Uzasadnienie
[...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. cofnął K. T. pozwolenie na broń palną myśliwską.
Podstawą podjęcia tej decyzji było pozyskanie informacji o warunkowym umorzeniu postępowania karnego wobec posiadacza pozwolenia przez Sąd Rejonowy w S. wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2006 r. w sprawie [...], w związku z popełnieniem przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. K. T. został oskarżony o kierowanie samochodem w stanie nietrzeźwości.
W ocenie organu administracji, osoba która dopuściła się czynu zabronionego w stanie nietrzeźwości, sprowadzając w ten sposób zagrożenie dla życia i zdrowia innych uczestników ruchu, nie daje gwarancji bezpiecznego używania broni, w związku z tym naruszając obowiązujący porządek prawny, budzi uzasadnioną obawę, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ administracji uznał, że K. T. został skazany prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa drogowego w stanie nietrzeźwości, co kwalifikuje go jako osobę o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Przedłożone przez K. T. rekomendacje, opinie, poręczenia i zaświadczenie lekarskie organ administracji uznał za nie mające znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia, albowiem dla organu istotnym był sam fakt wydania wyroku.
Od decyzji tej K. T. złożył odwołanie wnosząc o jej zmianę.
Skarżący podnosił, że jest poważnym i odpowiedzialnym człowiekiem. Kieruje trudną i odpowiedzialną pracą oraz liczną załogą w Nadleśnictwie w U.. Broń posiada od 1972 r., należy do Polskiego Związku Łowieckiego, w którym aktywnie działa. Przez całe swoje życie zawodowe, a w szczególności przez cały czas posiadania broni, nie naruszał porządku prawnego wzorowo przestrzegając obowiązujące prawo. Skarżący wskazywał, że organ administracji bezpodstawnie przyjął, iż został skazany przywołanym w zaskarżonej decyzji wyrokiem, kiedy faktycznie sąd karny warunkowo umorzył postępowanie karne na okres dwóch lat próby.
Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] września 2006 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ administracji stwierdził, że od posiadacza broni wymaga się szczególnego przestrzegania przepisów prawa, a skarżący dopuszczając się popełnienia przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, takiej postawy nie wykazał. Komendant Główny Policji, wskazując na art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wywodził, iż organy Policji są obowiązane cofnąć pozwolenie na posiadanie broni, jeżeli wystąpiła uzasadniona obawa użycia broni przez jej posiadacza określona w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zdaniem organu Policji skarżący zachował się nieodpowiedzialnie prowadząc pojazd pod wpływem alkoholu. Stworzył bowiem sytuację, w której mogło dojść nawet do narażenia innych osób na utratę życia. Tym samym nie daje gwarancji, że w stanie nietrzeźwości, nie użyje w przyszłości broni stwarzając zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego.
W ocenie organu, sąd warunkowo umarzając postępowanie karne stwierdził fakt popełnienia przestępstwa oraz uznał, że wina skarżącego nie budzi wątpliwości.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. T. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji administracyjnej i zasadzenie kosztów postępowania.
Skarżący, wskazując na wyrok sądu karnego dowodził, że był to w jego życiu przypadek incydentalny. Tak również określił to zdarzenie w swojej opinii Komendant Komisariatu Policji w U. W miejscu pracy i zamieszkania posiada bardzo dobrą opinię, a także w Polskim Związku Łowieckim. Skarżący podkreślał, że nie jest alkoholikiem i nigdy w życiu nie nadużywał alkoholu. W dniu zatrzymania przez Policję nie spożywał alkoholu. Miało to miejsce dzień wcześniej podczas uroczystości rodzinnej i wsiadając do samochodu nie przypuszczał, że może jeszcze znajdować się pod wpływem alkoholu.
W ocenie skarżącego organy Policji dokonały dowolnej oceny materiału dowodowego. Nie jest on bowiem osobą karaną, za jaką został uznany przez organ Policji. Przez 35 lat posiadając broń i posługując się nią oraz należąc do Polskiego Związku Łowieckiego nie wszedł w konflikt z prawem. Jest zaangażowany w działalność społeczną w zakresie ochrony przyrody i leśnictwa za co otrzymał wiele wyróżnień oraz odznaczeń państwowych i resortowych. Mając sześćdziesiąt lat nigdy nie naruszył porządku prawnego (poza przypadkiem za który wyrokiem sądu karnego warunkowo umorzono postępowanie).
