Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 26 marca 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 190/13

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Minister Sprawiedliwości, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071, z późn. zm.; dalej: K.p.a.) w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. oraz art. 10 i art. 11 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz.U. z 2011 r., Nr 231, poz. 1376), po rozpoznaniu wniosku M. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] września 2012 r. o powołaniu M. B. na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym dla [....] w W. i odmowie powołania na ww. stanowisko M. K. i M. M..

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W Monitorze Polskim z dnia 5 kwietnia 2012 r. pod poz. 193 ukazało się obwieszczenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 marca 2012 r. o wolnym stanowisku komornika sądowego w rewirze przy Sądzie Rejonowym dla [...] w W. Wnioski o powołanie na ww. stanowisko złożyli w terminie - za pośrednictwem Prezesa Sądu Apelacyjnego w W. – M. B., M. K. i M. M. M. B. w 2003 r. ukończyła na Uniwersytecie [...] wyższe studia prawnicze z wynikiem dobrym, uzyskując tytuł magistra. Od kwietnia 2004 r. jest zatrudniona w kancelarii komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym dla [...]. Po odbyciu aplikacji komorniczej zdała w 2007 r. egzamin komorniczy na ocenę dobrą. Decyzją Prezesa Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...] grudnia 2007 r. została powołana na stanowisko asesora komorniczego. Udokumentowała pełnienie obowiązków zastępcy komornika łącznie przez 64 dni.

M. K. w 2003 r. ukończył na Uniwersytecie [...] wyższe studia prawnicze z wynikiem dostatecznym, uzyskując tytuł magistra. Od grudnia 2005 r. zatrudniony jest w kancelarii komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w S.. Po odbyciu aplikacji komorniczej zdał w 2008 r. egzamin komorniczy na ocenę dostateczną. Decyzją Prezesa Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] maja 2010 r. został powołany na stanowisko asesora komorniczego.

M. M. w 2002 r. ukończył na Uniwersytecie [...] wyższe studia prawnicze z wynikiem dobrym, uzyskując tytuł magistra. Od września 2005 r. do [...] marca 2010 r. zatrudniony był w kancelarii komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w P. Po odbyciu aplikacji komorniczej zdał w 2007 r. egzamin komorniczy na ocenę bardzo dobrą. Decyzją Prezesa Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...] grudnia 2007 r. został powołany na stanowisko asesora komorniczego. W dniu [...] listopada 2008 r. złożył z wynikiem pozytywnym egzamin na doradcę podatkowego, a w lutym 2009 r. został wpisany na listę doradców podatkowych. Od kwietnia 2010 r. prowadzi praktykę prawno-podatkową we własnej kancelarii.

Rada Izby Komorniczej w W. zarekomendowała kandydaturę M. B. na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym dla [...] w W. Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] września 2012 r. powołał M. B. na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym dla [...] w W., odmawiając powołania skarżącego oraz M. K. Minister Sprawiedliwości w uzasadnieniu decyzji wskazał, że kandydaci spełniali wszystkie wymogi niezbędne do powołania na stanowisko komornika sądowego przewidziane w art. 10 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. Organ wskazał, iż M. B. i skarżący ukończyli wyższe studia prawnicze uzyskując tytuł magistra z wynikiem końcowym dobrym, natomiast M. K. z oceną dostateczną.

Nadto biorąc pod uwagę ocenę uzyskaną z egzaminu komorniczego Minister stwierdził, że najlepszą ocenę uzyskał skarżący, M. B. – uzyskała ocenę dobrą a M. K. – ocenę dostateczną. Jednakże organ zauważył, że skarżący od kwietnia 2010 r. nie kontynuuje zatrudnienia w kancelarii komorniczej, prowadzi własną praktykę prawno-podatkową, z której (jak wskazała w opinii Rada Izby Komorniczej w W.) nie zamierza rezygnować w sytuacji powołania go na stanowisko komornika sądowego.

Nadto organ wskazał, iż najdłużej asesorem komorniczym jest M. B. – ponad 4,5 roku, M. K. jest asesorem komorniczym ponad 2,5 roku, natomiast skarżący nieco ponad 2 lata. Minister Sprawiedliwości wskazał, że M. B. wyróżnia się najdłuższym ponad 8 letnim, ogólnym stażem pracy w kancelarii komorniczej.

Odnosząc się do opinii Rady Izby Komorniczej w W., Minister wskazał, że wprawdzie opinia samorządu komorniczego nie ma charakteru wiążącego, podlega ocenie tak jak pozostałe dowody w sprawie. Jednakże w kontekście dobrych wyników ze studiów i egzaminu zawodowego, najdłuższego doświadczenia zawodowego w dziedzinie egzekucji sądowej, w ocenie Ministra pozytywna opinia samorządu komorniczego musiała przemawiać na korzyść M. B. Nadto organ wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala twierdzić, że M. B. w drodze do wykonywania zawodu komornika sądowego, wykazała się zarówno zdobytą wiedzą, jak i stosownym doświadczeniem zawodowym.

