Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 sierpnia 2007 r. skarżący, T. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2007 r., Nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2006 r. Nr [...] o uchyleniu w trybie art. 132 § 1 kpa wcześniejszej decyzji tego organu z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 11 950 złotych.
Jak wynika z akt sprawy zaskarżona decyzja, z uwagi na jej niepodjęcie w terminie została dołączona do akt sprawy i w trybie art. 44 § 4 kpa uznana za doręczoną w dniu 22 marca 2007 r. (k. 19 akt administracyjnych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przepis ten wyraża zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zastępować postępowania administracyjnego (...) jak również nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne podmiotowi (...) w postępowaniu administracyjnym (vide: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz." pod red. Tadeusza Wosia, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2005, str. 235).
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2006 r. Nr [....] o uchyleniu w trybie w trybie art. 132 § 1 kpa wcześniejszej decyzji tego organu z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 11 950 złotych. Jak przyjęto w doktrynie decyzja o stwierdzeniu nieważności jest decyzją w nowej sprawie i wobec tego podlega weryfikacji w toku instancji, w trybach nadzwyczajnych i zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W przypadku, gdy wydana była przez ministra (w szerokim znaczeniu tego określenia wynikającym z art. 5 § 2 pkt 4 kpa), stronie służy od niej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 kpa) oraz skarga do Sądu administracyjnego. Skarga ta może być wniesiona po wyczerpaniu środków odwoławczych (v. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 9 grudnia 1996 r., OSP 4/96, ONSA 1997, Nr 2, poz. 44).
Na gruncie niniejszej sprawy skarżący działając z zamiarem zaskarżenia decyzji stwierdzającej nieważność pominął przysługujący mu w toku instancji środek zaskarżenia, jakim w niniejszej sprawie był wniosek o ponowne jej rozpatrzenie. Działaniem takim skarżący naraził się na zarzut niewyczerpania przed wniesieniem skargi sądowej środka odwoławczego, a to w konsekwencji skutkować musiało niedopuszczalnością skargi.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.