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;
Badając zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania należało uznać, iż doszło do naruszenia prawa uzasadniającego uwzględnienie skargi.
Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 18 ust. 1 pkt. 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) – dalej powoływanej jako ustawa.
Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt. 2 ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Krąg osób wskazany w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy to osoby co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
Sąd Rejonowy w S., wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2006 r. w sprawie [...], na podstawie art. 66 § 1 k.k. i art. 67 § 1 k.k. warunkowo umorzył postępowanie karne wobec K. T. na okres 2 lat próby, za popełnienie występku z art. 178a § 1 k.k.
W świetle tego wyroku nie sposób uznać, że stwierdza on skazanie K. T. Nie wystąpiła zatem przesłanka określona w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy zawierająca się w słowach: "(...) w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu (...)". Nie ma bowiem wątpliwości, że orzeczenie o warunkowym umorzeniu postępowania nie jest wyrokiem skazującym, stanowiącym przesłankę z art. 18 ust. 1 pkt. 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy zawiera podstawowe wskazanie jego zastosowania. Wyrażono je w słowach, że pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Warunkowo umarzając postępowanie karne sąd wyraził swoje przekonanie, co do prognozy o zachowaniu się skarżącego w przyszłości, także w tym zakresie, że nie naruszy on porządku prawnego w szczególności pod wpływem alkoholu. Organ odwoławczy zaakceptował stanowisko sądu karnego, iż w stosunku do K. T. istnieje uzasadniona prognoza, że nie popełni on ponownie przestępstwa. Jednocześnie tenże organ, opierając się wyłącznie na wyroku sądu karnego, wyprowadził odmienną ocenę prognozowanego zachowania się skarżącego w przyszłości. Uznał bowiem, że K. T. może w przyszłości użyć broni, będąc w stanie nietrzeźwości, z zagrożeniem dla bezpieczeństwa i porządku publicznego.
W ocenie Sądu orzekającego w sprawie sama wyłącznie treść wyroku warunkowo umarzającego postępowanie karne nie uzasadniała domniemywania zaistnienia obawy wyrażonej przez organ w zaskarżonej decyzji.
Należało bowiem przedstawić i szczegółowo uzasadnić argumentację, przy uwzględnieniu i ocenie dokumentów przedłożonych przez skarżącego, a także mając na uwadze fakt, że od 35 lat posiada i posługuje się bronią myśliwską, dlatego zdaniem organu administracji zachodziła przesłanka zasadnicza z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, tj. istnienie uzasadnionej obawy, że w przyszłości skarżący pod wpływem alkoholu może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Dokonana ocena, o możliwości zachowania się skarżącego w przyszłości i jej uzasadnienie, w świetle posiadanego przez organ materiału i dowodów w sprawie, nie odpowiada wymaganiom art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.
Organ administracji dokonując oceny, czy popełnione przez skarżącego przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. pozwala na przyjęcie uzasadnionej obawy, o jakiej mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, nie powinien pomijać dowodów na które się skarżący powoływał w postępowaniu administracyjnym.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wyrażonej w wyroku z dnia [...] stycznia 2003 r. w sprawie [...], skłonność do nadużywania alkoholu, awantur, nadmierna porywczość dyskwalifikują posiadacza broni i urealniają obawę, że może jej użyć w celach sprzecznych z porządkiem publicznym.
Okoliczności podnoszone i udowadniane przez skarżącego wykazywały, że żadna z tych cech charakteru lub postępowania go nie dotyczą (opinie o skarżącym, rekomendacje i zaświadczenia).
Zdaniem organu odwoławczego, żadna z pozytywnych opinii wystawionych skarżącemu nie uwzględniała faktu popełnienia występku z art. 178a § 1 k.k. Należy zatem zauważyć, iż "zdecydowanie pozytywna" opinia środowiskowa Komendanta Komisariatu Policji w U. z dnia [...] czerwca 2006 r. wzięła pod uwagę tę okoliczność, określając to zdarzenie w życiu K. T. jako incydentalne.
