Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. nałożył na A. R. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] karę pieniężną w wysokości 6.000 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zaświadczenia. Od tej decyzji strona złożyła odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, który decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 18 ust. 1 i 2, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 oraz lp. 1.2.1. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu swojej decyzji organ wskazał, iż podstawą faktyczną rozstrzygnięcia stanowił brak zezwolenia na wykonywanie krajowych przewozów regularnych w transporcie drogowym osób. W toku kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] grudnia 2004 r. i w toku postępowania ustalono, iż przedsiębiorca wykonuje regularne przewozy osób na linii [...] – linia [...]. Przewoźnik okazał umowę o współpracy zawartą w dniu [...] września 2003 r. z firmą "[...]" K. J. Przedmiotem umowy jest świadczenie przez podwykonawcę usług przewozowych komunikacji pasażerskiej na liniach autobusowych linii [...] i [...]. Za wykonaną usługę wykonywaną wg rozkładu jazdy pobierana jest zapłata. Zgodnie § 3 umowy przewoźnik zobowiązał się do zabezpieczenia komunikacji zastępczej w momencie awarii autobusów, ponadto zobowiązał się do zabezpieczenia dodatkowych kursów w określonych okresach roku.
Twierdzenia strony o wykonywaniu przewozu w sytuacjach awaryjnych, w ocenie organu, nie zasługują na uwzględnienie i nie są wiarygodne. Z umowy wynika, iż przedsiębiorca zobowiązał się do wykonywania przewozów dodatkowych w okresie obejmującym datę zdarzenia. Odnosząc się do podnoszonego zarzutu o braku pobierania opłaty od osób przewożonych, organ wskazał, iż nie jest to warunek bezwzględny przy wykonywaniu przewozu regularnego.
W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżący wnosił o jej uchylenie zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanej decyzji poprzez błędne przyjęcie, iż skarżący wykonywał przewozy regularne podczas, gdy przewóz miał charakter okazjonalny z powodu awarii autobusu. Ponadto zarzucał naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym poprzez błędne przyjęcie, iż skarżący wykonywał przewóz regularny osób według rozkładu jazdy podanego przez przewoźnika do publicznej wiadomości i pobierał za niego opłaty podczas, gdy przewóz miał charakter przewóz nie miał charakteru przewozu regularnego i był świadczony bezpłatnie.
Na rozprawie podkreślał, iż transport wykonywał w wyniku awarii pojazdu firmy "[...]", która posiada umowę na przewozy osób do firmy [...].
Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, skarga jako zasadna zasługuje na uwzględnienie.
Organy Inspekcji Transportu Drogowego przy podejmowaniu decyzji w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenia przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) związane są rygorami procedury administracyjnej. W myśl art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Muszą w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a.
Jak wynika z akt sprawy, skarżący wykonywał skontrolowany przewóz w ramach "umowy o współpracy" zawartej w dniu [...] września 2003 r. z K. J. prowadzącym działalność pod nazwą "[...]". Z umowy tej - z punktu prawa cywilnego będącej umową nienazwaną - wynika, iż zobowiązał się on do zabezpieczenia komunikacji zastępczej w momencie awarii autobusów przewoźnika (wykonawcy z umowy) firmy "[...]" oraz do zabezpieczenia dodatkowych kursów autobusów.
[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] nie ustalił, kto ponosi odpowiedzialność za wykonywanie skontrolowanego przewozu, wykonawca czy też podwykonawca. Organ - wbrew przepisowi art. 80 k.p.a. wskazującemu, iż organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona - uznał, że wykonywany transport osób był przewozem regularnym, pomimo twierdzeń strony o wykonaniu transportu zgodnie z umową, tj. w przypadku awarii pojazdu wykonawcy. Uznanie twierdzenia strony za niewiarygodne ze względu na zapis w umowie o zobowiązaniu do wykonywania przewozów dodatkowych oraz dokumentu o "dodatkowych połączeniach autobusów", w ocenie Sądu, są niewystarczające dla udowodnienia, iż skarżący wykonywał transport regularny. Dokument pt. "[...]" wymienia tylko cztery kursy o wskazanych godzinach z [...] i trzy z [...], zatem nie każdy kurs w danych dniach był dodatkowym połączeniem.
Organ uznał za udowodniony fakt wykonywania transportu regularnego osób pomimo, jak zasadnie podnosił skarżący nie spełniał jednego z warunków: pobierania opłaty.
Zgodnie z art. 4 pkt 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.), przewozem regularnym jest publiczny przewóz osób i ich bagażu:
- a) wykonywany według rozkładu jazdy podanego przez przewoźnika drogowego do publicznej wiadomości przez ogłoszenie wywieszone na przystankach i dworcach autobusowych,
- b) podczas którego wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się na przystankach określonych w rozkładach jazdy,
- c) w którym należność za przejazd jest pobierana zgodnie z cennikiem opłat podanym do publicznej wiadomości,
- d) wykonywany zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18.
Jak wynika z powyższej definicji transportu regularnego pobieranie należności za przejazd jest jednym z niezbędnych składników uznania danego przewozu za przewóz regularny wbrew twierdzeniu organu, iż odpłatność za przewóz może być ewentualna a konieczne jest tylko podanie jej (cennika opłat) do publicznej wiadomości. Zdaniem Sądu muszą być spełnione oba warunki: odpłatność oraz podanie cennika opłat do publicznej wiadomości.
W tym stanie, podjęcie decyzji przez organ I instancji nastąpiło z naruszeniem wskazanych przepisów a organ II instancji utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję nie naprawił wskazanych uchybień co stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest podstawą do uchylenia obydwu decyzji w całości.
Stosownie do art. 152 powyższej ustawy, uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.