Uzasadnienie
W dniu 30 maja 2011 r. weszło w życie rozporządzenie Prezydenta RP z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego – Dz. U. Nr 89, poz. 506. Zgodnie z § 1 rozporządzenia, rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414, ze zm.), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.
W związku z tym, że po zmianach wprowadzonych ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 244, poz. 1454), od dnia 1 stycznia 2012 r. przepisem będącym podstawą do nakładania kar pieniężnych stał się art. 92a ustawy o transporcie drogowym, w dniu 13 czerwca 2012 r. weszło w życie rozporządzenie Prezydenta RP z dnia 15 maja 2012r. zmieniające ww. rozporządzenie Prezydenta RP z 18 kwietnia 2011 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 604). Zgodnie z obowiązującym brzmieniem § 1 tego aktu prawnego "Rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm.), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę".
W myśl § 2 ww. rozporządzenia sprawy, o których mowa w § 1, zarejestrowane przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia w wojewódzkim sądzie administracyjnym właściwym według miejsca siedziby organu administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona, rozpoznaje wojewódzki sąd administracyjny właściwy w rozumieniu niniejszego rozporządzenia, z wyjątkiem spraw, w których wyznaczono terminy rozprawy.
W przedmiotowej sprawie [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] nałożył na R. M. (dalej zwanego skarżącym) karę pieniężną w wysokości 5.000 zł za naruszenie przepisów transportu drogowego, powołując się na art. 92a ustawy o transporcie drogowym. Po złożeniu przez skarżącego odwołania od powyższej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przedmiotowego odwołania. W postanowieniu zawarto pouczenie o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...]. Skargę na powyższe postanowienie złożył R. M., przesyłając ją, wbrew pouczeniu zawartemu w zaskarżonym postanowieniu, za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Podkreślić należy, że w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, iż przepisy ww. rozporządzeń Prezydenta RP zawierają uregulowania mające na celu usprawnienie i przyspieszenie rozpatrywania szeroko rozumianych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego przez wojewódzkie sądy administracyjne. Oczywistym następstwem przekazania spraw z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostałym, właściwym według rozporządzenia miejscowo ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania strony wojewódzkim sądom administracyjnym będzie szybsze rozpoznanie sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym pierwszej instancji, dogodniejszy dla stron dostęp do sądów rozpoznających ich sprawy i pełniejsza realizacja konstytucyjnej zasady prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP).
W konsekwencji przekazanie jedynie spraw ze skarg na decyzje o nałożeniu kar pieniężnych z wyłączeniem spraw związanych z nałożeniem tych (takich jak stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania) ograniczyłoby osiągnięcie omawianego celu w sposób niewynikający bezpośrednio z treści przepisu (patrz postanowienie NSA z 28 września 2011 r. sygn. akt II GZ 440/11 oraz postanowienie NSA z 4 listopada 2011r. sygn. akt II GZ 484/11).
W niniejszej sprawie skarżący zamieszkuje w B., województwo [...], zatem właściwym do jej rozpoznania w myśl cyt. wyż. przepisów rozporządzenia jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...].
Zgodnie z art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej p.p.s.a., jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdza swoją niewłaściwość zobowiązany jest przekazać sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu.
Uwzględniając powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.