Uzasadnienie
W. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2005r. domagając się jej uchylenia.
Zaskarżona decyzja utrzymała w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2005r. mocą której odmówiono skarżącemu W. B. wydania zezwolenia na sprzedaż napojów o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie ogólnospożywczym "[...]" usytuowanym przy ul. [...] w W., a prowadzonym przez skarżącego.
Wniosek o wydanie zezwolenia złożył do Prezydenta [...] dnia [...] sierpnia 2004r. W. B., informując późniejszym pismem organ o tym, że jest właścicielem budynku przy ul. [...], w którym prowadzi działalność gospodarczą i od którego uiszcza należny podatek od nieruchomości. Skarżący dołączył do pisma kserokopię decyzji o naliczeniu podatku od nieruchomości przy ul. [...] oraz kopię pozwu do Sądu Rejonowego dla [...] przeciwko Urzędowi [...] o uregulowanie stanu prawnego działki przy ul. [...] poprzez oddanie jej skarżącemu w drodze umowy użytkowania wieczystego z nieodpłatnym przeniesieniem własności budynku.
Złożony przez skarżącego wniosek o wydanie zezwolenia został pozytywnie zaopiniowany przez Komisję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych postanowieniem z dnia [...] grudnia 2004r.
W trakcie postępowania Prezydent [...] wydał dnia [...] stycznia 2005r. na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie wydania zezwolenia z uwagi na toczące się przed Sądem Rejonowym dla [...] postępowanie o uregulowanie stanu prawnego nieruchomości przy ul. [...]. Postanowienie to zostało uchylone przez Samorządowe Kolegium odwoławcze w [...] postanowieniem dnia [...] marca 2005r. z uwagi na to, że jak stwierdziło SKO brak możliwości wykazania się przez skarżącego tytułem prawnym do lokalu, w którym miała być prowadzona sprzedaż alkoholu, nie może stanowić przesłanki zawieszenia postępowania o wydanie zezwolenia na taką sprzedaż, nie jest bowiem zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
W tym stanie rzeczy, Prezydent [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2005r. odmówił skarżącemu wydania wnioskowanego zezwolenia, podając iż nie udowodnił on w sposób wystarczający, że dysponuje w dacie złożenia wniosku i wydania decyzji tytułem prawnym do zajmowanego lokalu.
W złożonym odwołaniu W. B. podniósł, iż WSM [...] nie jest użytkownikiem wieczystym gruntu, na którym zlokalizowany jest pawilon będący własnością skarżącego, bowiem wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2005r. sygn. akt 97/04 uchylono decyzję przenoszącą na tę spółdzielnię prawo użytkowania wieczystego działki gruntu położonej przy ul. [...]. Dodatkowo skarżący podał, że od 1997r. stara się uregulować stan prawny zgodnie z obowiązującym prawem, na dowód czego załączył pismo – zażalenie do Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2005r.
SKO w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2005r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołano art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.), zgodnie z którym do wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż alkoholu należy dołączyć m.in. dokument potwierdzający tytuł prawny wnioskodawcy do lokalu, w którym alkohol ma być sprzedawany. Skarżący takiego dokumentu nie złożył, a z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż skarżący nie zawarł z użytkownikiem wieczystym gruntu – WSBM [...] umowy dzierżawy gruntu, na którym posadowiony jest pawilon handlowy, w którym skarżący prowadzi działalność gospodarczą.
Skarżący wystąpił wprawdzie z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Zarządu Gminy [...] orzekającej o przekazaniu przedmiotowego gruntu w użytkowanie wieczyste Spółdzielni "[...]", ale do chwili wydania decyzji postępowanie nie zostało zakończone.
W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze W. B. domagał się uchylenia decyzji SKO w [...]. Wyjaśnił, że nie zawarł z WSBM "[...]" umowy dzierżawy gruntu z uwagi na niedopuszczalne warunki tej umowy m.in. nakazującej mu opuścić wybudowany przez skarżącego pawilon po upływie 3 miesięcznego okresu wypowiedzenia, bez prawa odzyskania wyłożonych na budynek nakładów. WSBM nie zależało na podpisaniu umowy, a na przejęciu budynku, który nie był jej własnością i usunięciu z niego skarżącego. Nie jest prawdą, że skarżący nie posiada tytułu prawnego do lokalu, bowiem od 15 lat prowadzi w nim działalność gospodarczą i odprowadza należny podatek od nieruchomości. Decyzja przenosząca na WSBM "[...]" prawo użytkowania wieczystego gruntu pod pawilonem nie przeniosła na Spółdzielnię własności budynku na nim posadowionego, co zgodnie z orzeczeniem Sądu Najwyższego w sprawie sygn. akt II CKN 1155/00 jest niedopuszczalne i przeniesienie nieskutecznym.
