Uzasadnienie
D. Sp. z o.o. z siedzibą w W., nazywana dalej "skarżącą", złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] lipca 2016 r. [...] utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] lipca 2015 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia udzielonego na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej położonej w W. przy ul. [...].
W przedmiotowej skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniosła, że w przypadku wykonania decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków poprzez konieczność zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej w postaci hurtowni farmaceutycznej. Wskazała, że jedyną działalnością strony skarżącej jest prowadzenie przedmiotowej hurtowni farmaceutycznej. W celu prowadzenia hurtowni skarżąca zawarła umowę najmu nieruchomości położonej przy ul. [...] i jest zobowiązana do płacenia miesięcznego czynszu w wysokości 16.500 zł. W świetle art. 76 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo farmaceutyczne skarżąca nie może rozwiązać umowy najmu ma czas prowadzenia postepowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, je4śli zamierza prowadzić dalej działalność na podstawie tego samego zezwolenia. Umowa najmu ww. lokalu została zawarta na czas określony, tj. do dnia 31 lipca 2017 r., w związku z czym skarżąca jest zobowiązana do uiszczenia opłat z tytułu czynszu oraz opłat eksploatacyjnych wyniesie 204.000 zł.
Ponadto skarżąca wskazała, że użytkuje 8 samochodów w oparciu o umowy leasingu operacyjnego. Koszt wykonania ww. umów leasingu oszacowano na 235.367,72 zł. Skarżąca podniosła także, że koszt rozwiązania umów z pracownikami spółki to kwota 493.233,79 zł. Natomiast koszty związane z rozwiązaniem innych umów dotyczących prowadzonej hurtowni (takich jak np. umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych oraz usług porządkowo-czystościowych) to łączna kwota 42.972,90 zł. Załączono opinię P. sp. z o.o. dotyczącą możliwości uregulowania bieżących zobowiązań spółki przy utracie jedynego źródła dochodu, gdzie wskazano, iż rozwiązanie obecnych umów stałych i spełnienie zobowiązań wynikających z tych umów to łączny koszt 975.574,11 zł.
Ponadto skarżąca wskazała na szereg umów zawartych zarówno z dostawcami jak i odbiorcami, z których wynika konieczność zapłaty kar umownych w przypadku braku odbioru czy też braku dostarczenia produktów.
Wskazując, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje skutek materialno-prawny w postaci niebezpieczeństwa powstania trudnych do odwrócenia skutków, skarżąca wskazała, że cofnięcie zezwolenia spowoduje utratę płynności finansowej skarżącej spółki. Wartość towarów, które pozostały na stanie magazynowym spółki wynosi 95.105,39 zł. Przedsiębiorca od dnia doręczenia decyzji cofającej zezwolenie nie może prowadzić obrotu hurtowego produktami leczniczymi, w związku z czym ww. produkty będą musiały zo0stać poddane utylizacji, co stanowi niewątpliwą stratę po stronie skarżącej.
Ponadto skarżąca zatrudnia 14 osób na podstawie umów o pracę, którym będzie zmuszona wypowiedzieć umowy. Pracownicy zostaną pozbawieni środków na utrzymanie, a spółka poniesie z tego tytułu koszty w wysokości 493.233, 79 zł. Ponadto istnieje niebezpieczeństwo utraty przez skarżącą spółkę dotychczasowych kontrahentów oraz konieczności likwidacji spółki.
Skarżąca do wniosku załączyła szereg dokumentów potwierdzających jej sytuację finansową, m.in. sprawozdania finansowe, umowę najmu lokalu, umowy leasingu, umowy o pracę, ww. opinię P. Sp. z o.o.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że nie znalazł podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz.718 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z powyższej regulacji wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważone z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie – w tym przypadku decyzji. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich, realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznacza się przy tym, że skutki te mają w ocenie wniosku znaczenie niejako potencjalne.
Warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest więc wykazanie we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek ten spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie tych przesłanek winno odnosić się do konkretnych okoliczności, świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia zaś jego merytoryczną ocenę przez Sąd. Należy przy tym zauważyć, że skoro po stronie skarżącej leży obowiązek wykazania istnienia przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji, to Sąd nie bada z urzędu faktu czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa zatem na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd ma jedynie obowiązek wziąć pod uwagę całość materiału zgormadzonego w sprawie, który może przysłużyć się do weryfikacji twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących; ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony.
Reasumując Sąd rozpoznając ww. wniosek obowiązany jest zbadać trzy kwestie: czy wskazany we wniosku akt administracji nadaje się do wykonania, a jeśli tak, to czy strona skarżąca w sposób przekonywujący wskazała na okoliczności przemawiające za udzieleniem ochrony tymczasowej. A także, czy owe okoliczności istnieją i dają podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Żądaniem wstrzymania wykonania w niniejszym przypadku została objęta decyzja, którą cofnięto skarżącej zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że akt ten jest rozstrzygnięciem wymagającym ze strony skarżącej powinnego zachowania, polegającego na zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia wskazanej hurtowni. Wobec tego Sąd przyjął, że skarżąca mogła wnieść o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, iż: wykonanie decyzji cofającej zezwolenie na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej niewątpliwie spowoduje dla skarżącej określone skutki, tj. "faktyczną niemożność prowadzenia działalności gospodarczej, a więc zwolnienie zatrudnionych pracowników, utratę korzyści majątkowych związanych ze sprzedażą leków, co w efekcie mogłoby doprowadzić do zachwiania płynności finansowej spółki. Ponadto wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niewątpliwie odpływ konsumentów do innych hurtowni, co może spowodować trudne do odwrócenia skutki". (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2016 r. sygn. akt II GZ 488/16, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że w rozpoznawanym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, spółka w sposób należyty wyjaśniła w jaki sposób wykonanie decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Przedstawione przez skarżącą dokumenty potwierdzają zawarcie przez nią m.in. umowy o najem lokalu, w którym prowadzi działalność gospodarczą, którą gdyby chciała rozwiązać, to obowiązuje ją okres wypowiedzenia, za który również powinna płacić wynajmującemu czynsz.
Sąd stanął zatem na stanowisku, że faktyczna konieczność zerwania przedmiotowej umowy skutkować będzie stratami finansowymi dla spółki. Ponadto, w ocenie Sądu, strona skarżąca, racjonalnie prowadząc przedsiębiorstwo, nie będzie wynajmować lokalu, dostosowanego do prowadzenia hurtowni, jeżeli nie może wykonywać działalności w tym zakresie. W konsekwencji spółka utraci możliwość prowadzenia działalności w podnajmowanym dotychczas lokalu. Może to doprowadzić do konieczności dostosowania nowego lokalu do świadczenia usług, a także do pogorszenia lokalizacji ewentualnej nowo otwartej hurtowni, co z kolei znajdzie odzwierciedlenie w przychodach skarżącej (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2016 r. sygn. akt II GZ 901/16, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Nie bez znaczenia dla oceny zasadności wstrzymania pozostaje również kwestia utraty pracy przez zatrudniony w hurtowni personel. Powyższy skutek może być trudny do odwrócenia, ponieważ zatrudniony personel może znaleźć nowe miejsce zatrudnienia, co utrudni ponowne uruchomienie hurtowni. Nadto, wykonanie decyzji spowoduje konieczność zniszczenia produktów znajdujących się w hurtowni (szacunkowy koszt towarów produktów leczniczych przeznaczonych do utylizacji to około 95.000 zł.).
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.