Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 sierpnia 2016 r. A. W. - przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w S. (dalej także: "skarżący"), reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], wydaną w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 10.000 złotych za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Podstawą prawną zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego jest m. in. przepis art. 92a ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.).
W pouczeniu zawartym w spornej decyzji organu odwoławczego Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że stronie przysługuje od tej decyzji skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Należy na wstępie zauważyć, że Sąd przed przystąpieniem do rozpoznania skargi w pierwszej kolejności zobowiązany jest zbadać swoją właściwość miejscową do jej rozpoznania, a dopiero w następstwie tego ustalenia – rozpoznać daną sprawę bądź przekazać ją według właściwości innemu sądowi administracyjnemu.
Właściwość miejscowa sądów administracyjnych stanowi przedmiot regulacji zawartej w przepisie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."). W myśl tego przepisu, do rozpoznania sprawy właściwy jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Należy jednakże zauważyć, że od powyższej zasady przewidziano wyjątek, który uregulowany został przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w rozporządzeniu z dnia 15 maja 2012 r. zmieniającym rozporządzenie z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 604).
Otóż, zgodnie z przepisem § 1 cyt. rozporządzenia, rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.
Przepis art. 59 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny - sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu.
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej rozporządzeniem z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. z 2003 r. Nr 72, poz. 652) utworzył czternaście wojewódzkich sądów administracyjnych, wśród których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, jako właściwy dla obszaru województwa zachodniopomorskiego.
Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżący przedsiębiorca swoją działalność gospodarczą prowadzi w S., co w konsekwencji oznacza, jak słusznie wskazał w pouczeniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, że właściwy miejscowo dla rozstrzygnięcia skargi będzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie.
Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisu art. 59 § 1 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.