Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...] podjętą na podstawie art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 pkt 2 i pkt 6, ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2004 r., Nr 204, poz. 2088, dalej zwana ustawą o transporcie drogowym), lp. 1.11.11 ust. 1, lit. b, lp. 1.11.1 lit. a, lp. 1.11.1 lit. b, lp. 1.1.2 załącznika do tej ustawy, art. 15 ust. 7, rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r.), art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879), art. 8 ust. 1-2 i ust. 7, art. 9 Rozporządzenia Rady (EWG) 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r.), Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] nałożył na [...] M. O., P. O. karę pieniężną w kwocie 1.300 złotych, w tym, 600 złotych za nieokazanie wykresówek, 50 złotych za skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne - czas do jednej godziny, 150 złotych za skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne - za każdą rozpoczętą kolejną godzinę, 500 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego wypisu z licencji.
W uzasadnieniu organ wskazał, odnosząc się do kary 500 złotych, iż z poczynionych w trakcie postępowania administracyjnego ustaleń wynika, że firma posiada licencję na wykonywanie transportu drogowego rzeczy wydaną przez Starostę R. z dnia [...] sierpnia 2003 r. zaś kierowca nie okazał do kontroli wypisu z tej licencji, co skutkowało stwierdzeniem powyższego naruszenia. Odnośnie nałożenia pozostałych kar podniósł, że kierowca w trakcie kontroli nie okazał wykresówek ani żadnego innego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu za dni 22, 23 listopada 2005 r. oraz za ostatni dzień, w którym prowadził pojazd w poprzednim tygodniu, zaś z przedstawionych dokumentów wynikało, iż skrócił czas odpoczynku w dniach 21/22 listopada 2005 r. co skutkowało stwierdzeniem opisanych powyżej naruszeń. M. O. wniosła odwołanie od tej decyzji.
Decyzją z dnia [...] maja 2006 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał na konieczność przeprowadzenia w sprawie postępowania wyjaśniającego w znacznej części, które miałoby na celu ustalenie w czyim imieniu wykonywany był przewóz drogowy w dniu kontroli. Podniósł, iż z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że protokół kontroli w niniejszej sprawie zaadresowany został do przedsiębiorstwa [...] M. O., w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie administracyjne, decyzja nakładająca karę pieniężną została zaś wydana na [...] M. O., P. O. W tym stanie faktycznym brak w aktach informacji odnośnie umorzenia postępowania administracyjnego w stosunku do przedsiębiorcy [...] M. O. oraz wszczęcia go wobec nowego przedsiębiorcy.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 5 ust. 1, art. 92 ust. 1 pkt 2 i pkt 6, ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, lp. 1.11.11 ust. 1 lit. b, lp. 1.11.1 lit. a, lp. 1.11.1 lit. b, lp. 1.1.1 załącznika do tej ustawy, art. 15 ust. 7, rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, art. 8 ust. 1-2 i ust. 7, art. 9 Rozporządzenia Rady (EWG) 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] nałożył na [...], [...] M. O., karę pieniężną w łącznej kwocie 8.800 złotych, w tym, 600 złotych za nie okazanie wykresówek, 50 złotych za skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne - czas do jednej godziny, 150 złotych za skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne - za każdą rozpoczętą kolejną godzinę, 8000 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji z wyłączeniem taksówek.
W uzasadnieniu organ podniósł, odnosząc się do kary 8.000 złotych, że z całokształtu zebranego materiału wynika, iż wykonywanego przez Konfekcjonowanie [...] M. O. w dniu kontroli przewozu drogowego nie można określić jako przewozu na potrzeby własne, na wykonywanie którego strona przedstawiła stosowne zaświadczenie, ponieważ kierowca prowadzący kontrolowany pojazd nie był pracownikiem skarżącej firmy, a tym samym przewóz nie spełniał wymogów przewidzianych dla transportu na potrzeby własne określonych art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, co oznacza, iż strona wykonywała transport drogowy i winna legitymować się licencją, o której mowa w art. 5 ust. 1 powołanej ustawy a licencji takiej nie przedstawia. Odnosząc się do nałożenia pozostałych kar pieniężnych organ ponowił argumentację wskazaną w decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r.
W odwołaniu od powyższej decyzji M. O. zarzuciła jej naruszenie art. 80 w zw. z art. 7 i 8 k.p.a. polegające na błędnym oznaczeniu adresata rozstrzygnięcia. Podniosła, iż organ skierował decyzję do [...] chociaż prawidłowym adresatem powinna być firma [...] M. O. W dalszej części wywodziła, że choć umowa – zlecenie nie jest umową o pracę, to z uwagi na element odpowiedzialności zleceniobiorcy za wykonanie zlecenia wobec osób trzecich przybiera ona kształt pewnego quasi – pracowniczego stosunku prawnego i w wielu przypadkach zleceniobiorca jest traktowany jako pracownik. W jej ocenie decydujące znaczenie ma w tym przypadku treść a nie forma zawartej umowy.
Decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. Nr [...] podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 5 ust. 1, art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 1.11.11 ust. 1 lit. b, lp. 1.11.1 lit. a, lp. 1.11.1 lit. b, lp. 1.1.1 załącznika do tej ustawy, art. 15 ust. 7, rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, art. 8 ust. 1-2 i ust. 7, art. 9 Rozporządzenia Rady (EWG) 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, utrzymał powyższą decyzję w całości w mocy.
W uzasadnieniu wskazał, odnosząc się do nałożenia kary za wykonywanie transportu drogowego bez licencji, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż kierujący kontrolowanym pojazdem był zatrudniony przez skarżącą na podstawie umowy zlecenia. Taka forma zatrudnienia nie mieści się w definicji pojęcia "pracownik" przyjętej przez Kodeks Pracy i tym samym wykonywany w dniu kontroli transport nie mógł zostać zaklasyfikowany jako wykonywanie przewozu na potrzeby własne, ponieważ nie spełniał on wymogów art. 4 pkt 4 a ustawy o transporcie drogowym. Wskazał na orzecznictwo WSA w Warszawie w tym zakresie, potwierdzające jego stanowisko.
Odnosząc się do zarzutu błędnego określenia strony w wydanej decyzji wskazał, że skarżąca nie dokonała wymiany wypisu nr 1 z zaświadczenia Nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne, w związku ze zmianą nazwy podmiotu co spowodowało wprowadzenie w błąd kontrolującego.
W skardze na tą decyzję M. O. wniosła o jej uchylenie, jako wydanej z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu w pełni podtrzymała argumentację podniesioną w odwołaniu od decyzji organu I instancji, dotyczącą wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji. Wskazała, że wykładnia art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym zaprezentowana przez organ może spowodować uznanie go za niezgodny z art. 22 Konstytucji. Ponadto zarzuciła naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywatela do organu, które polegało na nieprawidłowym oznaczeniu w decyzji osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą i nie przeprowadzeniu postępowania dowodowego w celu jej prawidłowego określenia. Podniosła zarzut naruszenia art. 104 k.p.a. poprzez wydanie w trakcie postępowania decyzji umarzającej postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie co w ocenie skarżącej spowodowało sytuację, w której w obrocie prawnym znajdują się dwie decyzje, co jest sprzeczne z fundamentalnymi zasadami postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał argumenty wskazane w decyzji pierwszej i drugiej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżona decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.
Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. dalej zwana p.p.s.a.).
Rozpoznając sprawę z powyższej skargi wg. powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż wskazane w skardze. Zaskarżona decyzja, jak i decyzja utrzymująca ją w mocy naruszają bowiem prawa w stopniu uzasadniającym stwierdzenie ich nieważności.
Stosownie do art. 29 k.p.a. stronami postępowania mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne – również jednostki nie posiadające osobowości prawnej. Tylko takie osoby mogą dochodzić swojego interesu prawnego na drodze postępowania administracyjnego.
W rozpatrywanej sprawie kwestią nie budzącą wątpliwości jest, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było prowadzone w stosunku do [...], [...] M. O. O powyższym świadczy pismo zawiadamiające firmę o wszczęciu postępowania, jak i decyzje organu tak pierwszej jak i drugiej instancji nakładające karę pieniężną za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym na [...] M. O. Z sentencji obu decyzji wynika jednoznacznie, że organ traktował jako adresata obu decyzji tę właśnie firmę. Tymczasem firma nie może być podmiotem praw i obowiązków w postępowaniu administracyjnym. Podmiotami praw i obowiązków jest przedsiębiorca, który prowadzi działalność gospodarczą.
Tym samym postępowanie administracyjne powinno być prowadzone w stosunku do M. O., prowadzącej działalność gospodarczą pod wskazaną nazwą, i do niej kierowane powinny być decyzje w tej sprawie podjęte, i kara pieniężna, jeżeli jej nałożenie uzasadnione jest okolicznościami sprawy i obowiązującym prawem, winna być również nałożona na przedsiębiorcę jako osobę fizyczną, w tym przypadku M. O. Nieprawidłowe i naruszające art. 29 k.p.a. ustalenie zdolności prawnej osoby potraktowanej przez organ administracyjny jako strona postępowania skutkuje nieważnością w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.
W tym stanie rzeczy Sąd nie wdając się w ocenę zarzutów skargi, które w opisanej sytuacji stały się bezprzedmiotowe orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., jak w punkcie 1 sentencji, a w pkt 2 po myśli art. 152 p.p.s.a.