Uzasadnienie
Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 208/12 oddalono skargę A. J. (dalej jako "skarżący") na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] grudnia 2011 r. znak [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień budowlanych. Niniejszy wyrok uprawomocnił się w dniu [...] czerwca 2012 r.
Skarżący w dniu [...] czerwca 2013 r. złożył do Sądu skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 208/12. W skardze skarżący wniósł o zmianę wyroku i dopuszczenie skarżącego do przystąpienia do egzaminu na uprawnienia budowlane w specjalności drogowej do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń. Skarżący jako podstawę skargi o wznowienie postępowania wskazał art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwana dalej "p.p.s.a.".
Skarżący wskazał, iż jest w posiadaniu nowych środków dowodowych w postaci pism okręgowych izb inżynierów budownictwa, które w swej treści zawierają informacje istotne dla niniejszej sprawy. Podkreślił również, że zachował zgodnie z art. 277 p.p.s.a. 3-miesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, bowiem nowe dowody w sprawie zostały sporządzone w okręgowych izbach inżynierów budownictwa w miesiącu kwietniu i maju 2013 r. i doręczone mu zostały w maju 2013 r..
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie, ewentualnie odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 271 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności:
- 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia;
- 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.
W myśl art. 272 § 1 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, przy czym w takiej sytuacji skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jeżeli w chwili wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzeczenie sądowe nie było jeszcze prawomocne na skutek wniesienia środka odwoławczego, który został następnie odrzucony, termin biegnie od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu (§ 2). Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego (§ 3).
Stosownie do art. 273 § 1 p.p.s.a., można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym;
2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Ponadto można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§ 2). Można też żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (§ 3).
Zgodnie z art. 274 p.p.s.a., z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów.
Przepis art. 277 p.p.s.a. stanowi, iż skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.
W niniejszej sprawie skarżący domaga się wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu, wskazując, jako podstawę wznowienia art. 273 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z przytoczonym wyżej przepisem art. 273 § 2 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Podkreślić należy, że skarżący domaga się wznowienia postępowania sądowoadminsitracyjnego, które zostało zakończone wydaniem wyroku w dniu 25 maja 2012 r., natomiast przywołane przez skarżącego nowe środki dowodowe powstały w miesiącu kwietniu i maju 2013 r.
W ocenie Sądu, ze sformułowania art. 273 § 2 wynika, że "wykrycie" odnosi się do okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nieujawnionych w poprzednim postępowaniu i wówczas nieujawnialnych z tego powodu, że nie były znane stronom. Środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania (por. uchwałę składu siedmiu sędziów SN z 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNCP 1969, nr 12, poz. 208). W rozpoznawanej sprawie, środek dowodowy w postaci pism okręgowych izb inżynierów budownictwa, zostały sporządzone już po uprawomocnieniu się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2012 r. (prawomocny od dnia 26 czerwca 2012 r.). Przedstawione zatem przez skarżącego dowody powstałe w kwietniu i maju 2013 r. nie mogą być zatem potraktowane jako nowe środki dowodowe w rozumieniu art. 273 § 2 p.p.s.a., ponieważ w tym przepisie, jak już wskazano wyżej, chodzi o okoliczności lub środki dowodowe istniejące już przed uprawomocnieniem się wyroku zaskarżonego skargą o wznowienie postępowania.
Na marginesie Sąd wskazuje, że przedłożone przez skarżącego dowody stanowią w swej treści przedstawienie interpretacji przez organy przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy. Sąd wyjaśnia, że stosownie do przepisu art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W oparciu o ten przepis, Sąd analizując sprawę na etapie zakończonym wydaniem prawomocnego wyroku z dnia 25 czerwca 2012 r. był zobowiązany podjąć wszelkie kroki mające na celu ocenę zgodności zaskarżonej decyzji ze wszystkimi przepisami wchodzącymi w grę w danej sprawie nawet, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Dlatego też Sąd przychyla się do utrwalonego w orzecznictwie stanowiska, że powoływanie w skardze o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego naruszenie przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. nie może stanowić skutecznej podstawy takiego żądania (vide wyrok NSA z dnia 24 lutego 2005 r., sygn.. akt OSK 1088/04, Lex nr 171188).
W tym stanie rzeczy, skoro skarga nie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, Sąd stosownie do art. 281 p.p.s.a. orzekł o jej odrzuceniu. Rozstrzygnięcie o zwrocie wpisu skarżącemu Sąd oparł na art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.