Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej też jako "WITD") nałożył na [...]Sp. z o. o. z siedzibą w [...] (dalej także jako "skarżąca", "strona" lub "spółka") karę pieniężną w wysokości 7 100 złotych za naruszenia stwierdzone w trakcie kontroli drogowej w dniu [...] września 2019 roku pojazdu kierowanego przez V. M. Wykonywał on w imieniu i na rzecz spółki międzynarodowy transport drogowy rzeczy z Polski do Belgii. Jedną z kar ujętych w powyższej decyzji była kara pieniężna w wysokości 5 000 zł za naruszenie określone w lp. 3.3 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm., dalej też jako "utd."), tj. wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy przez kierowcę nieposiadającego ważnego świadectwa kierowcy. Strona nie wniosła odwołania od ww. decyzji z dnia [...] października 2019 r.
Pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej też jako "GITD" lub "organ") zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia na okres 6 miesięcy 1 wypisu z licencji wspólnotowej nr [...] uprawniającej do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy udzielonej skarżącej i zawieszeniu wydawania nowych świadectw kierowców przez okres roku.
Powyższe postępowanie zakończyło się wydaniem przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego decyzji z dnia [...] lutego 2020 roku cofającej skarżącej na okres 6 miesięcy wypis o numerze blankietu [...] z licencji wspólnotowej nr [...], uprawniającej do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy i zawieszającej wydawanie nowych świadectw kierowców przez okres roku. Organ, uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, wskazał, że zgodnie z art. 32f ust. 3 u.t.d., w przypadku bardzo poważnego naruszenia dotyczącego świadectwa kierowcy, określonego w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, organ, o którym mowa w art. 32b, cofa, w drodze decyzji administracyjnej, 1 wypis z licencji wspólnotowej na. okres 6 miesięcy i zawiesza wydawanie nowych świadectw kierowców przez okres roku.
W ocenie organu, niewątpliwie strona popełniła bardzo poważne naruszenie dotyczące świadectwa kierowcy określone w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403. Zdaniem organu zaistniałe naruszenie należy zakwalifikować, jako naruszenie z pkt 10.3 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, tj. przewóz towarów bez ważnego świadectwa kierowcy (tzn. brak świadectwa kierowcy, jego sfałszowanie, wycofanie, utrata ważności itp.). Z kolei z treści art. 32f ust. 3 u.t.d., wynika, że decyzja o cofnięciu 1 wypisu z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy i zawieszeniu wydawania nowych świadectw kierowców przez okres roku ma charakter tzw. decyzji związanej, a więc takiej, której sam fakt wydania oraz treść jest ściśle określona przepisami prawa, a proces oceny organu administracji jest ograniczony do minimum
Skarżąca, nie zgadzając się z decyzją organu, wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając między innymi nieprawidłowe ustalenie co do międzynarodowego charakteru transportu wykonywanego w dniu kontroli a także naruszenie art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 poprzez brak uwzględnienia przez organ wagi naruszenia, którego dopuścił się posiadacz licencji wspólnotowej.
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] lutego 2020 roku. Jako podstawę prawną swego rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej "k.p.a."), art. 4 pkt 22 lit. e), art. 32f ust. 3 i art. 32a u.t.d., art. 5 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2019 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.Urz.UE.L.2009.300.72 ze zm.).
W skardze na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2020 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, polegające na niezastosowaniu art. 12 ust. 2 oraz 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009, tj. nałożenia przez organ sankcji nieuwzględniającej wagi naruszenia, którego dopuścił się posiadacz licencji wspólnotowej, w sytuacji gdy organ jest zobowiązany do zapewnienia, aby całość nałożonych na przewoźnika sankcji była proporcjonalna do zaistniałego naruszenia. W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.
Skarżąca podkreśliła, że nie kwestionuje faktu wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy przez kierowcę nieposiadającego ważnego świadectwa kierowcy, co stanowi bardzo poważne naruszenie przepisów Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009.
