Uzasadnienie
Decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 roku wydaną z upoważnienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego na skarżącego J. S. została nałożona kara w łącznej wysokości 4 000 złotych za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Powyższa decyzja wraz z pouczeniem została wysłana na adres wskazany przez skarżącego i nie została przez niego odebrana po dwukrotnym awizowaniu jej przez pocztę w dniach 30 kwietnia 2007 roku i 7 maja 2007 roku a następnie wróciła do siedziby organu I instancji z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie".
Na telefoniczną interwencję skarżącego powyższa decyzja została mu przesłana ponownie i doręczona w dniu 9 lipca 2007 roku. Od decyzji skarżący złożył odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego za pośrednictwem organu I instancji w dniu 23 lipca 2007 roku (data nadania przesyłki w Urzędzie Pocztowym Szczecin 14).
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007 roku Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania, motywując to tym, iż decyzja wydana w I instancji została doręczona skarżącemu w trybie 44 k.p.a. w dniu 14 maja 2007 roku zaś odwołanie zostało wniesione w dniu 23 lipca 2007 roku a więc po upływie ustawowego 14 dniowego terminu. Poza tym strona nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 58 k.p.a.
Na postanowienie organu II instancji J. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jego uchylenia i rozpatrzenia merytorycznego odwołania od decyzji organu I instancji.
W uzasadnieniu skargi podał, że na przełomie kwietnia i maja 2007 roku był na urlopie, po powrocie z którego skontaktował się telefonicznie z sekretariatem [...] Inspektora Transportu Drogowego celem zasięgnięcia informacji o stanie jego sprawy. Otrzymał wtedy informację, że decyzja została już wydana i będzie przesłana listownie na jego adres. Osoba, z którą rozmawiał nie wspomniała nic o fakcie uprawomocnienia się decyzji.
Decyzję wraz z pouczeniem o środku zaskarżenia skarżący odebrał w dniu 9 lipca 2007 roku i w ustawowym terminie tj. w dniu 23 lipca 2007 roku złożył od niej odwołanie. Nie złożył wniosku o przywrócenie terminu, gdyż nie widział takiej potrzeby. W odebranej w dniu 9 lipca 2007 roku decyzji nie było żadnych informacji, że jest ona prawomocna a pouczenie o możliwości złożenia odwołania utwierdziły go, że w sprawie złożyć może odwołanie w normalnie przewidzianym trybie, bez jakiegokolwiek dodatkowego wniosku o przywrócenie terminu.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumenty, jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 roku poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.
Rozpatrując skargę, mając na względzie powyższe kryteria, Sąd uznał ją za niezasadną.
W myśl art. 129 § 1, 2 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie.
W niniejszej sprawie decyzja organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2007 roku została przesłana na właściwy adres skarżącego i doręczona mu z dniem 14 maja 2007 roku w trybie art. 44 k.p.a. A zatem skarżący miał czas do dnia 28 maja 2007 r. włącznie na wniesienie odwołania od tej decyzji. Odwołanie zostało natomiast nadane przez skarżącego w Urzędzie Pocztowym w Szczecinie w dniu 23 lipca 2007 roku a więc po upływie ustawowego terminu.
W tym miejscu należy zaznaczyć, że skuteczne w niniejszej sprawie było pierwsze prawidłowe doręczenie zaś ponowne doręczenie decyzji skarżacemu na jego prośbę nie otworzyło skarżącemu nowego terminu do wniesienia odwołania.
W tym stanie rzeczy Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007 roku prawidłowo stwierdził, powołując się na treść art. 134 k.p.a., uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Powyższe postanowienie odpowiada prawu również z tego względu, iż odwołanie skarżącego nie zawierało wniosku o przywrócenie terminu.
Gdyby organ II instancji rozpoznał odwołanie z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony dopuściłby się rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2).
Skarżący nie może skutecznie powoływać się na to, iż nie miał rzeczywistej wiedzy dotyczącej terminu doręczenia mu decyzji i prawa do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Zatem niezgodność prawa, wykazywana przez skarżącego nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia.
W tym stanie rzeczy Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.