Uzasadnienie
H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej też jako spółka, skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego (dalej też jako organ lub GIF) z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego [...] lutego 2013 r. nr [...] nakazującą dostosowanie w terminie do dnia 15 marca 2013 r. prowadzenia działalności do wymagań określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271, z późn. zm.) oraz rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 26 lipca 2002 r. w sprawie procedur Dobrej Praktyki Dystrybucyjnej (Dz. U. Nr 144, poz. 1216).
Skarżąca wniosła zarazem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, iż jej wykonanie rodziłoby konieczność poniesienia nakładów niemożliwych do zrekompensowania w razie stwierdzenia, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa i uchylenia jej bądź stwierdzenia jej nieważności. Skarżąca podkreśliła we wniosku, iż z decyzji wynikają dwa podstawowe obowiązki:
- - dostosowania wielkości obrotu prowadzonego w hurtowni farmaceutycznej spółki do powierzchni, kubatury i wyposażenia pomieszczeń objętych zezwoleniem GIF,
- - zapewnienia, w celu zaspokajania potrzeb pacjentów, stałych i nieprzerwanych dostaw produktów leczniczych do podmiotów prowadzących obrót detaliczny i hurtowy produktami leczniczymi na terenie Polski.
W ocenie skarżącej konsekwencje, jakie z powyższych przepisów wywodzi
GIF spowodowałyby, w razie dostosowania działalności spółki do nałożonych wymogów, z jednej strony konieczność znaczącego zmniejszenia skali prowadzonego obrotu produktami leczniczymi mimo istnienia faktycznych możliwości, i w ramach tych możliwości, wykonywania go na większą skalę; z drugiej zaś, konieczność nabycia produktów mimo niestwierdzenia popytu na nie wśród kontrahentów spółki. Strata poniesiona przez spółkę w związku z dostosowaniem swoich działań do treści decyzji nie będzie możliwa do precyzyjnego oszacowania, a co za tym idzie nie będzie mogła być zrekompensowana. Realizacja nierealistycznych wymagań nałożonych w drodze decyzji naraziłaby spółkę na poniesienie niewspółmiernych kosztów zakupu dodatkowych produktów, oraz spowodowałaby konieczność nieuzasadnionego zmniejszenia skali prowadzonego obrotu, co skutkowałoby bez wątpienia spadkiem przychodów spółki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm. - dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy więc poprzedzić analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę.
Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z 18 maja 2004 r. - FZ 65/04). Argumentacja takiego wniosku musi więc być odpowiednia - tzn. w sposób przekonywujący pokazująca konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. czyli niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W niniejszej sprawie skarżąca wskazała, że wykonanie decyzji skutkować będzie koniecznością znaczącego zmniejszenia skali prowadzonego obrotu produktami leczniczymi mimo istnienia faktycznych możliwości, i w ramach tych możliwości, wykonywania go na większą skalę; z drugiej zaś, koniecznością nabycia produktów mimo niestwierdzenia popytu na nie wśród kontrahentów spółki. Strata poniesiona przez spółkę w związku z dostosowaniem swoich działań do treści decyzji nie będzie możliwa do precyzyjnego oszacowania, a co za tym idzie nie będzie mogła być zrekompensowana.
W ocenie Sądu okoliczności, na które powołuje się spółka nie stanowią o zagrożeniach z art. 61 § 3 p.p.s.a., lecz określają logiczne następstwa wykonania decyzji organu nakazującej prowadzenia działalności do wymagań określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne. Ewentualne uwzględnienie wniosku mogłoby nastąpić jedynie, gdyby wskazano w nim konkretne okoliczności odnoszące się do sytuacji finansowej, organizacyjnej i majątkowej skarżącej, które dawałyby podstawy do uznania, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji dojdzie do realizacji wskazanych przez stronę przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca nie powiązała tymczasem skutków wykonania decyzji w zakresie doprowadzenia działalności do wymagań ustawy – Prawo farmaceutyczne z konkretnymi zmianami w sferze majątkowej i organizacyjnej. Skarżąca poprzestała jedynie na ogólnikowym stwierdzeniu, że narażona byłaby na poniesienie niewspółmiernych kosztów zakupu dodatkowych produktów, oraz zmniejszyłaby skalę prowadzonego obrotu.
Nie podała jednakże żadnych danych wskazujących na wysokość osiąganych z działalności gospodarczej przychodów oraz dochodów (ewentualnie strat) w kontekście rezultatów wprowadzenia w życie wymaganych działań. Nie przedstawiła przy tym żadnych dokumentów obrazujących jej aktualną sytuację finansową (np. stanu pozostających do jej dyspozycji zasobów pieniężnych) przy jednoczesnym wskazaniu, jak zmieniłaby się ona po wykonaniu decyzji. Nie ma zatem możliwości stwierdzenia, czy w istocie zachodzi niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji.
Należy także zaznaczyć, iż ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje w ramach instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu kompetencji Sądu do wzywania wnioskodawcy o przedłożenie dodatkowo stosownych dokumentów lub złożenie wyjaśnień, które miałyby uzasadniać potrzebę wstrzymania wykonania decyzji (p. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2010 r. sygn. akt II FZ 391/10). Jedynie w gestii strony leży sprecyzowanie w tym wniosku okoliczności wskazujących na wypełnienie przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a oraz przedstawienie dowodów na ich poparcie.
Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji.