Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...] Prezes Głównego Urzędu Miar po rozpoznaniu wniosku J. S. o ponowne rozpoznanie sprawy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] kwietnia 2008 r, nr [...], odmawiającą stwierdzenia nadpłaty z tytułu pobrania opłaty za czynności urzędowe związane z wydaniem zezwoleń nr [...], nr [...] oraz nr [...].
Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
J. S. prowadzący firmę "A." (dalej: skarżący) otrzymał trzy zezwolenia na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji, napraw oraz sprawdzania urządzeń stosowanych w transporcie drogowym – tachografów samochodowych: nr [...], [...] oraz nr [...] w formie trzech odrębnych decyzji administracyjnych.
Zgodnie z przepisem art. 24 ustawy – Prawo o miarach (ustawa z dnia 11 maja 2001, tj. Dz. U. 2004r, Nr 243,poz. 2441):"Czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy, określone w niniejszej ustawie i jej przepisach wykonawczych oraz wynikające z wykonywania przez nie zadań przewidzianych w odrębnych ustawach, podlegają opłacie" (ust. 1). Na mocy ust. 2 pkt 5 powyższego przepisu m.in. opłaty pobiera się za czynności polegające na udzieleniu lub zmianie zezwolenia do wykonywania napraw lub instalacji oraz sprawdzania przyrządów pomiarowych. Zgodnie z par. 9 ust 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy (Dz. U. z 21 października 2004 r. Nr 229, poz. 2309). - wysokość opłat za udzielenie zezwolenia na wykonywanie instalacji lub napraw oraz sprawdzania przyrządów pomiarowych, na okres 12 miesięcy, w zależności od okresu zezwolenia, wynosi 12000 zł. Organy przyjęły, że skoro skarżący we wniosku o wydanie zezwoleń podał adresy trzech oddziałów firmy jako wskazane miejsca prowadzenia działalności, prawidłowo wydane zostały trzy odrębne zezwolenia, a następnie od każdego z zezwoleń pobrano opłatę w wysokości 12 000 zł, czyli łącznie 36 000 zł, która została uiszczona w dniu 2 października 2006 r. Organ wskazał przy tym na treść art. 16c ust.4 pkt 4 ustawy o miarach, który przewiduje, że " Zezwolenie wydaje się na pisemny wniosek, który zawiera:
- 4) wskazanie miejsca świadczenia usług".
Oznacza to, zdaniem organu, że miejsce świadczenia usług określone w zezwoleniu może być tylko jedno, zaś wskazanie trzech miejsc we wniosku skutkowało powstaniem po stronie skarżącego obowiązku uiszczenia opłat z tego tytułu w wysokości po 12 000 zł za każde z zezwoleń wydanych dla każdego z tych miejsc.
Skarżący we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r, podniósł, iż opłata za wydanie wnioskowanego zezwolenia winna wynosić 12 000 zł, gdyż obowiązujące przepisy nie dają podstaw do "różnicowania opłat w zależności od ilości miejsc prowadzonej działalności". Wyraził przy tym pogląd, iż bez względu na liczbę deklarowanych miejsc prowadzonej działalności winno być wydane jedno zezwolenie na prowadzenie działalności, w oparciu o kryterium rzeczowe (zakres prowadzonej działalności) oraz czasowe (okres czasu, na jakie zostaje wydane). Prezes GUM w decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. nie podzielił zarzutów skarżącego zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podkreślił, iż z przepisów ustawy o miarach jednoznacznie wynika, iż w treści zezwolenia możliwe jest wskazanie jednego miejsca świadczenia usług. Dlatego też wniosek skarżącego o wydanie zezwolenia na wykonywanie przedmiotowej działalności w trzech różnych miejscach świadczenia usług został zakwalifikowany jako wszczynający trzy odrębne sprawy administracyjne.
J. S. złożył na tę decyzje skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie obydwu decyzji administracyjnych Prezesa Głównego Urzędu Miar, zarzucił rażące naruszenie prawa w tym art. 6, 7 i 8 k.p.a., art. 7 Konstytucji RP poprzez ustalenie opłat administracyjnych niezgodnie z przepisami Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy oraz ustawy – Prawo o miarach. Podniósł, iż w jego ocenie należna była jedynie opłata za pierwsze z wydanych zaświadczeń ([...]), gdyż kolejne zaświadczenia stanowiły jedynie jego rozszerzenie poprzez dodanie nowych miejsc świadczenia usług. Podkreślił, iż brak jest podstaw prawnych dla uzależnienia opłat od liczby wskazanych miejsc prowadzonej działalności. Wskazał, że założenie, że miejsce prowadzonej działalności ograniczone do ściśle określonego miejsca w wydawanym zezwoleniu byłoby sprzeczne z art. 12 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. W jego przekonaniu przepis ten daje uprawnienie uzyskania stosownego zezwolenia przez instalatorów lub warsztaty – bez ograniczeń w zakresie miejsca prowadzonej działalności.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy).
W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja Prezesa Głównego Urzędu Miar nie narusza prawa.
Treść powoływanego przepisu art. 16c ust.1 pkt 2 ustawy o miarach w ocenie Sądu jednoznacznie świadczy o tym, że zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie instalacji, napraw oraz sprawdzania urządzeń stosowanych w transporcie drogowym – tachografów samochodowych jest wydawane dla danego podmiotu, ze wskazaniem konkretnego i tylko jednego miejsca prowadzonej działalności. Gdyby intencja ustawodawcy była odmienna, to mógł dać temu wyraz, poprzez alternatywne sformułowanie liczby pojedynczej i mnogiej, np. nakazując wskazanie jednego lub więcej miejsc świadczenia usług objętych jednym zezwoleniem. W obowiązującym stanie prawnym z wykładni literalnych obydwu cytowanych przepisów wynika jasno, że jednym zezwoleniem można objąć tylko i wyłącznie jedno miejsce świadczenia usług.
W związku z powyższym prawidłowy jest pogląd, iż za każde z zezwoleń pobiera się należną opłatę w wysokości 12 000 zł. Wbrew poglądowi skarżącego, wydanie kolejno decyzji w przedmiocie zezwoleń dotyczących trzech różnych miejsc świadczenia jest zgodne z prawem. Kolejne decyzje w tym przedmiocie są odrębnymi aktami indywidualnymi wydanymi na skutek rozpoznania odrębnych spraw administracyjnych. Nie można zatem podzielić poglądu skarżącego, aby jedynie pierwsza z nich stanowiła właściwe zezwolenie na prowadzenie działalności, a pozostałe stanowiły jej uzupełnienie wyrażające się w dwukrotnym dodaniu nowego miejsca świadczenia usług. Argument sprzeczności przedmiotowej decyzji z prawem wspólnotowym, a konkretnie z art. 12 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. został uznany za chybiony. Rozporządzenie określa generalną zasadę wykonywania instalacji i napraw urządzeń rejestrujących używanych w transporcie wyłącznie przez instalatorów lub warsztaty uprawnione Państw Członkowskich. Konkretne zasady dotyczące uzyskiwania zezwoleń na prowadzenie przedmiotowej działalności precyzują natomiast przepisy prawa krajowego, zastosowane w niniejszej sprawie.
Reasumując, Sąd doszedł do przekonania o zgodności z prawem decyzji obu instancji.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.