Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2003r. Urząd Patentowy RP umorzył postępowanie w sprawie zgłoszenia znaku towarowego "jax" oznaczonego Nr [...], dokonanego w dniu [...] kwietnia 2002r. przez M. M., Z. "E." z siedzibą w P., za pośrednictwem pełnomocnika.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgłaszający nie wykonał w wyznaczonym terminie postanowienia Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lutego 2003r. odebranego przez pełnomocnika, jak i zgłaszającego, którym to postanowieniem wezwano do nadesłania pełnomocnictwa wystawionego na R. S. – rzecznika patentowego.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy działający w imieniu zgłaszającego rzecznik patentowy R. S. zaprzeczył, aby postanowienie z dnia [...] lutego 2003r. zostało mu doręczone. Potwierdził natomiast otrzymanie postanowienia w innej sprawie oznaczonej nr [...], na które powołał się Urząd w decyzji z [...] maja 2003r. Jako dowód powyższego złożył ksero stron z Dziennika Korespondencji. Decyzją z dnia [...] lipca 2004r. Urząd Patentowy RP utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, iż w aktach sprawy znajduje się zwrotka podpisana przez S. L. z firmy "E." w dniu [...] lutego 2003r. Zgłaszający otrzymał więc postanowienie UP w terminie umożliwiającym usunięcie usterek w zgłoszeniu.
Jednocześnie podano, że zgłaszający nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do nadesłania brakującego pełnomocnictwa nastąpiło bez jego winy.
W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik zgłaszającego wnosząc o uchylenie decyzji zarzucił jej naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie § 13 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 8 lipca 2002r. w sprawie dokonywania i rozpatrywania zgłoszeń znaków towarowych oraz art. 40 § 2 k.p.a.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że w zaskarżonej decyzji Urząd Patentowy uznał za wystarczające doręczenie postanowienia wzywającego do nadesłania pełnomocnictwa bezpośrednio zgłaszającemu, z pominięciem osoby wskazanej jako pełnomocnik, co jest radykalnie sprzeczne z treścią przepisu § 13 ust. 1 w/w rozporządzenia wymieniającego na pierwszym miejscu pełnomocnika, jak i z art. 40 § 2 k.p.a.
W ocenie skarżącego, wbrew stanowisku Urzędu Patentowego, za niewystarczające należy uznać doręczenie wezwania tylko zgłaszającemu.
W odpowiedzi na skargę wnosząc o oddalenie skargi wskazano, że w zaskarżonej decyzji powołano się na fakt otrzymania postanowienia UP przez zgłaszającego, ale dokumenty znajdujące się w aktach sprawy potwierdzają, że również pełnomocnik otrzymał postanowienie z dnia [...] lutego 2003r.
Podkreślono, że R. S. jako wieloletni rzecznik patentowy wie o konieczności dołączania pełnomocnictw do dokumentacji zgłoszeniowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Legalność decyzji administracyjnej wymaga jej zgodności nie tylko z prawem materialnym lecz także z przepisami postępowania administracyjnego.
Wydanie decyzji administracyjnej z naruszeniem wymogów procesowych powoduje różne skutki w zależności od rodzaju tych naruszeń.
W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie i rozważenie stanu faktycznego sprawy stosownie do art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. decyzja powinna być należycie uzasadniona z wymienieniem m.in. materiału dowodowego, na którym oparto rozstrzygniecie i podaniem analizy poczynionych ustaleń w świetle mających w sprawie zastosowań przepisów prawa.
Odpowiedź na skargę nie może zastępować uzasadnienia decyzji. Cel tego pisma jest zupełnie inny – ma ono w zasadzie zawierać ustosunkowanie się do zarzutów skargi. Podniesienie dopiero w odpowiedzi na skargę okoliczności, które powinny być zawarte w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji jest wadą postępowania administracyjnego, pozbawiającą stronę możliwości ustosunkowania się do tych okoliczności w toku postępowania (tak Jan Tarno w Komentarzu do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W przedmiotowej sprawie organ w zaskarżonej decyzji uznał za wystarczające, wbrew treści § 13 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 8 lipca 2002r. w sprawie dokonywania i rozpatrywania zgłoszeń znaków towrowych i treści art. 40 k.p.a., wezwanie jedynie zgłaszającego do usunięcia braku zgłoszenia.
Dopiero w odpowiedzi na skargę Urząd wskazał dowody, świadczące w jego ocenie o tym, iż wezwanie otrzymał również pełnomocnik zgłaszającego, z czego następnie wywiódł, że decyzja umarzająca postępowania w sprawie była prawidłowa. Uniemożliwił tym samym odniesienie się pełnomocnikowi do tych dowodów. Jest to o tyle istotne, iż pełnomocnik zaprzecza, aby dostał postanowienie wzywające do usunięcia braków i na dowód czego składa, przy wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ksero dziennika korespondencji. Do tego dowodu Urząd w zaskarżonej decyzji w ogóle się nie odniósł. Nie można zatem stwierdzić jakiej oceny tego dowodu dokonał, w szczególności, gdy zważy się na ustalenia poczynione w decyzji z [...] lipca 2004r. o skutecznym doręczeniu wezwania tylko zgłaszającemu.
Mając powyższe względy na uwadze Sąd uznając, iż naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji orzeczenia.
Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zapadło w oparciu o art. 152 p.p.s.a., natomiast o kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a.