Uzasadnienie
Skarżący – R. F. i M. F., wnieśli skargę na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Przy pismach z dnia 3 grudnia 2007 r. skarżącym doręczono odpis zarządzenia z dnia 28 listopada 2007 r., którym wezwano skarżących do uzupełnienia braku formalnego skargi, poprzez uiszczenie solidarne wpisu sądowego w kwocie 100 złotych (słownie: sto złotych), w terminie 7 dni od daty otrzymania odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie pouczono skarżących, że uiszczenie wpisu przez któregokolwiek z nich zwalnia pozostałe osoby z obowiązku jego uiszczenia.
Z załączonego do akt zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania Sądu wynika, iż wezwanie doręczono każdemu ze skarżących na ich adres w dniu 7 grudnia 2007 r. W związku z powyższym termin na usunięcie tego braku formalnego skargi w postaci uiszczenia solidarnie wpisu sądowego upłynął w dniu 14 grudnia 2007 r.
Zapis pozycji obejmującej datę wpłaty dołączonego przez Sąd do akt polecenia przelewu wskazuje, iż wpis sądowy od skargi uiszczony został w dniu 15 grudnia 2007 r., a więc po upływie terminu do uiszczenia wpisu od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) – cytowana dalej jako "p.p.s.a.", skarga podlega odrzuceniu, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych, przy czym, w myśl art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., sąd zwraca w przedmiotowej sytuacji stronie uiszczony wpis.
W niniejszej sprawie termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upływał w dniu 14 grudnia 2007 r., zaś skarżący uiścili wpis w dniu 15 grudnia 2007 r., czyli po upływie wskazanego terminu.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.