Wnosząc o ponowne rozpoznanie sprawy skarżący zarzucił decyzji:

1. 1. naruszenie art. 80 k.p.a. w związku z art. 76 § 1 i 3 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 12 ust. 1 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji poprzez brak pełnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, co przejawia się w:
2. - całkowitym pominięciu w odniesieniu do wnioskodawcy ponad dwóch lat pracy w charakterze asystent syndyka - 2002 do końca 2004;
3. - pominięcie przy podejmowaniu decyzji Wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia z 25 lipca 2012 r., sygn. akt K 14/10, zgodnie z którym w ocenie przydatności kandydata do zawodu komornika nie jest bezwzględnie istotna tylko aplikacja komornicza i praca w kancelarii komorniczej; zdaniem sędziów Trybunału ważne jest doświadczenie merytoryczne kandydatów - które może być uzyskane także poza takimi kancelariami, co koresponduje też ze stosownymi przepisami ustawy o komornikach sądowych i egzekucji - art. 10 ust. 3, 4 i 5,
4. - odmowa przyznania pełnej mocy dowodowej dodatkowym kwalifikacjom kandydata jak posiadanie uprawnień, wiedzy i doświadczenia doradcy podatkowego;
5. - odmowa przyznania pełnej mocy dowodowej dokumentowi urzędowemu jakim jest świadectwo zdania egzaminu komorniczego na ocenę bardzo dobrą i korzystającego z domniemania prawdziwości w świetle wyników pozostałych kandydatów;
6. - brak przesłuchania wnioskodawcy na okoliczność dalszego prowadzenia własnej praktyki prawno - podatkowej i posługiwanie się w tym zakresie opinią Rady Izby Komorniczej w W. - co jest sprzeczne z obowiązującymi zasadami dowodowymi, Konstytucją RP i świadczy również o naruszeniu art. 6 k.p.a.;
7. - brak wyjaśnienia dlaczego w tej konkretnej sprawie dłuży staż pracy w kancelarii komorniczej ma większe znaczenie od obiektywnej i wyższej oceny na egzaminie komorniczym;
8. 2. pominięcie kryterium słusznego interesu społecznego i słusznego interesu obywateli przy wyborze osoby na stanowisko komornika sądowego, co stanowi o naruszeniu art. 7 K.p.a.;
9. 3. rażące naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 11 K.p.a. poprzez nierzetelne sformułowanie uzasadnienia faktycznego decyzji, co wynika z pobieżnej analizy zebranego materiału dowodowego w sprawie, brak wyjaśnienia wszystkich przesłanek, którymi organ kierował się dokonując wyboru, w szczególności brak wyjaśnienia dlaczego organ przyznał moc dowodową opinii Rady Izby Komorniczej w W. w zakresie przyszłych decyzji zawodowych wnioskodawcy bez zbadania stanowiska samego zainteresowanego;
10. 4. wydanie decyzji z pominięciem art. 16 ust. 1 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, który zobowiązuje komorników do podnoszenia kwalifikacji zawodowych;
11. 5. naruszenie art. 8 K.p.a. poprzez stworzenie sytuacji godzącej w zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

W uzasadnieniu powołanej na wstępie decyzji Minister Sprawiedliwości stwierdził, że wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy nie zasługuje na uwzględnienie, zarzuty pominięcia w decyzji ponad dwóch lat pracy w charakterze asystenta syndyka i wniosków płynących z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 25 lipca 2012 r. sygn. akt K 14/10 są bezpodstawne. Zdaniem organu, nieuzasadnione są też zarzuty odmowy przyznania pełnej mocy dowodowej dodatkowym kwalifikacjom kandydata jak posiadanie uprawnień, wiedzy i doświadczenia doradcy podatkowego czy świadectwu zdania na ocenę bardzo dobrą egzaminu komorniczego. Organ wskazał, że postępowanie w przedmiotowej sprawie dotyczy powołania na stanowisko komornika, zatem nietrafny jest zarzut nierozważenia faktu, iż skarżący ma doświadczenie jako asystent syndyka czy doradca podatkowy, gdyż praca na tych stanowiskach nie jest przesłanką powołania na stanowisko komornika sądowego.

Fakty te zostały uwzględnione przy podejmowaniu decyzji, organ zauważył, że doświadczenie nabyte przez skarżącego w ww. miejscach pracy jest przydatne przede wszystkim w kancelarii syndyka oraz doradcy podatkowego. Wspomniany przez skarżącego wyrok dotyczy przepisów regulujących zwolnienia określonej grupy osób z obowiązku odbycia aplikacji komorniczej, zawieszania i odwoływania komorników przez Ministra Sprawiedliwości w określonych w ustawie wypadkach, odwoływania asesora komorniczego przez prezesa sądu apelacyjnego w wypadku rażącego lub uporczywego naruszenia prawa, a także przepisów dotyczących podziału dochodu między komornikiem zastępowanym z powodu zawieszeń a w czynnościach a jego zastępcą.

Zdaniem organu, zarzut odmowy przyznania mocy dowodowej świadectwu z egzaminu komorniczego, jest sprzeczny z treścią zaskarżonej decyzji, gdyż wskazano w niej, że "biorąc pod uwagę ocenę uzyskaną z egzaminu komorniczego, stwierdzić należy, że najlepszą ocenę - bardzo dobrą uzyskał M. M.".

Za bezpodstawny uznał organ zarzut braku przesłuchania skarżącego na okoliczność dalszego prowadzenia własnej praktyki prawno-podatkowej i posługiwanie się w tym zakresie opinią Rady Izby Komorniczej w W., co zdaniem skarżącego jest niezgodne z Konstytucją i art. 6 K.p.a. Organ podkreślił, że podejmując decyzje musi kierować się zasadą praworządności, wyrażoną w art. 7 Konstytucji i art. 6 K.p.a., a zatem działać jedynie na podstawie i w granicach prawa, a przepisy ustawy o komornikach sądowych i egzekucji wskazują jednoznacznie merytoryczny zakres oceny kandydatów, precyzując wymogi, które muszą spełniać osoby, ubiegające się o powołanie na stanowisko komornika. Organ stwierdził, iż z uzasadnienia decyzji wynika, że przedmiotem badania były dokumenty, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, potwierdzające spełnienie przez kandydatów powyższych wymogów.

