Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] września 2007 r. skarżąca J. J. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie skreślenia z listy podmiotów uprawnionych do badania sprawozdań finansowych.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI z dnia 18 października 2007 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 złotych, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Pismo wzywające do uiszczenia wpisu było dwukrotnie awizowane, po raz drugi 8 listopada 2007 r. W związku z tym termin do uiszczenia wpisu biegł od dnia 16 listopada 2007 r. i upłynął z dniem 22 listopada 2007 r.
W przypisanym terminie skarżąca nie uiściła należnego wpisu. Sąd postanowieniem z dnia 30 listopada 2007 r., odrzucił skargę z uwagi na brak przedmiotowego wpisu. Postanowieniem z dnia 8 lutego 2008 r. stwierdzono, że powyższe orzeczenie jest prawomocne od dnia 22 stycznia 2008 r.
W piśmie z dnia [...] lutego 2009 r. skarżąca wniosła "o przywrócenie terminu odrzuconego postanowienia z dnia 30 listopada 2007 r." informując, że wpłaty wpisu w kwocie 200 zł dokonała w powyższej dacie, tj. w dniu otrzymania odpisu ww. postanowienia w Krajowej Izbie Rewidentów (dowód wpłaty w aktach sprawy). Podała przy tym, że odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu nie został przez nią osobiście odebrany, gdyż w tym czasie przebywała na rehabilitacji złamanego kręgu kręgosłupa, a zwolnienia lekarskie znajdują się w aktach sprawy, stąd też nie wykonała w przypisanym terminie wezwania do uiszczenia należnego wpisu. Sąd uznał zatem, iż w ww. piśmie skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.).
Przepis art. 87 p.p.s.a. stanowi natomiast, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Jednocześnie zgodnie z art. 88 powołanej ustawy spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu został przesłany stronie skarżącej na adres wskazany przez nią samą w skardze, a korespondencja ta, z uwagi na niepodjęcie w terminie, została dołączona do akt ze skutkiem doręczenia. Podkreślenia wymaga, iż skarżąca została powiadomiona o obowiązku zawiadomienia Sądu o każdej zmianie swojego miejsca zamieszkania, a w razie zaniedbania tego obowiązku, o pozostawieniu pisma sądowego w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Jak wskazała skarżąca w piśmie z dnia [...] lutego 2009 r., o postanowieniu z dnia 30 listopada 2007 r., którym Sąd odrzucił skargę, dowiedziała się w Krajowej Izbie Rewidentów i tego samego dnia, tj. [...] lutego 2009 r. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu. Zachowała więc siedmiodniowy termin do złożenia ww. wniosku, jednak nie wykazała w nim przesłanek, z powodu których uchybiła terminowi do dokonania żądanej czynności.
W doktrynie uznaje się, że kryterium braku winy jako przesłanka uzasadniająca wniosek o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (vide: B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz.", Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 334 i cyt. tam poglądy doktryny). Stanowisko to zostało zaakceptowane również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Strona skarżąca w uzasadnieniu przyczyny uchybienia terminowi wskazała jedynie na okoliczność przebywania na rehabilitacji kręgosłupa w Z. oraz na czasowym pobycie w W., twierdząc przy tym, że w aktach sprawy są zwolnienia lekarskie. W aktach tych nie ma jednak żadnych zwolnień lekarskich. Argumentowała nadto, że posiada dwa adresy zamieszkania i z tego powodu nie mogła odbierać korespondencji, która zaważyła na biegu jej sprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Okoliczności te – zdaniem Sądu – nie przemawiają za przywróceniem terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Częste przemieszczanie się z miejsca do miejsca, spowodowane nawet koniecznością ratowania zdrowia, nie przesądza bowiem o braku winy skarżącej w uchybieniu terminu. Na podkreślenie bowiem zasługuje fakt, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy.
W tej sytuacji należy uznać, iż powołane przez stronę skarżącą powody uchybienia terminu nie zasługują na uwzględnienie, albowiem sam fakt wystąpienia przedstawionych w uzasadnieniu okoliczności, nie może dawać podstawy do żądania przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi.
W związku z tym należy stwierdzić, iż skarżąca w swym wniosku nie dopełniła stosownych wymogów ustawowych, tj. nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.