Uzasadnienie
I. M. (dalej też jako skarżąca) wniosła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w przedmiotowej sprawie w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika.
Z informacji podanych przez skarżącą w formularzu oraz z nadesłanych dokumentów wynika, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe razem z mężem i dwojgiem pełnoletnich dzieci. Zarówno syn, jak i córka skarżącej otrzymują stypendium w kwocie po 680 złotych na osobę. Mąż skarżącej prowadzi gospodarstwo rolne o powierzchni 3, 24 ha, z którego szacowany roczny dochód wynosi 3 467 złotych. Skarżąca z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej uzyskała w ubiegłym roku dochód na poziomie 11 350 złotych, natomiast od dnia [...] marca 2013 roku otrzymuje zasiłek dla osób bezrobotnych w kwocie 623 złotych miesięcznie. Z kolei z wyciągu z rachunku bankowego należącego do skarżącej i jej męża wynika, iż jedynym źródłem wpływów na ten rachunek był zasiłek dla osób bezrobotnych a saldo w ciągu dwóch miesięcy wyniosło od 49 do 9 złotych.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej też jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym.
W niniejszej sprawie należy mieć na uwadze, że skarżąca uzyskuje dochód z tytułu zasiłku dla osób bezrobotnych a jej mąż prowadzi gospodarstwo rolne o niewielkim rozmiarze. Dzieci skarżącej uzyskują z kolei niewielki dochód z tytułu stypendiów. W takiej sytuacji, uwzględniając zwykłe potrzeby życiowe czteroosobowej rodziny oraz związane z nimi wydatki, w ocenie rozpoznającego wniosek referendarza sądowego, skarżąca nie ma możliwości poczynienia jakichkolwiek oszczędności w bieżących wydatkach celem pokrycia kosztów postępowania sądowego. Nie sposób bowiem oczekiwać czynienia oszczędności od osoby, której dochody wystarczają jedynie na pokrycie podstawowych potrzeb życiowych (tak też w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r. sygn. akt OZ 890/04).
Ponadto zgodnie z oświadczeniem skarżącej nie dysponuje ona oszczędnościami, które mogłaby przeznaczyć na pokrycie kosztów postępowania sądowego. Tym samym uznać należy, iż skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w konsekwencji zasadnym jest przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym. Jednocześnie, wobec faktu, iż skarżąca nie zaznaczyła na Formularzu PPF, czy wnosi o ustanowienie dla niej adwokata, czy radcy prawnego, ustanowiono dla niej adwokata.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.