Organ wskazał, że ustawa nie przewiduje przesłuchania kandydata w postępowaniu o powołanie na stanowisko komornika sądowego, jak również organ nie może kwestionować opinii Rady Izby Komorniczej w W., o której opinię wystąpił na podstawie przepisu art. 11 ust. 4 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, a która jednoznacznie wskazała w swej uchwale, że skarżący oświadczył na posiedzeniu Rady, iż nie zamierza rezygnować z działalności doradcy podatkowego nawet w przypadku powołania go na komornika. Rekomendując na to stanowisko M. B., Rada stwierdziła, iż uwzględniając przebieg pracy zawodowej tej kandydatki, można żywić przekonanie, iż swoją karierę zawodową wiąże z wykonywaniem zawodu komornika. Organ stwierdził, iż nie miał powodów, by kwestionować treść uchwały Rady, nie ma też wątpliwości, że skarżący składając wniosek o powołanie na stanowisko komornika zamierza wykonywać ten zawód. Organ dając wiarę, iż skarżący swoją przyszłość wiąże z pracą na stanowisku komornika, zauważył, że nie jest on przygotowany do niej w takim stopniu, jak powołana kandydatka.

Zdaniem organu, stwierdzenie skarżącego, że jego samodzielność, praca nad sobą i rozwój "mają znaczenie obciążające", co pozostaje w oczywistej sprzeczności z pominiętym w decyzji art. 16 ust. 1 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, zobowiązującym komornika do podnoszenia kwalifikacji zawodowych, jest bezpodstawnym zarzutem, gdyż przepis ten dotyczy obowiązków komornika, a nie kandydata na to stanowisko.

W ocenie organu, decyzja nie narusza art. 107 § 3 K.p.a., bowiem z jej treści wynika, że żadnemu dowodowi nie odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej, nadto wskazuje przyczyny powołania i odmowy powołania na stanowisko komornika sądowego, wykazując różnice w spełnieniu przesłanek ustawowych przez strony.

Odnośnie zarzut dotyczącego nieodniesienia się do świadectwa zdania egzaminu komorniczego, organ stwierdził, że w decyzji jednoznacznie wskazano, że skarżący uzyskał ocenę bardzo dobrą. Skarżący stwierdził, że Minister dokonał oceny tego dokumentu w świetle obecnego braku zatrudnienia w kancelarii komorniczej - wskazując tym samym na jego niższą moc dowodową co z uwagi na treść art. 76 ust. 1 K.p.a. świadczy o podważeniu kwalifikacji kandydata. Skarżący zarzucił, że nie uzasadniono, jak długi staż pracy w charakterze asesora daje przewagę nad oceną uzyskaną z egzaminu. Organ zauważyć, że w przedmiotowej sprawie, z racji wielu przesłanek, które są badane, poszczególne okoliczności muszą być analizowane we wzajemnym kontekście. Minister wskazał, iż nie zakłada arbitralnie, że w określonym postępowaniu czynnikiem decydującym o powołaniu będzie staż pracy kandydatów na stanowisku asesora komorniczego.

Analizując wszystkie przesłanki, w tym oceny uzyskane przez kandydatów z egzaminu komorniczego oraz uwzględniając otrzymanie z niego przez skarżącego oceny bardzo dobrej, nie można pominąć, zdaniem organu, iż nie pracuje on już w kancelarii komorniczej i posiada krótszy od powołanej kandydatki staż pracy na stanowisku asesora komorniczego. Organ stwierdził, że nie traktuje faktu, iż obecnie skarżący nie pracuje w kancelarii komorniczej jako okoliczności "obciążającej". Mając jednak do wyboru kandydatkę pracującą w kancelarii, zdobywającą obecnie doświadczenie w zakresie postępowania egzekucyjnego, organ wskazał, iż nie miał wątpliwości, że decyzja z dnia [...] września 2012 r. była trafna, pomimo iż skarżący otrzymał lepszą od powołanej kandydatki ocenę z egzaminu komorniczego. Zdaniem organu, nieuzasadnione jest twierdzenie skarżącego, jakoby jego świadectwo z egzaminu komorniczego w ocenie Ministra Sprawiedliwości miało niższą moc dowodową, bowiem jest ono takim samym dowodem zdania egzaminu jak świadectwa pozostałych kandydatów, zgodnie z treścią art. 76 § 1 k.p.a. Nadto organ wskazał, że nie dokonuje wyliczenia, jak długi staż pracy w charakterze asesora daje przewagę nad oceną uzyskaną z egzaminu, gdyż ostateczna ocena kwalifikacji kandydatów zawsze wynika z całościowej analizy materiału dowodowego konkretnej sprawy administracyjnej.

Minister Sprawiedliwości wskazał, iż nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 80 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. bowiem przed wydaniem decyzji został zebrany, rozpatrzony i oceniony cały materiał dowodowy. Każdy z wnioskodawców załączył do akt sprawy wymagane dokumenty, wymienione w art. 12 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. Nadto organ wskazał, iż z przesłanek zawartych w art. 10 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, które musi spełnić osoba ubiegająca się o powołanie na stanowisko komornika, wynika, że wnioskodawcy posiadają obywatelstwo polskie, mają pełną zdolność do czynności prawnych, posiadają nieposzlakowaną opinię, ukończyli 26 lat, pracowali co najmniej 2 lata w charakterze asesora komorniczego, nie byli karani za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nie są podejrzani o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe, są zdolni ze względu na stan zdrowia do pełnienia obowiązków komornika, ukończyli wymagane studia oraz aplikację i złożyli egzamin komorniczy.

