Uzasadnienie
B. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienia zawarte w Statucie Krajowej Izby Doradców Podatkowych w Warszawie, w przedmiocie braku możliwości umorzenia zaległych składek i zasad rozkładania składek na raty, na uchwałę nr [...] Pierwszego Krajowego Zjazdu Doradców Podatkowych z dnia [...].01.2002 r. w przedmiocie wysokości składek członkowskich i na uchwałę nr [...] r. Krajowej Rady Doradców Podatkowych z dnia [...].11.2003 r. w przedmiocie rozkładania na raty zaległych składek. Skargi zostały zawarte w jednym piśmie skarżącej z dnia [...].05.2005 r.
Postanowieniem z dnia 04.07.2005 r. sygn. Akt III SA/GI 784/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
W niniejszej sprawie rozpoznaniu podlega skarga na uchwałę nr [...] Krajowej Rady Doradców Podatkowych. W dniu [...].11.2004 r. do Krajowej Rady Doradców Podatkowych wpłynął wniosek skarżącej o umorzenie zaległych składek członkowskich z uwagi na jej wyjątkowo, jak podała, trudną sytuację materialną.
Pismem z dnia [...].12.2004 r. Krajowa Rada Doradców Podatkowych poinformowała, że Statut Krajowej Izby Doradców Podatkowych ani też uchwały wewnątrzkorporacyjne nie przewidują takiej możliwości. Zwrócono jednak uwagę na możliwość wystąpienia z wnioskiem o rozłożenie zaległości na raty zgodnie z postanowieniami uchwały nr [...]. Nadto poinformowano, że zgodnie z uchwałą nr [...] w sprawie wysokości składek członkowskich możliwość zwolnienia z płacenia składek członkowskich zachodzi w przypadku zawieszenia wykonywania zawodu przez członka Izby. Po otrzymaniu w/w pisma skarżąca złożyła wniosek o rozłożenie na maksymalną ilość rat, na okres 6 miesięcy zaległych składek członkowskich. W dniu [...].03.2005 r. Krajowa Rada Doradców Podatkowych podjęła uchwałę nr [...] na mocy której zaległość została rozłożona na 6 równych miesięcznych rat. Skarżąca kwestionuje w skardze uchwałę Krajowej Rady Doradców Podatkowych nr [...] z dnia [...].11.2003 r. uznając, iż jej postanowienia okazują się niewystarczające w jej trudnej finansowej sytuacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Ramy tej kontroli zakreśla przepis art. 3 § 2 tej ustawy stanowiąc, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne,
- 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowania, a także na postanowienia rozstrzygające co do istoty,
- 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,
- 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej
- 6. akty organów samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,
- 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,
- 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4
Z mocy art. 3 § 3 cyt. ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych, a stosownie do art. 4 tej ustawy rozstrzygają również spory kompetencyjne między wymienionymi w tym przepisie organami.
Sądy administracyjne są zatem właściwe wyłącznie do rozpatrywania skarg w sprawach określonych w powołanych przepisach.
Przedmiotem skargi jest uchwała Krajowej Rady Doradców Podatkowych nr [...] z dnia [...].11.2003 r. w przedmiocie rozkładania na raty zaległych składek.
Warunki i zasady wykonywania doradztwa podatkowego określa ustawa z dnia 05.07.1996 r. o doradztwie podatkowym (Dz. U. nr 102 poz. 475 ze zm.). Przepisy tej ustawy określają również organizację samorządu doradców podatkowych oraz zasady jej działania.
Stosownie do art. 47 ust. 1 cyt. ustawy doradcy podatkowi tworzą samorząd doradców podatkowych (do którego przynależność jest obowiązkowa) i ten samorząd zwany jest Krajową Izbą Doradców Podatkowych. Samorząd ten jest niezależny w wykonywaniu swoich zadań i podlega tylko ustawom (ust. 3 powołanego przepisu).
Samorząd ten działa przez swe organy określone w art. 49 ust. 1 powołanej ustawy. Jednym z nich jest Krajowa Rada Doradców Podatkowych, która podjęła zaskarżoną uchwałę ustalając zasady rozkładania składek na rady. Organ ten kieruje w zakresie swoich zadań działalnością samorządu w okresach między zjazdami Doradców Podatkowych (art. 56 ust. 1 cyt. ustawy). Opłacanie składek członkowskich (a takich składek dotyczy powyższa uchwała) należy stosownie do art. 36 ust. 3 tej ustawy do obowiązków doradcy podatkowego.
Z powyższego wynika, iż uchwała jest wewnętrznym aktem samorządu zawodowego doradców podatkowych nie zaś aktem z zakresu działalności administracji publicznej i jako taka nie nosi znamion decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Taką decyzją jest bowiem zewnętrzny akt administracyjny zawierający władcze oświadczenie woli organu administracji publicznej i określający prawną sytuacją konkretnie oznaczonego adresata w indywidualnie oznaczonej sprawie. Zaskarżona uchwała nie jest zatem także aktem ani czynnością z zakresu administracji publicznej dot. uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z tego też względu nie podlega w świetle powołanej ustawy i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269) kontroli sądu administracyjnego, bo zakres kognicji sądu orzekania w takich sprawach nie obejmuje. Sprawa objęta skargą nie jest zatem sprawą sądowoadministracyjną w rozumieniu powołanych przepisów i jako taka nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie powołanego wyżej przepisu skargę odrzucił orzekając, jak w postanowieniu.