Uzasadnienie
W dniu 13 listopada 2007 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożony przez F. S. na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej.
Z uwagi na fakt, iż złożony wniosek był niewystarczający do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącego, zarządzeniem referendarza sądowego skarżący wezwany został do uzupełnienia wniosku poprzez przesłanie:
a/ dokumentu potwierdzającego wskazaną w rubryce 10 wysokość otrzymywanego przez skarżącego wynagrodzenia, b/ wyciągów z posiadanych rachunków bankowych za okres 3 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, oraz określenie wysokości koniecznych miesięcznych wydatków ponoszonych przez skarżącego wraz z załączeniem dokumentów potwierdzających te dane.
Z informacji zawartych we wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oraz przesłanych dokumentów wynika, iż wynagrodzenie skarżącego z tytułu umowy o pracę zawartej na czas określony do dnia 5 lutego 2008 r. sięgało wraz z dodatkiem stażowym kwoty 1920 zł brutto (dodatkowo skarżący otrzymywał miesięczną premię od 10% do 40% procent wynagrodzenia zasadniczego). Skarżący prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe i nie posiada żadnego majątku, jak też rachunków bankowych. Niezbędne miesięczne wydatki skarżący oszacował na kwotę 1500 zł, w tym wydatki na wyżywienie - 1000 zł, odzież 200 zł i rachunki mieszkaniowe - 300 zł.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak podnosi w swoim orzecznictwie Sąd Najwyższy (II CZ 104/84) ubiegający się o pomoc w postępowaniu przed sądem winien w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa.
W niniejszej sprawie zauważyć należy, iż w sytuacji, w której niezbędne koszty utrzymania wyliczone przez skarżącego w zasadzie w całości pokrywają uzyskiwany przez niego dochód, zasadne jest przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Nie jest bowiem możliwe poczynienie przez ubiegającego się o przyznanie prawa pomocy oszczędności w bieżących wydatkach celem pokrycia kosztów postępowania sądowego. Z uwagi natomiast na brak majątku, jak również jakichkolwiek oszczędności, skarżący nie posiada możności zdobycia środków finansowych z jakiegokolwiek innego źródła niż wynagrodzenie za pracę.
W związku z powyższym, uznając za zasadne przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, w myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.