Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2006 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Pana S. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r. nakładającą na S. D. karę pieniężną w wysokości 20.500 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.
Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 61 ust. 1 i 11 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 58 poz. 515), art. 13 g ust. 1 oraz art. 40 c ust. 1, art. 41 ust. 4, 5 i 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.), lp. 6 pkt 6 lit. d) i e), lp. 6 pkt 7 lit. d) i e), lp. 9 pkt 5 lit. b) załącznika do w/w ustawy o drogach publicznych.
Powyższe organ ustalił, dokonując w dniu [...] sierpnia 2006 r. na drodze krajowej nr [...] w S. kontroli drogowej. W wyniku ważenia zatrzymanego pojazdu - marki [...] z naczepą, należącego do firmy S. D. stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych nacisków oraz dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu.
W wyniku postępowania [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał w dniu [...] sierpnia 2006 r. decyzję nakładającą na S. D. karę pieniężną w wysokości 20.500 zł.
Od powyższej decyzji odwołała się S. D..
Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, iż odwołanie złożył Pan S. rozpatrzył je i decyzją z dnia [...] października 2006 r. utrzymał decyzję organu I instancji w całości w mocy. Jako adresata decyzji wskazał Pana S. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r. sprostował oczywistą omyłkę w swojej decyzji z dnia [...] października 2006 r. również wskazując jako adresata Pana S. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2006 r. utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła S. D. wnosząc o jej uchylenie. Zarzuciła naruszenie art. 61 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 61 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym poprzez ich zastosowanie pomimo braku możliwości zważenia pojazdów przed kontrolą, naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 8a ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach poprzez zaniechanie wskazania podstawy prawnej dokonanego pomiaru oraz zaniechanie dołączenia do protokołu kontroli świadectw legalizacyjnych wag oraz miejsca ważenia.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie przywołując argumentację zawartą w decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad skarga zasługuje na uwzględnienie chociaż z innych powodów niż wskazała skarżąca.
Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotknięta jest wadą powodującą jej nieważność bowiem została skierowana do osoby nie będącej stroną postępowania.
Stroną postępowania była S. D., ona złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji. Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, iż odwołanie złożył S. - mąż skarżącej i uczynił go adresatem zaskarżonej decyzji. S. nie brał udziału w postępowaniu, odbiór decyzji organu I instancji nie dawał mu przymiotu strony.
Skierowanie decyzji do osoby trzeciej jest równoznaczne ze spełnieniem przesłanki nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.).
W świetle tej regulacji prawnej rozważanie zarzutów podnoszonych w skardze staje się zbędne.
Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt 1 sentencji, zaś w pkt 2 na zasadzie art. 152 powyższej ustawy.