Uzasadnienie
Z. Sp. z o.o. z siedzibą w D., również jako "skarżąca", złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Środowiska z [...] listopada 2014 r., o nr. [...] utrzymującą w mocy decyzje własną z dnia [...] września 2014 r. nr [...], którą wezwano Z. Sp. z o.o. z siedzibą w D. do niezwłocznego usunięcia naruszeń warunków określonych w punktach 4 – 9 koncesji nr [...] z dnia [...] listopada 2913 r. udzielonej skarżącej przez Ministra Środowiska na rozpoznawanie złoża węgla kamiennego.
W przedmiotowej skardze Z. Sp. z o.o. z siedzibą w D. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżąca podniosła argumenty odnoszące się do jej sytuacji finansowej, wskazujące na brak możliwości zapłacenia opłaty dodatkowej nałożonej na spółkę w drodze innej decyzji administracyjnej.
Skarżąca w nadesłanym piśmie z dnia 26 lutego wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji zagrozić może prawnemu bytowi skarżącej, jak również zmusi do zaprzestania wykonywania robót zmierzających do rozpoznania złoża węgla kamiennego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej jako p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony, jak i wyliczenie spodziewanych negatywnych skutków. Nie można uznać za wystarczające jedynie złożenia wniosku, ani również przytoczenia w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (za: orzeczenie NSA z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt II OZ 1124/10, orzeczenie NSA z dnia 09 września 2010 r., sygn. akt I OZ 671/10).
Jednocześnie, należy zauważyć, że wobec braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu rolą Sądu nie jest działanie za stronę i poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy. To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu tj. wykazania, że zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłaby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (za: orzeczenie NSA z 6 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 116/12).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że spółka ograniczyła się jedynie do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji,, nie uzasadniając w żaden sposób zasadności wstrzymania wykonania niniejszej decyzji. Skarżąca wskazywała na konieczność wstrzymania wykonalności decyzji nakładającej obowiązek zapłacenia opłaty dodatkowej w kwocie 43 509,60 zł nałożonej na spółkę na mocy innej decyzji administracyjnej. Nie przedstawiła przy tym żadnych merytorycznych argumentów uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, poza lakonicznym stwierdzeniem, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby zagrozić jej prawnemu bytowi oraz doprowadziłoby zaprzestania wykonywania robót zmierzających do rozpoznania złoża węgla kamiennego. Nie uzasadniła przy tym jednak, ani powstania trudnych do odwrócenia skutków ani możliwości wyrządzenia znacznej szkody w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji
W tym stanie rzeczy, Sąd stanął na stanowisku, że skarżąca nie uzasadniła w należyty sposób wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji poprzez nie wykazanie nienależyte udowodnienie wystąpienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Sąd zauważa jednocześnie, że kwestia prawidłowości wezwania do niezwłocznego usunięcia naruszeń warunków określonych w koncesji będzie badana na etapie rozpoznawania skargi.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.