Organ stwierdził, iż w prowadzonym postępowaniu przedmiotem analizy jest spełnienie przez kandydatów wszystkich przesłanek wymienionych w ustawie o komornikach sądowych i egzekucji, a ustawa nie przypisuje żadnej z nich decydującej roli. Zdaniem organu, ani ocena ze studiów, ani z egzaminu komorniczego, ani staż pracy nie są samodzielnym elementem przesądzającym o powołaniu jednego z kandydatów. Nadto organ wskazał, iż z akt sprawy, oprócz faktu uzyskania przez kandydatów różnych ocen, wynika też zróżnicowany ich staż pracy w charakterze asesora komorniczego. Organ uznał, że nieuzasadnione byłoby powołanie osoby, która ma krótszy staż na stanowisku asesora komorniczego od M. B., bowiem fakt dłuższego od pozostałych kandydatów zatrudnienia jej na stanowisku asesora komorniczego oznacza zdobycie większego od pozostałych kandydatów doświadczenia zawodowego, niezbędnego do pełnienia funkcji komornika sądowego.

Zdaniem Ministra Sprawiedliwości ponowna analiza akt sprawy, potwierdzając przydatność każdego z wnioskodawców do wykonywania zawodu komornika sądowego, jednocześnie dowodzi słuszności powołania M. B. Uwzględniany na mocy art. 7 K.p.a. interes społeczny oraz słuszny interes obywateli przemawiają bowiem za tym, by na komornika sądowego, który jest funkcjonariuszem publicznym, wyposażonym w szerokie władcze uprawnienia, powołać osobę posiadającą najlepsze kwalifikacje, rozumiane jako odpowiednie przygotowanie teoretyczne, jak i właściwa praktyka, związana z prowadzeniem postępowań egzekucyjnych.

Skargę na powyższą decyzję w terminie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych.

Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie:

1. - art. 15 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. poprzez brak pełnego, wyczerpującego i ponownego rozpatrzenia spraw,
2. - art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a. poprzez sporządzenie wadliwego i lakonicznego uzasadnienia faktycznego decyzji - organ nie wyjaśnił dlaczego w tej konkretnej sprawie przewaga zdobytego doświadczenia asesorskiego ma pierwszeństwo nad wyższą oceną z egzaminu komorniczego i większą prawniczą wiedzą skarżącego popartą zdanym egzaminem na doradcę podatkowego,
3. - art. 16 ust. 1 i art. 29 k pkt 2 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, poprzez przyjęcie, że kandydat do zawodu komornika sądowego nie jest zobowiązany do samodzielnego podnoszenia swoich kwalifikacji i pogłębiania wiedzy prawniczej, co wynika wprost z zaskarżonej decyzji, a w tej konkretnej sprawie prowadzi także do naruszenia art. 28 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji - ustanawiającego obowiązek stosowania przez komorników - a co za tym idzie także i znajomość - przepisów podatkowych,
4. - pominięcie kryterium słusznego interesu społecznego i słusznego interesu obywateli przy wyborze osoby na stanowisko komornika sądowego, co stanowi o naruszeniu art. 7 K.p.a.

Skarżący wskazał, iż Minister Sprawiedliwości rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zobowiązany był do pełnego, ponownego i wyczerpującego rozpatrzenia sprawy, zgodnie z art. 15 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. Skarżący powołał się na wyrok NSA z dnia 22 marca 1996 r., SA/Wr 1996/95, w którym wyrażono pogląd, że "istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji" oraz wyrok NSA z dnia 12 listopada 1992 r., V SA 721/92, w którym to stwierdzono, iż "Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzje, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone".

Skarżący podniósł, iż Minister nie dokonał pełnego i ponownego rozpatrzenia sprawy, nie odniósł się do wszystkich zarzutów zgłoszonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, bowiem poddał analizie jedynie jego doświadczenia w zawodzie doradcy podatkowego i asystenta syndyka przy pominięciu przesłanek posiadania wiedzy i kwalifikacji potwierdzonych egzaminem na doradcę podatkowego. Zdaniem skarżącego, posiadanie takiej wiedzy i kwalifikacji ma znacznie szerszy wymiar niż bezpośrednio sama praca i doświadczenie w tym zawodzie, bo może być przydatne również przy wykonywaniu innych obowiązków np. komornika sądowego.

Skarżący wskazał, że w zaskarżonej decyzji stwierdzono, iż celem postępowania jest powołanie osoby posiadającej najlepsze kwalifikacje (odpowiednie przygotowanie teoretyczne, właściwa praktyka, związana z powadzeniem postępowań egzekucyjnych). Zdaniem skarżącego, Minister nie uwzględnił przy tym treści art. 3 a ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, zgodnie z którym komornik działa na własny rachunek - wobec czego powinien posiadać przede wszystkim odpowiednią wiedzę i praktykę egzekucyjną, także jak najlepsze przygotowanie w zakresie samodzielnej działalności, co wiąże się ze znajomością także innych przepisów prawa w szczególności gospodarczego i podatkowego.

Zdaniem skarżącego, uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji jest lakoniczne i nie odpowiada wymogom zakreślonym w art. 107 § 3 K.p.a. Nie wyjaśniono dlaczego w tym konkretnym postępowaniu przewaga doświadczenia nad oceną z egzaminu komorniczego ma mieć znaczenie decydujące w świetle także innych przesłanek, jak chociażby posiadanie potwierdzonej urzędowo wiedzy podatkowej. Wobec czego organ naruszył art. 11 K.p.a., dotyczący wyjaśniania zasadności decyzji. Nadto skarżący wskazał, że zarówno on jak i powołana kandydatka zdawali ten sam egzamin w 2007 r. i porównanie to jest jak najbardziej miarodajne.

Uzasadnienie decyzji, zdaniem skarżącego, jest wewnętrznie sprzeczne pod względem logicznym, gdyż Minister wyraźnie stwierdza, że nie traktuje faktu, iż obecnie skarżący nie pracuje w kancelarii komorniczej jako okoliczności obciążającej, jednocześnie przyznając przesłance doświadczenia w tejże kancelarii decydujące znaczenie przy powołaniu na stanowisko komornika sądowego, co prowadzi do naruszenia art. 107 § 3 K.p.a.

