Uzasadnienie
W. N., zwany dalej "skarżącym", pismem z dnia [...] listopada 2001 r. wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 1978 r. w części dotyczącej czasowości pozwolenia na broń myśliwską. Jak wywodził uzyskał dwukrotnie przedłużenie tego pozwolenia, zaś w świetle orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 września 1993 r. sygn. akt TK P2/93 OTK 1993/2/32 jest niezgodny z ustawą z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. Nr 6, poz. 43 ze zm.) przepis § 2 ust. l rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 29 października 1990 r. (Dz. U. Nr 76, poz. 452) stanowiący, że pozwolenie na broń myśliwską wydaje się na okres od l roku do 5 lat, a na pozostałe rodzaje broni od l roku do 3 lat.
Ostateczną decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2002 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 157 § 3 k.p.a., odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie. Według Komendanta Głównego Policji nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w art. 156 § l k.p.a., co wyklucza możliwość stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji.
Rozpoznając skargę na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 maja 2004 r. sygn. akt 6 III SA 1015/02 uznał, że organ administracji publicznej nie może odmówić wszczęcia postępowania na podstawie art. 157 § 3 k.p.a., motywując takie rozstrzygnięcie brakiem zaistnienia przesłanek z art. 156 § l k.p.a. Taką okoliczność organ mógłby podnosić dopiero po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego. Zatem, przez fakt odmowy wszczęcia postępowania naruszono zasadę praworządności wyrażoną w art. 6 i 7 k.p.a. Tym niemniej, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, powyższe naruszenie przepisów postępowania administracyjnego nie miało wpływu na wynik sprawy. Podzielono stanowisko Komendanta Głównego Policji, iż w sprawie nie zachodziły przesłanki dla stwierdzenia nieważności wspomnianej decyzji.
W następstwie skargi kasacyjnej skarżącego Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 maja 2005 r., sygn. akt OSK 1510/04 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i sprawę przekazał temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Mając na uwadze interes prawny skarżącego w złożeniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 1978 r. w części dotyczącej czasowości pozwolenia na broń myśliwską Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko zajęte w skardze kasacyjnej, iż organ nie mógł wydać decyzji o odmowie wszczęcia postępowania nieważnościowego. Takie rozstrzygnięcie organu powodowało konieczność uchylenia przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji.
Niezależnie od powyższego zasadnie skarżący wykazał wewnętrzną sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonej decyzji a jej uzasadnieniem. Z jednej bowiem strony odmawia się wszczęcia postępowania nieważnościowego, z drugiej zaś odnosi się do kwestii związanych z merytorycznym rozstrzygnięciem zawartym w kwestionowanej decyzji. To samo dotyczy wyroku Sądu I instancji, w którego uzasadnieniu przyznąje się, że organ nie mógł orzec o odmowie wszczęcia postępowania nieważnościowego, zaś następnie uznaje się, że odmowa stwierdzenia nieważności decyzji jest zasadna. Tak skonstruowany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie narusza przepisy postępowania przed tym Sądem, to jest art. 145 § l pkt l lit. c oraz art. 141 § 4 ppsa, co skutkuje uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W świetle art. 190 ppsa Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skoro więc Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wskazane wyżej uchybienia procesowe organu administracji publicznej były na tyle rażące, że uzasadniały uchylenie zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest tym stanowiskiem związany.
Z powyższych względów podlega uchyleniu zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji, jako zapadłe z naruszeniem art. 157 § 3 k.p.a., a to stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 litera c ppsa.
O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 ppsa.