Uzasadnienie
M. J. i H. J. (dalej określani też jako skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na urzędowych formularzach, wnioski o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.
Z informacji podanych przez skarżących w formularzach oraz z nadesłanych w odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego dokumentów wynika, iż oboje do grudnia 2008 r. prowadzili działalność gospodarczą, przy czym już w 2009 r. M. J. nie osiągnęła żadnego dochodu i, jak oświadczyła w formularzu, nie uzyskuje żadnego dochodu do chwili obecnej. Jedyny dochód rodziny to renta, którą otrzymuje H. J.. Z załączonej kopii odcinka renty wynika, iż przy nominalnej wartości 1149 zł. kwota wypłacana skarżącemu wynosi 400 zł. Różnica ta, jak podnosi skarżąca w uzasadnieniu, spowodowana jest zajęciami komorniczymi.
Również w stosunku do będącego własnością skarżącej domu toczy się postępowanie egzekucyjne. Skarżący wyjaśnili, iż utrzymują się w istocie wskutek udzielanej im przez członków rodziny pomocy. Dodatkowo wskazali na fakt, iż ponoszą wysokie koszty leczenia, między innymi z uwagi na wypadek samochodowy, któremu ulegli. Skarżący podali również, iż nie posiadają żadnego majątku ruchomego, jak również oszczędności.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Na gruncie niniejszej sprawy należy zauważyć, iż z uwagi na skalę dochodów uzyskiwanych przez skarżących sięgających kwoty około 400 zł miesięcznie, poniesienie przez nich pełnych kosztów postępowania, w kontekście konieczności pokrycia normalnych wydatków związanych z funkcjonowaniem rodziny, skutkowałoby uszczerbkiem utrzymania koniecznego dla skarżących. Ponadto zgodnie z oświadczeniem skarżących, nie dysponują oni oszczędnościami, które mogliby przeznaczyć na pokrycie kosztów postępowania sądowego.
W związku z powyższym, w myśl art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzeczono jak w sentencji.