowanie przed organem pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., zarówno wtedy, gdy postępowanie to było bezprzedmiotowe przed wydaniem zaskarżonej decyzji (a więc, gdy istniały podstawy do jego umorzenia przez organ pierwszej instancji), jak i wtedy, gdy bezprzedmiotowość postępowania przed organem pierwszej instancji nastąpiła już po wydaniu zaskarżonej decyzji.

Mając na względzie powyższe, należy uznać, że skoro w zaskarżonej decyzji Komendant Główny Policji, jako organ odwoławczy, zasadnie zauważył, że sporna decyzja organu pierwszej instancji z dnia 21 stycznia 2015 r. jest już drugą (ze względu na datę wydania) decyzją w sprawie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej (a więc decyzją tożsamą z decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 19 stycznia 2015 r., która została przez organ odwoławczy utrzymana w mocy decyzją z dnia 15 kwietnia 2015 r.), to nie mógł uznać, że postępowanie odwoławcze stało się bezprzedmiotowe, albowiem takie rozstrzygnięcie zaistniałej sytuacji jest prawnie niedopuszczalne, a ponadto doprowadziłoby do pozostawienia w obrocie prawnym dwóch decyzji o skreśleniu z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

W tej sytuacji, Sąd uznał zatem, że Komendant Główny Policji, rozpatrując odwołanie wniesionego przez stronę skarżącą od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 21 stycznia 2015 r., nr [...], wydanej w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej - nie mógł umorzyć postępowania odwoławczego, lecz winien rozważyć zastosowanie w sprawie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., z uwagi na fakt, iż wspomniany środek zaskarżenia dotyczył sprawy administracyjnej rozstrzygniętej już decyzją ostateczną.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł, jak w sentencji wyroku.

Orzekając w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego, Sąd rozstrzygnął na podstawie przepisów art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 209 p.p.s.a.