Uzasadnienie
W związku z sygnalizowanymi przez A. Sp. z o.o. z siedzibą w T., zwaną dalej "skarżącą", zmianami personalnymi w zarządzie skarżącej spółki, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zwrócił się do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o wyrażenie opinii, czy występują określone w art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz.U. Nr 67, poz. 679 ze zm.) okoliczności uzasadniające odmowę wpisania do koncesji sygnalizowanych zmian personalnych.
Ostatecznym postanowieniem Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] utrzymano w mocy wcześniejsze postanowienie z dnia [...] maja 2004 r., w którym w pkt 1 zawieszono postępowanie w stosunku do wniosku złożonego przez skarżącą, dotyczącego zmian personalnych w zarządzie spółki. Natomiast w pkt 2 powołanego postanowienia zgłoszono wniosek o cofnięcie skarżącej koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją. Powodem takiego rozstrzygnięcia było ustalenie wspomnianego organu, iż wobec jednego z członków zarządu skarżącej toczy się postępowanie karne, co uzasadnia cofnięcie koncesji (art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy).
Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując pod kątem powyższych kryteriów zaskarżone postanowienie oraz postanowienie wydane w I instancji skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż postanowienia te naruszają prawo w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Omawiane postanowienia wydane zostały w trybie art. 106 § 1 k.p.a., stosownie do którego, jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ.
Organ administracji publicznej, do którego inny organ zwrócił się o zajęcie stanowiska w danej kwestii, jest związany tym przedmiotem.
W niniejszej sprawie Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego odstąpił od wyrażenia opinii w przedmiocie zmian w zarządzie skarżącej, o co wnioskował Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji. W to miejsce w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wyraził opinię o istnieniu podstaw dla cofnięcia skarżącej koncesji. Jednakże taka opinia była przedwczesna albowiem Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uprzednio nie wszczął postępowania o cofnięcie skarżącej koncesji i nie wzywał Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o zajęcie w tej mierze stanowiska w trybie art. 106 § 1 k.p.a.
Ponadto sentencja pkt. 2 postanowienia z dnia [...] maja 2004 r., zgłaszająca wniosek o cofnięcie skarżącej koncesji, nie może stanowić przedmiotu rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej. Taki wniosek organ mógł złożyć w formie pisma lub w innym trybie, nie zaś w formie prawnoprocesowej.
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nie wykazał również istnienia zagadnienia wstępnego, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., które uzasadniałoby zawieszenie postępowania administracyjnego (pkt 1 utrzymanego w mocy postanowienia z dnia 10 maja 2004 r.). Stosownie do art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji (postanowienia) w danej sprawie jest niemożliwe (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 21 września 2001 r., sygn. akt I SA 2314/00; LEX nr 55746). Zatem, dla zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. musi istnieć związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. Istnienia zaś takiego związku nie wykazano w zaskarżonym postanowieniu, jak i postanowieniu wydanym w I instancji.
W tym stanie sprawy zaskarżone postanowienie oraz postanowienie z dnia [...] maja 2004 r. podlegają uchyleniu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 152 p.p.s.a. stwierdzono, że uchylone postanowienia nie podlegają wykonaniu.
O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a.