Jednakże przepisy art. 12 ust. 2 oraz 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 nakazują właściwym organom państwa członkowskiego (tj. Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego) siedziby przewoźnika, który dopuścił się naruszenia, obejmującego wszelkie przypadki niewłaściwego wykorzystywania świadectw kierowców, aby nakładając sankcję uwzględniały wagę naruszenia, którego dopuścił się posiadacz licencji wspólnotowej. Właściwe organy (tj. Główny Inspektor Transportu Drogowego) są zobowiązane do zapewnienia, aby całość nałożonych na przewoźnika sankcji była proporcjonalna do naruszenia lub naruszeń, w związku z którymi je nałożono, uwzględniając wszelkie sankcje nałożone w państwie członkowskim, w którym stwierdzono naruszenie. Spółka podkreśliła, że ustawodawca dostosowując przepisy krajowe do przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 przewidział zaledwie jedną bardzo surową sankcję w przypadku poważnego naruszenia przepisów wspólnotowych w tym zakresie.
W związku z powyższym, z uwagi na brak możliwości uwzględnienia wagi naruszenia, a co za tym idzie, nałożenia sankcji proporcjonalnej do naruszenia w świetle przepisów krajowych, w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z obowiązkiem podejmowania przez organ administracji publicznej (tj. Głównego Inspektora Transportu Drogowego) działań przy poszanowaniu zasady pierwszeństwa prawa unijnego - pierwszeństwa stosowania prawa Unii Europejskiej przed prawem krajowym państwa członkowskiego. Przedmiotowa zasada stanowi regułę kolizyjną, która w przypadku kolizji prawa wspólnotowego oraz krajowego, z czym mamy do czynienia w niniejszej sprawie, pozwala rozstrzygnąć jaki przepis należy zastosować w konkretnym stanie faktycznym. Powyższe wyklucza stosowanie przez organ przepisu prawa wewnętrznego (art. 32f ust. 3 ustawy o transporcie drogowym) sprzecznego z prawem wspólnotowym (art. 12 ust. 2 oraz 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009).
Organy administracji publicznej winny zatem stosować bezpośrednio przepisy unijne m.in. w sferze prawa transportowego, co ma szczególne znaczenie w realizacji europejskiej polityki spójności, definiowanej jako działania mające na celu usunięcie dysproporcji w rozwoju gospodarczym i społecznym regionów w Unii Europejskiej oraz zapewnienia zrównoważonego rozwoju jej obszarów. W przypadku wydania decyzji bez uwzględnienia wyżej wskazanych postanowień rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009, organ administracji publicznej (tj. Główny Inspektor Transportu Drogowego) dopuszcza się rażącego naruszenia prawa materialnego.
Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.
W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że przedmiotowa sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374) i zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2021 r., w związku z ogłoszeniem stanu epidemii i związanymi z tym ograniczeniami i wymogami w zakresie podejmowania działań zmierzających do eliminowania nadmiernego stanu zagrożenia dla stanu zdrowia osób uczestniczących w czynnościach sądowych, sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.
Poza brakiem udziału stron w samym posiedzeniu, na którym zapada wyrok, sądowa kontrola nie różni się od kontroli sprawowanej przy rozpoznawaniu spraw w trybie zwykłym. W ramach tej kontroli, tak jak w każdym przypadku sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej "p.p.s.a.").
Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.).
Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organy prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010r., sygn. akt II FPS 8/09). Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.
Otóż, zdaniem Sądu, zebrany materiał dowodowy po pierwsze potwierdza, że skarżąca ukarana została ostateczną decyzją za naruszenie określone w lp. 3.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, tj. wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy przez kierowcę nieposiadającego ważnego świadectwa kierowcy. W istocie skarżąca nie kwestionuje ustaleń organu, że kierowca V. M., nie będący obywatelem żadnego z państw członkowskich Unii Europejskiej, nie posiadał ważnego świadectwa kierowcy, podczas wykonywania przewozu drogowego rzeczy z Polski do Belgii w dniu [...] września 2019 r.
Tymczasem świadectwo kierowcy jest wydawane przez właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika na wniosek posiadacza licencji wspólnotowej każdemu kierowcy, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE i jest przez tego przewoźnika legalnie zatrudniony, lub każdemu kierowcy pozostającemu w jego dyspozycji, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu tej dyrektywy. Każde świadectwo kierowcy poświadcza, że kierowca w nim wskazany jest zatrudniony, zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1 (art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009).
Wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy przez kierowcę nieposiadającego ważnego świadectwa kierowcy, stanowi przy tym bardzo poważne naruszenie, w rozumieniu pkt 10.3 załącznika nr I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403, gdzie zdefiniowano rodzaj naruszenia jako przewóz towarów bez ważnego świadectwa kierowcy (tzn. brak świadectwa kierowcy, jego sfałszowanie, wycofanie, utrata ważności itp.). Bezsprzecznie zatem, w ocenie Sądu, naruszenie wykazane przez organ w toku postępowania zakończonego decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2019 r., swym charakterem odpowiada definicji bardzo poważnego naruszenia ujętej w punkcie 10.3 załącznika nr I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403.
W takim natomiast przypadku organ zobligowany był do nałożenia na skarżącego sankcji z art. 32f ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym to przepisem, w przypadku bardzo poważnego naruszenia dotyczącego świadectwa kierowcy, określonego w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, organ, o którym mowa w art. 32b, cofa, w drodze decyzji administracyjnej, 1 wypis z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy i zawiesza wydawanie nowych świadectw kierowców przez okres roku. Konstrukcja powyższego przepisu wyklucza w istocie jakąkolwiek możliwość zastosowania uznania administracyjnego za strony organu. Sankcja ta jest więc stosowana przez GITD bez względu na okoliczności towarzyszące naruszeniu, gdyż już samo stwierdzenie jego zaistnienia, w ramach odrębnego postępowania administracyjnego, uzasadnia cofnięcie jednego wypisu z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy i zawieszenie wydawania nowych świadectw kierowców przez okres roku.
Nie są przy tym zasadne zarzuty skargi, koncentrujące się na kolizji zastosowanych przez organ przepisów prawa krajowego z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 i postulujące konieczność rozważenia przez organ zastosowania w przedmiotowej sprawie jednej z sankcji w nim wymienionych, z uwagi na szerszy ich katalog, niż to przewiduje przepis art. 32 f ust. 3 u.t.d. Otóż istotnie, zgodnie z art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009, w przypadku poważnego naruszenia, obejmującego wszelkie przypadki niewłaściwego wykorzystywania świadectw kierowców, właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika, który dopuścił się takiego naruszenia, nakładają na niego odpowiednie sankcje, takie jak:
- a) zawieszenie wydawania świadectw kierowców;
- b) cofnięcie świadectw kierowców;
- c) uzależnienie wydania świadectw kierowców od dodatkowych warunków w celu zapobieżenia niewłaściwemu wykorzystaniu;
- d) czasowe lub trwałe cofnięcie niektórych lub wszystkich uwierzytelnionych wypisów z licencji wspólnotowej;
- e) czasowe lub trwałe cofnięcie licencji wspólnotowej.
Tym samym art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 wskazuje na zdecydowanie bardziej rozbudowany katalog ewentualnych sankcji, które organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika, dopuszczającego się poważnego naruszenia, obejmującego wszelkie przypadki niewłaściwego wykorzystywania świadectw kierowców, mogą zastosować wobec takiego przewoźnika, podczas gdy przepis art. 32f ust. 3 u.t.d. zawęża je wyłącznie do cofnięcia jednego wypisu z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy i zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowców przez okres roku. Jednakże przyjęte na gruncie prawodawstwa krajowego rozwiązanie nie budzi, w ocenie Sądu, żadnych zastrzeżeń, w kontekście zgodności z przywołanym art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 i bynajmniej nie uzasadnia tezy skarżącej o konieczności bezpośredniego stosowania tego przepisu przez GITD, z pominięciem dyspozycji art. 32f ust. 3 u.t.d.
Zgodnie bowiem z art. 16 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009, państwa członkowskie określają zasady dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszeń niniejszego rozporządzenia oraz podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia ich stosowania. Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa członkowskie informują Komisję o tych przepisach w terminie do dnia 4 grudnia 2011 r. oraz powiadamiają ją niezwłocznie o każdej późniejszej zmianie mającej na nie wpływ. Państwa członkowskie zapewniają stosowanie wszystkich takich środków bez dyskryminacji ze względu na przynależność państwową przewoźnika lub miejsce jego siedziby. Przepis art. 16 rozporządzenia nr 1072/2009 należy zatem do przepisów wykonawczych, stanowiąc o delegacji dla państw członkowskich w zakresie ustanowienia w krajowym systemie prawnym tych państw przepisów o odpowiedzialności z tytułu naruszeń tegoż rozporządzenia.