WSBM wystąpiła do sądu powszechnego o eksmisję, a proces toczy się w tej sprawie ósmy rok. W międzyczasie Spółdzielnia wskutek składanych pozwów o odszkodowanie za bezumowne korzystanie z gruntu i uzyskała orzeczenia na kwotę ogólną 90 tys. zł. Ponieważ orzeczenia te pozbawione są podstaw prawnych, wystąpiłem do Ministra Sprawiedliwości o złożenie od nich kasacji. Następne działania Spółdzielni – pozbawienie skarżącego dopływu wody do pawilonu (odzyskał go w wyniku nakazu sądowego)i prowadzonej egzekucji, mimo trwającego postępowania w celu uchylenia decyzji o przekazaniu gruntu w użytkowanie wieczyste, nie świadczą o chęci Spółdzielni porozumienia się ze skarżącym.
W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o oddalenie skargi, zauważając, że wskazywany fakt przypuszczalnej wadliwości decyzji administracyjnej, którą przeniesiono na WSBM "[...]" prawo użytkowania wieczystego gruntu przy ul. [...], nie mógł być przedmiotem oceny w postępowaniu o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Skarżący na dzień wydania decyzji nie posiada tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu i dlatego decyzja odmawiająca wydania wnioskowanego zezwolenia jest zasadna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne powołane są do badania legalności zaskarżonych decyzji, to jest ich zgodności z prawem tak materialnym, jak też procesowym. Badając skargę w tym zakresie, Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja narusza prawo.
Organ administracji zobowiązany jest, realizując zasadę prawdy obiektywnej sformułowaną w art. 7 Kpa., w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy – art. 77 § 1 Kpa. a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona, czy też nie – art. 80 kpa.
W rozpatrywanej sprawie organ, na podstawie art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi skarżącemu (Dz. U. Z 2002r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.), odmówił skarżącemu wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie ogólnospożywczym "[...]" usytuowanym przy ul. [...] w W., z uwagi na brak tytułu prawnego skarżącego do lokalu, w którym sprzedaż miała być prowadzona. Zgodnie z cytowanym przepisem, do wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż alkoholu należy dołączyć dokument potwierdzający tytuł prawny wnioskodawcy do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży alkoholu. Jak stwierdził organ wnioskodawca takiego tytułu nie przedstawił. Tymczasem w aktach sprawy znajduje się umowa dzierżawy z dnia [...] stycznia 1997r. wraz z aneksem do niej z dnia [...] lipca 1997r. zawarta pomiędzy Gminą [...], a skarżącym W. B., zgodnie z którą działka nr ew. [...] o obrębie [...] o powierzchni 138m2 położona w W. zostaje wydzierżawiona skarżącemu na okres do ustanowienia użytkowania wieczystego w formie aktu notarialnego na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]".
Skarżący w składanych pismach do Urzędu [...] twierdzi, że taka umowa notarialna nie została podpisana (str. 42 akt adm.) W aktach sprawy administracyjnej brak jest zarówno decyzji o oddaniu przedmiotowego gruntu w użytkowanie wieczyste Spółdzielni "[...]", jak też brak jest dowodu na okoliczność kiedy Spółdzielnia uzyskała wpis uzyskanego prawa do księgi wieczystej, co w świetle zawartej z Gminą [...] umowy dzierżawy jest istotne. Kolejną kwestią niewyjaśnioną w sprawie jest, czy stan prawny pawilonu wzniesionego przez skarżącego, jest określony i czytelny, a należy stwierdzić, że nie tytuł prawny skarżącego do gruntu, a jego tytuł prawny do pawilonu jako lokalu, w którym miała być prowadzona sprzedaż alkoholu, jest decydujący. Organ I instancji wręcz stwierdza w uzasadnieniu, że "na podstawie dokumentów zebranych w prowadzonym postępowaniu ustalono, że pawilon w którym funkcjonuje sklep, stanowi własność Pana W. B.", co w związku z treścią zaskarżonej decyzji stwierdzającej brak tytułu prawnego skarżącego do lokalu, a utrzymującej równocześnie w mocy decyzję organu I instancji przyjmującą, że skarżący jest właścicielem pawilonu, ale odmawiającą skarżącemu wydania zezwolenia, stanowi o sprzeczności przyjętego rozstrzygnięcia z dokonanymi przez organ ustaleniami.
Mając na względzie, iż organ nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący zasadniczej dla rozstrzygnięcia sprawy wydania zezwolenia na sprzedaż alkoholu okoliczności, decyzję zaskarżoną i poprzedzającą ją należało na podstawie art. 145 §1 pkt 1c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylić. O kosztach postępowania Sąd orzekł na wniosek skarżącego na podstawie art. 200 p.p.s.a.