Skarżący wskazał, że organ nie zwrócił uwagi na treść art. 29 k pkt 2 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, który zobowiązuje aplikanta komorniczego (kandydata do zawodu komornika) do podnoszenia swoich kwalifikacji, bowiem zdaniem Ministra zobowiązany jest do tego dopiero komornik. Nadto skarżący stwierdził, że zgodnie z art. 7 K.p.a. - interes społeczny oraz słuszny interes obywateli, przemawia za tym, by na komornika sądowego, który jest funkcjonariuszem publicznym, wyposażonym w szerokie władcze uprawnienia, powołać osobę posiadającą najlepsze kwalifikacje. Zdaniem skarżącego, bezprawnym jest stwierdzenie, że kandydat do tego zawodu nie jest zobowiązany do pogłębiania wiedzy prawniczej, efektem czego są zdane egzaminy - urzędowo ją potwierdzające.

Nadto skarżący stwierdził, że Minister nie zwrócił uwagi na treść art. 28 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, o co wnosił skarżący. Zgodnie tym przepisem, do komornika stosuje się przepisy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ubezpieczeniach społecznych oraz o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym, dotyczące osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą. Przepis ten znajduje się w Rozdziale trzecim w/w ustawy pt. Obowiązki i prawa komorników. Zdaniem skarżącego, z powyższego można wywodzić, iż wręcz obowiązkiem komornika jest znajomość przepisów podatkowych, to samo można odnieść do wszystkich innych podmiotów działających na własny rachunek.

Skarżący wskazał, że do obowiązków komornika sądowego należy także prawidłowe, przejrzyste i niewadliwe prowadzenie urządzeń ewidencyjnych, w tym przede wszystkim finansowych, co wobec jego osoby zostało sprawdzone zarówno egzaminem komorniczym, jak i egzaminem na doradcę podatkowego, gdzie ocenie podlega znajomość zasad rachunkowości, ewidencji podatkowej i prowadzenia ksiąg podatkowych (art. 20 ust. 1 pkt 10 i 11 ustawy o doradztwie podatkowym). Nadto skarżący dodał, że z doświadczenia pracy w charakterze aplikanta i asesora komorniczego jest mu wiadomo, że umiejętności te są również przydatne w sytuacji poszukiwania majątku na zlecenie wierzyciela, w szczególności jeżeli odnosi się to do osób prawnych. Umiejętności te, zdaniem strony, wpływają na skuteczność działań podejmowanych przez komornika w toku egzekucji względem dłużnika, pozwalają na lepsze zorientowanie się w jego sytuacji finansowej jak i gospodarczej.

Komornik jest również płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych - od egzekwowanych wynagrodzeń za pracę na podstawie art. 42e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podobnie w sprawie podatku od towarów i usług na podstawie art. 18 ustawy o VAT. Nadto skarżący stwierdził, że zakres egzaminu na doradcę podatkowego obejmuje całą ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (czego brak na egzaminie komorniczym), a doradca podatkowy może być pełnomocnikiem w tym postępowaniu, co wskazuje odpowiednio art. 20 ust. 5 oraz art. 2 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy o doradztwie podatkowym. Zdaniem skarżącego, świadczy to niewątpliwi i o pogłębieniu wiedzy z zakresu egzekucji administracyjnej, co nie powinno pozostawać bez znaczenia przy wyborze kandydata na stanowisko komornika sądowego.

Skarżący stwierdził, iż posiadane przez niego umiejętności są potwierdzone dokumentami urzędowymi, do czego Minister w ogóle się nie odnosi. Zdaniem skarżącego, taka ogólnikowość uzasadnienia pozostaje w sprzeczności z zasadami, o których mowa w wyroku NSA z 8 czerwca 2000 r., sygn. akt V Sa 2278/99.

Zdaniem skarżącego, decyzje nie wskazują rzetelnie i obiektywnie przyczyn powołania i odmowy powołania na stanowisko komornika sądowego, nie wykazują wszystkich różnic w spełnieniu przesłanek ustawowych przez strony, a niektóre przesłanki zostały pominięte, jak w zaskarżonej decyzji waga i znaczenie art. 28 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji w związku z art. 16 i art. 3 a tejże ustawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze organ stwierdził, iż w zaskarżonej decyzji ustosunkowano się do każdego zarzutu zawartego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i wyczerpująco omówiono kwestię spełnienia przez strony postępowania przesłanek niezbędnych do powołania na stanowisko komornika sądowego. Nadto przedstawiono wnioski wyciągnięte z dokumentów, dotyczących kwalifikacji skarżącego i pozostałych wnioskodawców. W uzasadnieniu zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. jednoznacznie i wyczerpująco wskazano powody powołania M. B. i odmowy powołania innych kandydatów. Za bezzasadny uznano zarzut naruszenia art. 15 K.p.a. bowiem w decyzji wypowiedziano się na temat przydatności doświadczenia doradcy podatkowego na stanowisku komornika sądowego.

Odnosząc się do zarzutu przypisującego Ministrowi Sprawiedliwości stwierdzenie, że kandydat do zawodu komornika nie jest zobowiązany do podnoszenia swoich kwalifikacji, bowiem zobowiązany do tego jest dopiero komornik, organ wskazał, iż nie ustosunkowano się do niego w zaskarżonej decyzji, gdyż został podniesiony dopiero na etapie skargi, wskazując, iż treść uzasadnienia decyzji nie daje podstaw do wyciągnięcia powyższych błędnych wniosków. Odnośnie pozostałych zarzutów zawartych w skardze, organ wskazał, że stanowią one powtórzenie zarzutów, do których ustosunkował się w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2012 r., którą po rozpoznaniu wniosku M. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] września 2012 r. o powołaniu M. B. na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym dla [...] w W. i odmowie powołania na ww. stanowisko M. K. i M. M..

