Uzasadnienie
L. P. (dalej też jako "skarżący") w dniu 5 sierpnia 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego w zakresie przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu, skrócenia czasu odpoczynku oraz braków w wykresówce.
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: p.p.s.a. zasadą jest, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jeżeli o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia nie orzekł organ, który wydał ten akt, wówczas w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., również sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu 5 sierpnia 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego w zakresie przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu, skrócenia czasu odpoczynku oraz braków w wykresówce.
Karę pieniężną w przedmiotowej sprawie wymierzono m.in. na podstawie art. 92a ust. 1, 6 i 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.). Zgodnie z art. 93 ust. 1 ww. ustawy, karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1, nakłada w drodze decyzji administracyjnej organ właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli. Zgodnie zaś z treścią art. 93 ust. 2 tej ustawy, przedmiotowa decyzja, posiadająca atrybut ostateczności, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą: odrzucenia skargi (pkt 1), cofnięcia skargi (pkt 2), lub wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi (pkt 3).
Oznacza to, że wstrzymanie wykonania zarówno zaskarżonej decyzji jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji do czasu wydania jednego ze wskazanych wyżej orzeczeń kończących postępowanie sądowe nastąpiło już z mocy prawa, na podstawie powołanego wyżej art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, na skutek wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Tym samym, złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest wymagane, zatem wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawarty w ww. skardze należało oddalić jako bezprzedmiotowy.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, Sąd postanowił jak w sentencji.