Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], którą organ ten po rozpoznaniu wniosku M. P. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r nr [...] w sprawie udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod wybudowany w 2004 r. pawilon handlowy przy ul. [...] działając na podstawie art. 158 § 1 k.p.a. - odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r.
W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że pismem z dnia [...] marca 2006 r. M. P. wystąpił do Urzędu [...] z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej ul. [...] w celu umieszczenia w nim obiektu budowlanego pawilonu handlowego w okresie od 14 kwietnia 2006 r. do 30 kwietnia 2006 r. Po rozpatrzeniu wniosku Prezydent [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] udzielił M. P. zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w okresie od 15 kwietnia 2006 r. do 30 kwietnia 2006 r. Decyzja stała się ostateczna bowiem nie zostało od niej wniesione odwołanie.
Pismem z dnia 27 marca 2019 r. M. P. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. Skarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie art. 40 ust. 1, 2 pkt 3 ust 3 i 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez uznanie, że wybudowany w 2004 r. pawilon handlowy został usytuowany w pasie drogowym ul [...], podczas gdy nie został on umiejscowiony w pasie drogowym tej ulicy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] pismem z dnia [...] czerwca 2019 r. zawiadomiło o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...].
Decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] SKO odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r.
Uzasadniając odmowne rozstrzygnięcie Kolegium podało, że w przeprowadzonym postępowaniu nadzorczym odnośnie powyższej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. o udzieleniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] wydanej m.in. na podstawie art. 20 pkt 8, art. 40 ust. 1, 2 pkt 3, ust. 3 i 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych wg stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania decyzji nie doszło do naruszenia prawa.
Kolegium stwierdziło, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności nie może służyć, jako środek zastępczy albo dodatkowy dla strony, która nie skorzystała z możliwości poddania danej decyzji merytorycznej kontroli instancyjnej lub nie jest zadowolona z rezultatów tej kontroli. Organ prowadzący postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej musi ograniczyć się jedynie do analizy okoliczności mogących odpowiadać którejś z przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa, a nie prowadzić postępowanie co do istoty sprawy z uwzględnieniem zgłaszanych dowodów, które nie były uwzględnione przez organ w toku postępowania zwykłego.
Odnosząc się do zarzutów wniosku wskazano, iż Skład Orzekający nie dopatrzył się, aby badana decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. naruszała przepisy art. 40 ust. 1, 2 pkt 3, ust. 3 i 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, a tym bardziej, by naruszenie to nastąpiło w sposób rażący.
Kolegium uznało, iż zarzuty podnoszone przez stronę we wniosku o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji Prezydenta [...] nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym.
Powyższa decyzja nadzorca SKO została zaskarżona przez M. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:
- a) art. 156 § 1 punkt 2 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie a mianowicie odmówienie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod budynek wybudowany w 2004 r. przy ul. [...] w [...] i w konsekwencji przyjęcie, iż decyzja ta nie narusza w sposób rażący art.38 ust. 1, art. 39 oraz art. 40 ust. 1,2 punkt 3, ust. 3 i 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych,
- b) art. 6,7,8 oraz 107 § 1 punkt 6 i 107 § 3 k.p.a. z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu decyzji.
Powołując się na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO i stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., względnie o uchylenie decyzji SKO i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. 2016 r., poz. 1066 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U z 2017 r., poz. 1369), dalej p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) p.p.s.a.), czy też stwierdzenie, że akt ten dotknięty jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja narusza prawo w sposób uzasadniający jej uchylenie.
Przedmiotem zaskarżenia skarżący uczynił w tej sprawie decyzję, którą Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r nr [...] w sprawie udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod wybudowany w 2004 r. pawilon handlowy przy ul. [...]. W swym wniosku jak też w toku postępowania skarżący podtrzymywał twierdzenie, że decyzja o udzieleniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] była nieprawidłowa ponieważ posadowiony przez skarżącego obiekt nie znajdował się w pasie drogowym. W tych okolicznościach, zdaniem skarżącego, wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa bowiem nie można wydać zezwolenia na zajęcie pasa rogowego w sytuacji gdy dana nieruchomość nie znajduje się w granicach tego pasa.
W toku postępowania nadzorczego SKO winno zatem w sposób jednoznaczny ustalić, czy teren na którym skarżący posadowił zabudowania istotnie znajdował się w pasie drogowym. Ustalenie to powinno dotyczyć daty wydania decyzji Prezydenta [...] tj. [...] kwietnia 2006 r.
Sąd stwierdza, że organ nadzoru w toku swojego postępowania nie dokonał takiego ustalenia. Nie przedstawiono żadnego konkretnego dowodu, który w sposób niebudzący wątpliwości wskazywałby, że wydane zezwolenie na zajęcie pasa drogowego istotnie odnosiło się do terenu, który znajdował się w pasie drogowym.
W konsekwencji powyższego, SKO dopuściło się naruszenia przepisów proceduralnych, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Nie wyjaśniło bowiem podstawowej w sprawie okoliczności.
W konsekwencji bierności w tym zakresie SKO dopuściło się naruszenia art. 7, art. 8, a także art. 77 i art. 80 k.p.a., gdyż rozpoznając sprawę nie ustaliło w sposób prawidłowy jej stanu faktycznego istniejącego na dzień wydania badanej decyzji dotyczącej zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.
W tym miejscu należy wskazać, że w toku postępowania administracyjnego konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględniania w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd działając w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.