Regulacja ta stanowi rozwinięcie postanowień preambuły do rozporządzenia nr 1072/2009. Zgodnie bowiem z pkt 25 preambuły państwa członkowskie zobowiązane są do podjęcia działań niezbędnych do wykonania rozporządzenia nr 1072/2009, w szczególności w zakresie skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji. Jednocześnie przepis ten zawiera pewne dyrektywy dla państw członkowskich, determinujące charakter sankcji, które powinny mieć zastosowanie w przypadku naruszeń przepisów rozporządzenia nr 1072/2009. W doktrynie pojęcie sankcji prawnej rozumiane jest jako "określenie niekorzystnych implikacji, jakie powinny być zastosowane przez organy państwa wobec adresata prawnej reguły postępowania, którego zachowanie było z nią niezgodne" (p. Strachowska Renata, Komentarz do rozporządzenia nr 1072/2009 dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych, LEX/el. 2014).
Skoro zatem ww. rozporządzenie umożliwiło państwom członkowskim Unii Europejskiej uregulowanie zasad stosowania sankcji za naruszenia dotyczące świadectw kierowcy, to należy stosować przepisy krajowe regulujące te kwestie, a nie przepisy ww. rozporządzenia.
Na marginesie, w ocenie Sądu, nie jest możliwe nakładanie przez GITD na przewoźników wprost sankcji ujętych w art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009, z uwagi na sposób ich sfomułowania. Rozporządzenie mówiąc chociażby o konieczności zawieszenia wydawania świadectw kierowców; czasowym cofnięciu niektórych lub wszystkich uwierzytelnionych wypisów z licencji wspólnotowej; czy też czasowym cofnięciu licencji wspólnotowej, w żaden sposób nie definiuje okresu, przez jaki tego typu sankcja miałaby obowiązywać. Podobnie wskazując na możliwość uzależnienia wydania świadectw kierowców od dodatkowych warunków w celu zapobieżenia niewłaściwemu wykorzystaniu; również nie precyzuje, jakie to miałyby być warunki. Tymczasem, zgodnie z zasadą ogólną praworządności (art. 6 k.p.a.), mającą walor zasady konstytucyjnej (art. 7 Konstytucji RP), organy administracji mają obowiązek działać na podstawie i w granicach prawa.
Nie sposób wyobrazić sobie, w świetle zasady praworządności, samodzielnego definiowania, każdorazowo na kanwie konkretnej sprawy, przez organ, w sposób całkowicie dowolny, sankcji ujętych w art. 12 ust. 2 ww. rozporządzenia, poprzez ich konkretyzowanie w obszarze ewentualnych terminów bądź warunków, nie znajdujących umocowania w powszechnie obowiązujących przepisach. W istocie postulat bezpośredniego stosowania w przedmiotowej sprawie, przepisu art. 12 ust. 2 rozporządzenia w zw. z ust. 4, z pominięciem art. 32f ust. 3 u.t.d., prowadziłby wprost: albo do zaakceptowania bezprawnych działań organu poprzez samodzielne i całkowicie dowolne modelowanie sankcji stosowanych wobec przewoźników, albo do niemożności ich stosowania w ogóle. Oczywistym jest, w świetle art. 16 w zw. z art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009, że to właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika, który dopuścił się naruszenia, obejmującego wszelkie przypadki niewłaściwego wykorzystywania świadectw kierowców, uprawnione są do wprowadzenia na gruncie krajowym, wspomnianych sankcji w sposób zapewniający im skuteczność, proporcjonalność i odstraszający charakter. Na gruncie ustawodawstwa Rzeczypospolitej Polskiej zasady te realizuje właśnie przepis art. 32f ust. 3 u.t.d., prawidłowo zastosowany przez organ.
W ocenie Sądu, organ zgromadził przy tym dowody niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i zbadał istotne okoliczności faktyczne sprawy, służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej.
Reasumując, w ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.