Strona zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, art. 15 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. (brak pełnego, wyczerpującego i ponownego rozpatrzenia sprawy), - art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a. (sporządzenie wadliwego i lakonicznego uzasadnienia faktycznego decyzji), a także przepisów prawa materialnego, tj. art. 16 ust. 1 i art. 29k pkt 2 oraz art. 28 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (przyjęcie, że kandydat do zawodu komornika sądowego nie jest zobowiązany do samodzielnego podnoszenia swoich kwalifikacji i pogłębiania wiedzy prawniczej, a także nieuwzględnienia obowiązku stosowania przez komorników przepisów podatkowych).

Odnosząc się do przedstawionych zarzutów należy najpierw zauważyć, że "Sądowa kontrola decyzji w sprawie powołania na stanowisko komornika sądowego wiąże się równocześnie z kontrolą decyzji w sprawie odmowy powołania na stanowiska komornika sądowego pozostałych zainteresowanych, co tym bardziej uzasadnia sądową kontrolę ww. decyzji z punktu widzenia przestrzegania konstytucyjnej zasady równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji) oraz ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w tym m.in. wyrażonych w art. 6 i 7 k.p.a."(wyrok NSA z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II GSK 81/06, LEX nr 272189).

Powyższe stanowisko jest w orzecznictwie NSA powszechne, o czym przekonuje m.in. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2007 r., sygn. akt II GSK 263/06, LEX nr 287951, w myśl którego "Uwzględnienie jednego z wniosków, czyli powołanie na stanowisko komornika sądowego jednego z zainteresowanych, musi spowodować równoczesną odmowę powołania pozostałych zainteresowanych. Oznacza to w istocie, iż sądowa kontrola decyzji w sprawie powołania na stanowisko komornika sądowego wiąże się równocześnie z kontrolą decyzji w sprawie odmowy powołania na stanowisko komornika sądowego pozostałych zainteresowanych, co tym bardziej uzasadnia sądową kontrolę ww. decyzji z punktu widzenia przestrzegania konstytucyjnej zasady równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji) oraz ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w tym m.in. wyrażonych w art. 6 i 7 k.p.a."

Potwierdza to również wyrok NSA z dnia 28 lutego 2007 r., sygn. akt II GSK 313/06, LEX nr 342593, zgodnie z którym "Pogląd prawny prowadzący do uznania, iż sąd administracyjny może kontrolować jedynie decyzje o odmowie powołania na stanowisko komornika, zaś rozstrzygnięcie o powołaniu stanowi odrębną sprawę, nie zasługuje na uwzględnienie. Jego przyjęcie mogłoby bowiem prowadzić do nadużycia prawa i naruszenia konstytucyjnej zasady równego traktowania. Nie trzeba dodawać, iż osoba wyłoniona w takich warunkach mogłaby w międzyczasie rozpocząć prowadzenie kancelarii komorniczej, wykonywać czynności zawodowe, etc. A zatem nie tylko aspekt procesowy, ale przede wszystkim bezpieczeństwo obrotu prawnego, przemawiają za traktowaniem kwestii powołania i odmowy powołania na stanowisko komornika (w przypadku gdy o jedno miejsce ubiega się więcej osób niż jest miejsc) jako jednej sprawy, podlegającej w całości ocenie sądu administracyjnego.

W tym kontekście trudno też uznać, aby interes prawny wnioskodawców, którzy nie zostali powołani na stanowisko komornika, nie pozwalał im na skarżenie decyzji w części dotyczącej powołania innego kandydata. Pogląd przeciwny prowadziłby bowiem do tego, iż konstytucyjnie gwarantowane prawo do sądu, przysługujące tym osobom, byłoby de facto iluzoryczne."

Należy uznać, że zaskarżona decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia [...] listopada 2012 r., spełnia powyższe wymagania, tzn. traktuje kwestię powołania i odmowy powołania na stanowisko komornika (w rozpatrywanym przypadku gdy o jedno miejsce ubiegały się trzy osoby) jako jedną sprawę. Trafnie też Minister Sprawiedliwości uznał, że postępowanie o powołanie na stanowisko komornika sądowego, z uwagi na wielość stron ubiegających się o powołanie na jedno stanowisko, prowadzone jest w trybie art. 62 K.p.a. W takim też zakresie sprawa ta podlega w całości ocenie sądu administracyjnego.

W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przywołano, obok stosownych przepisów postępowania, art. 10 i 11 ustawy o komornikach i egzekucji.

Pierwszy z tych przepisów, tzn. art. 10 ust. 1, określający wymogi niezbędne do powoływania na stanowisko komornika, stanowi, że na stanowisko komornika może zostać powołana osoba, która:

1. 1) posiada obywatelstwo polskie;
2. 2) ma pełną zdolność do czynności prawnych;
3. 3) posiada nieposzlakowaną opinię;
4. 4) nie była karana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe;
5. 5) nie jest podejrzana o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe;
6. 6) ukończyła wyższe studia prawnicze w Rzeczypospolitej Polskiej i uzyskała tytuł magistra prawa lub zagraniczne studia prawnicze uznane w Rzeczypospolitej Polskiej;
7. 7) jest zdolna ze względu na stan zdrowia do pełnienia obowiązków komornika;
8. 8) odbyła aplikację komorniczą;
9. 9) złożyła egzamin komorniczy;
10. 10) pracowała w charakterze asesora komorniczego co najmniej 2 lata;
11. 11) ukończyła 26 lat.

Z ust. 2 powołanego przepisu wynika, że kandydat na stanowisko komornika powinien nadto wykazywać się zdolnością do pełnienia obowiązków komornika ze względu na stan zdrowia, co stwierdza się w oparciu o przepisy wydane na podstawie ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070, z późn. zm.).

