Uzasadnienie
Skarżąca – P. Sp. z o. o. z siedzibą w W. – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w prawidłowym trybie i terminie, skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. utrzymującą w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] m. W., którą stwierdzono wygaśnięcie zezwolenia skarżącej na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu.
Zarządzeniem z 2 lipca 2013 r. (k. 7 akt) Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 złotych, w terminie 7 dni.
W otwartym terminie do uiszczenia wpisu, skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (k. 12 akt).
Postanowieniem z 11 października 2013 r. (k. 37 akt) Referendarz sądowy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy w zawnioskowanym zakresie, gdyż uznał, że nie wykazała ona, iż nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania w niniejszej sprawie.
Skarżąca od powyższego postanowienia wniosła sprzeciw (k. 54 akt), co uczyniła z uchybieniem terminu, dlatego też jednocześnie zawnioskowała o przywrócenie terminu do jego złożenia (k. 48 akt).
Postanowieniem z 15 listopada 2013 r. (k. 63 akt) Sąd przywrócił termin do złożenia sprzeciwu. Postanowienie to jest prawomocne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a. stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym (art. 245 § 1 p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). W przypadku osób prawnych przyznanie prawa pomocy następuje w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania (art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a.).
Stosownie do treści art. 252 § 1 p.p.s.a. strona postępowania, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy, zobowiązana jest do złożenia oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach. Jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej stanu majątkowego i możliwości płatniczych lub budzi wątpliwości, strona zobowiązana jest na wezwanie złożyć, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego i dochodów (art. 255 p.p.s.a.).
Z regulacji zawartej w art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. wynika, iż to na wnioskodawcy – skarżącej, spoczywa ciężar wykazania, udowodnienia, przedstawienia w sposób przekonujący, że nie ma ona dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów niniejszego postępowania. Tym samym rozstrzygnięcie przedmiotowego wniosku zależy w gruncie rzeczy tylko od tego, co zostało przez skarżącą dowiedzione.
Sąd ponownie przeanalizował dokumentację nadesłaną przez skarżącą i stwierdził, że w sprzeciwie skarżąca podniosła nową okoliczność w sprawie, mianowicie to, że swoją działalność zawiesiła i obecnie nie uzyskuje przychodów. Na potwierdzenie tego faktu do akt załączono uchwałę z [...] października 2013 r. mocą której wspólnicy skarżącej postanowili z tym dniem zawiesić działalność gospodarczą oraz oświadczenie, że skarżąca nie zatrudnia żadnych pracowników, a także wniosek skierowany do Sądu Rejonowego dla m. W., XII Wydział Gospodarczy KRS o dokonanie w rejestrze skarżącej wpisu o zawieszeniu wykonywania jej działalności wraz z dowodem nadania tego wniosku dnia 30 października 2013 r. na adres ww. sądu rejestrowego.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że skarżąca dowiodła, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, gdyż nie prowadzi działalności gospodarczej, a co za tym idzie nie uzyskuje z niej żadnych przychodów.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 w zw. z art. 260 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.