Sąd orzekający w sprawie nie dokonywał ustaleń w tym zakresie, stwierdził jedynie, że organ administracji nie wziął pod rozwagę przy rozstrzyganiu sprawy wszystkich okoliczności i dowodów zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym, co doprowadziło, w świetle art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, do naruszenia ww. przepisów postępowania w zakresie mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Należy bowiem podkreślić, że samo powołanie się na wyrok sądu karnego, w tym przypadku warunkowo umarzający postępowanie karne, jest jedynie jedną z okoliczności i to nie zawsze przesądzającą o cofnięciu pozwolenia na broń (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie III SA 2258/02 oraz z dnia 31 sierpnia 2006 r. w sprawie VI SA/Wa 1134/06).
W tych okolicznościach, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ administracji powinien w szczególności zachować się stosownie do wyżej wskazanych przepisów postępowania, celem wydania decyzji administracyjnej o przekonywującej treści z odpowiednim jej uzasadnieniem.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 152, art. 200 w związku z art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.
Zdanie Odrębne
Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonuje oceny zgodności zaskarżonej decyzji administracyjnej z prawem, w świetle stanu faktycznego sprawy istniejącego w chwili jej wydania.
Bezspornym jest, że prawomocnym wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2006 r. w sprawie sygn. [...] Sąd Rejonowy w S. ustalił, że K.T. został uznany winnym zarzucanego mu czynu, tj. w dniu [...] stycznia 2006r. w U. kierował samochodem m-ki [...] nr rej. [...], będąc w stanie nietrzeźwości czym naruszył art. 178a § 1 k.k. Postępowanie karne zostało wprawdzie umorzone na okres dwuletniej próby, ale poza tym w wyroku tym Sąd orzekł wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszystkich pojazdów mechanicznych i rowerów na okres roku oraz świadczenie pieniężne w kwocie 5 000 zł na cel społeczny.
Organ pierwszej instancji jednoznacznie dokonał oceny pozostałego materiału dowodowego wskazując, że nie uwzględnił złożonych przez stronę dowodów w postaci rekomendacji i poręczenia Zarządu Okręgowego PZŁ w S., opinii Parafii Rzymskokatolickiej oraz zaświadczenia i orzeczenia lekarskiego - w świetle prawomocnego wyroku sądu orzekającego o winie strony.
Organ odwoławczy uwzględnił zarzut odwołania co do błędnego uznania skarżącego za osobę karaną sądownie w sytuacji, gdy sąd orzekł warunkowe umorzenie postępowania. Uznał jednakże, że warunkowe umorzenie nie wiąże organów co do oceny postępowania strony w kontekście art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.).
Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt. 6, czyli do osób co do których istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wymienia tylko przykładowo - jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego - prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Zatem katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty (niewyczerpany).
Należy podkreślić, że pomimo umorzenia postępowania na okres próby - de facto - wyrokiem tym strona została ukarana dwoma karami dodatkowymi: zakazem prowadzenia wszystkich pojazdów mechanicznych i rowerów na okres roku oraz orzeczono wobec niego świadczenie pieniężne w kwocie 5 000 zł na cel społeczny.
W tych okolicznościach faktycznych - w mojej ocenie - dostatecznie uzasadniona była ocena organu, iż popełnienie czynu zabronionego prawem, wymierzonemu przeciwko bezpieczeństwu komunikacji i ewentualnych następstw w postaci zagrożenia życia i zdrowia innych uczestników ruchu drogowego świadczą o nieodpowiedzialności i braku gwarancji także co do nie użycia broni w stanie nietrzeźwości, co organ podkreślił w decyzji odwoławczej.
Posiadanie pozwolenia na broń nie jest uprawnieniem konstytucyjnym - jest przywilejem, dlatego osoby uprawnione do dysponowania nią są zobowiązane do przestrzegania prawa w sposób szczególny.
W mojej ocenie organ odwoławczy rozpoznał odwołanie strony merytorycznie, w jego całokształcie, co oznacza, że wypełnił obowiązek rozpoznania wszystkich żądań, wniosków i zarzutów strony - badanych w ramach objętych skargą oraz ustosunkował się do nich w sposób dostateczny w uzasadnieniu swojej decyzji. Podnoszone kwestie proceduralne nie mają istotnego wpływu na wynik sprawy
W związku z powyższym zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego w dacie jej wydania prawa w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy i skarga jako niezasadna podlegać powinna oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.,Nr153, poz.1270ze zm).