Z kolei art. 11 ustawy o komornikach określa organ właściwy do powołania komornika (Minister Sprawiedliwości) oraz tryb działania w tej sprawie, poczynając od złożenia wniosku przez zainteresowanego, poprzez czynności opiniodawcze, aż po sposób załatwienia wniosków złożonych po terminie lub wniosków o powołanie na więcej niż jedno stanowisko komornika.

Postępowanie o powołanie na stanowisko komornika sądowego, z uwagi na udział wielu stron ubiegających się o powołanie w jednym rewirze komorniczym, ma na celu wyłonienie kandydata spełniającego ustawowe wymogi oraz posiadającego kwalifikacje stwarzające prognozy najlepszego wykonywania tej funkcji. Jak trafnie stwierdził Minister Sprawiedliwości w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w prowadzonym postępowaniu przedmiotem analizy było spełnienie przez kandydatów wszystkich przesłanek wymienionych w ustawie o komornikach sądowych i egzekucji.

Odnosząc się do powyższej kwestii Minister Sprawiedliwości uznał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że wszyscy kandydaci ubiegający się o stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym dla [...] w W. spełniali wszystkie wymogi niezbędne do powołania na stanowisko komornika sądowego przewidziane w art. 10 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji.

Oceniając stopień spełnienia tych wymogów organ wskazał m.in., że:

1. - M. B. i skarżący – M. M. ukończyli wyższe studia prawnicze uzyskując tytuł magistra z wynikiem końcowym dobrym, natomiast M. K. z oceną dostateczną;
2. - najlepszą ocenę z egzaminu komorniczego uzyskał skarżący, M. B. – uzyskała ocenę dobrą, a M. K. – ocenę dostateczną;
3. - najdłużej asesorem komorniczym jest M. B. – ponad 4,5 roku, M. K. jest asesorem komorniczym ponad 2,5 roku, natomiast skarżący nieco ponad 2 lata;
4. - M. B. wyróżnia się najdłuższym, ponad 8 - letnim ogólnym stażem pracy w kancelarii komorniczej, natomiast skarżący od kwietnia 2010 r. nie kontynuuje zatrudnienia w kancelarii komorniczej, prowadzi własną praktykę prawno-podatkową, z której (jak wskazała w opinii Rada Izby Komorniczej w W.) nie zamierza rezygnować w sytuacji powołania go na stanowisko komornika sądowego.

Odnosząc się do opinii Rady Izby Komorniczej w W., Minister wskazał, że wprawdzie opinia samorządu komorniczego nie ma charakteru wiążącego i podlega ocenie tak jak pozostałe dowody w sprawie. Jednakże w kontekście dobrych wyników ze studiów i egzaminu zawodowego, najdłuższego doświadczenia zawodowego w dziedzinie egzekucji sądowej, pozytywna opinia samorządu komorniczego przemawiała na korzyść M. B. Nadto organ wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala twierdzić, że M. B. w drodze do wykonywania zawodu komornika sądowego, wykazała się zarówno zdobytą wiedzą, jak i stosownym doświadczeniem zawodowym.

Jednocześnie organ stwierdził – w ocenie Sądu zasadnie – że na tle dokonanej oceny spełniania przez kandydatów przesłanek określonych w ustawie o komornikach nie można stwierdzić, że ustawa przypisuje jakiejkolwiek przesłance decydującą rolę. Zdaniem organu, które Sąd podziela, ani ocena ze studiów, ani z egzaminu komorniczego, ani staż pracy nie są samodzielnym elementem przesądzającym o powołaniu jednego z kandydatów. Nadto organ wskazał, iż z akt sprawy, oprócz faktu uzyskania przez kandydatów różnych ocen, wynika też zróżnicowany ich staż pracy w charakterze asesora komorniczego. Organ uznał, że nieuzasadnione byłoby powołanie osoby, która ma krótszy staż na stanowisku asesora komorniczego od M. B., bowiem fakt dłuższego od pozostałych kandydatów zatrudnienia jej na stanowisku asesora komorniczego oznacza zdobycie większego od pozostałych kandydatów doświadczenia zawodowego, niezbędnego do pełnienia funkcji komornika sądowego.

Organ podkreślił z naciskiem, że celem przeprowadzonego postępowania w sprawie powołania na stanowisko komornika sądowego było wyłonienie kandydata, który zwiąże na stałe swoją przyszłość z wykonywaniem tego zawodu i pracą w kancelarii komorniczej. Organ też stwierdził, w ocenie Sądu zasadnie, że nie traktuje faktu, iż obecnie skarżący nie pracuje w kancelarii komorniczej jako okoliczności "obciążającej". Mając jednak do wyboru kandydatkę pracującą w kancelarii, zdobywającą obecnie doświadczenie w zakresie postępowania egzekucyjnego, organ nie miał wątpliwości, że decyzja z dnia [...] września 2012 r. była trafna, pomimo iż skarżący otrzymał lepszą od powołanej kandydatki ocenę z egzaminu komorniczego.

Sąd podziela powyższe stanowisko organu.

Dla Sądu nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja w przedmiocie wyboru kandydata na stanowisko komornika sądowego była decyzją wydaną w granicach uznania administracyjnego. Ocenę tą potwierdzają m.in. wyroki WSA w Warszawie: z dnia 6 kwietnia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 2153, LEX nr 222059, oraz z dnia 18 listopada 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1317/05, LEX nr 213455. W tym ostatnim wyroku stwierdzono też, że taka "2. Decyzja uznaniowa może być uchylona przez sąd administracyjny, w wypadku stwierdzenia, że została wydana z takim naruszeniem przepisów o postępowaniu administracyjnym, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a..). O tego rodzaju naruszeniach można mówić, gdy organ nie uzasadnił swojego wyboru, pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotne dla sprawy materiały dowodowe."

Kryteria (przesłanki) wyboru są bowiem enumeratywnie określone w ustawie, ale przy spełnianiu ich wszystkich przez każdego kandydata – jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie – ocena ich wagi i znaczenia należy do Ministra Sprawiedliwości. Inaczej mówiąc, podejmowana w trybie art. 11 ustawy o komornikach decyzja w sprawie wyboru kandydata na stanowisko komornika sądowego, gdzie przesłanki wyboru określa enumeratywnie art. 10 powołanej ustawy, traktując je jako równorzędne, ma charakter decyzji wydawanej w granicach uznania administracyjnego, gdyż ocena wagi i znaczenia tych przesłanek, a także właściwe uzasadnienie wyboru kandydata należy do Ministra Sprawiedliwości.

W ocenie Sądu, organ prawidłowo, w sposób zrozumiały przedstawił swój tok rozumowania i określił kryteria wyboru.

Oczywiście, decyzje uznaniowe nie są wyłączone spod obowiązku ich uzasadniania na zasadach ogólnych określonych w K.p.a. Sądowa kontrola decyzji uznaniowej polega na zbadaniu, czy przed podjęciem decyzji organ dysponował niezbędnym materiałem dowodowym uzasadniającym rozstrzygnięcie sprawy i czy dokonał wszechstronnej oceny okoliczności faktycznych istotnych dla takiego wyboru. Decyzje uznaniowe wymagają więc również wnikliwego i logicznego uzasadnienia (art. 107 § 3 K.p.a.). Organ administracji publicznej, działając w granicach uznania administracyjnego, zanim podejmie rozstrzygnięcie i zdecyduje, w jakim, zakresie uczyni użytek ze swych uprawnień, ma obowiązek wyjaśnić wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy, rozważając argumenty stron w trakcie postępowania, a przed wydaniem decyzji (art. 7, 10 § 1 oraz 77 K.p.a.), rozpatrzyć stan faktyczny sprawy w świetle wszystkich przepisów prawa mogących mieć zastosowanie w sprawie, (wyrok WSA z dnia 6 kwietnia 2006 r VI SA/Wa 2153/05).

W ocenie Sądu przeprowadzone postępowanie spełniało przedstawione wymogi. W związku z tym należało uznać, że podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, art. 15 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a., nie znajdują uzasadnienia.

Trafnie też, w ocenie Sądu, Minister Sprawiedliwości najpierw wskazał, że postępowanie w przedmiotowej sprawie dotyczy powołania na stanowisko komornika, a w związku z tym następnie uznał, że bezzasadny jest zarzut nierozważenia faktu, iż skarżący ma doświadczenie jako asystent syndyka czy doradca podatkowy, gdyż praca na tych stanowiskach nie jest przesłanką powołania na stanowisko komornika sądowego.

Nie mają też podstaw zarzuty naruszenia zaskarżoną decyzją przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 16 ust. 1 i art. 29k pkt 2 oraz art. 28 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji.

Wspomniany art. 16 ust. 1 rzeczywiście nakłada na komornika (a nie na kandydata na to stanowisko) obowiązek podnoszenia kwalifikacji zawodowych, ale z kontekstu tego przepisu, jego usytuowania w przepisach ustawy jednoznacznie wynika, że obowiązek ten dotyczy umiejętności prawniczych (zawodowych), a nie umiejętności z zakresu doradztwa finansowego. Z kolei zgodnie z art. 28 do komornika stosuje się przepisy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ubezpieczeniach społecznych oraz o ubezpieczeniu zdrowotnym), dotyczące osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą, ale zarazem nie ulega wątpliwości, że "Komornik nie prowadzi działalności gospodarczej, nie jest przedsiębiorcą."(por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 14 grudnia 2006 r., sygn. akt I SA/Ke 270/06, LEX nr 532702). Także w art. 29k pkt 2 ustawy o komornikach idzie niewątpliwie nie o doskonalenie jakichkolwiek kwalifikacji, ale o "samodzielne pogłębianie wiedzy prawniczej i praktycznych umiejętności niezbędnych do zajmowania stanowiska komornika."

Sąd zgadza się również z organem, który za bezpodstawny uznał zarzut braku przesłuchania skarżącego na okoliczność dalszego prowadzenia własnej praktyki prawno-podatkowej i posługiwanie się w tym zakresie opinią Rady Izby Komorniczej w W., co zdaniem skarżącego jest niezgodne z Konstytucją i art. 6 K.p.a. Sąd widział ten dokument, znajdujący się w aktach sprawy, i nie dostrzegł, by posługiwanie się nim było niezgodne z wspomnianymi wyżej przepisami.

Trafna jest też ocena organu, że ustawa nie przewiduje przesłuchania kandydata w postępowaniu o powołanie na stanowisko komornika sądowego, jak również organ nie może kwestionować opinii Rady Izby Komorniczej w W., o której opinię wystąpił na podstawie przepisu art. 11 ust. 4 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji.

Reasumując, Minister Sprawiedliwości, działając w ramach uznania administracyjnego, miał prawo wybrać spośród kandydatów spełniających wymogi formalne niezbędne do powołania na stanowisko komornika sądowego osobę, która w jego opinii daje najpełniejszą gwarancję należytego wykonywania obowiązków komornika. Minister prawidłowo uzasadnił swój wybór i wskazał, które przesłanki uwzględnił przy podejmowaniu decyzji. Ewentualne uchybienia nie miały wpływu na wynik postępowania. Wbrew twierdzeniom skarżącego decyzja została wydana zgodnie z prawem, bez cech dowolności oraz bez przekroczenia granic uznania administracyjnego.

Subiektywne poczucie skarżącego o pokrzywdzeniu wydaną decyzją Ministra Sprawiedliwości nie daje podstaw do twierdzenia, że jest ona niezgodna z prawem.

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.u. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.